Tibetan
ས་བུམ་སོགས་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་དེ་དང་དེར་གྲུབ་པར་འཛིན་ཞིང་། དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་བྱེད་ལ། དངོས་དང་དངོས་མེད་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ཞེན་པ་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་བརྟེན་ནས་ངའོ་སྙམ་དུ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་འཛིན་པའི་འཇིག་ལྟ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལྟར་ཆོས་དང་གང་ཟག་གྲུབ་གྲུབ་ལྟར་ཞེན་པའི་ངོ་བོ་དེ་དག་གི་གདགས་གཞི་ནི་ཕུང་སོགས་ཡིན་ལ། གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་མེད་བཞིན་ལོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཟུང་ སྟེ་རང་བློས་ནན་གྱིས་བཏགས་པ་རྟག་དངོས་ཀྱི་བདག་ལ་སོགས་པ་འདུ་ཤེས་སྣ་ཚོགས་འཇུག་ཅིང་ཞེན་པའི་སྲད་བུས་བྱིས་པ་རྣམས་བཅིངས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ལ་དེ་རྣམས་གཅིག་བཀག་པས་གཅིག་ཁེགས་པ་དང་མི་ཁེགས་པའི་ཚུལ་ནི།རྟག་དངོས་སུ་ཞེན་པའི་ཡུལ་རྣམས་དེ་དང་དེ་འགོག་པའི་རིགས་པས་བཀག་ཀྱང་། དེ་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྟེན་མ་ཡིན་པས་ད་རུང་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་མི་ཁེགས་ཀྱང་། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱིས་གཟུང་བ་ལྟར་གྱི་ཡུལ་བདག་མེད་པར་ཤེས་ན། བདག་དེ་རྟག་པ་དང་བྱེད་པོ་སོགས་སུ་འདོད་པའི་ཀུན་བཏགས་ཐམས་ཅད་ཁེགས་ཏེ། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མེད་པར་ཤེས་ན་དེའི་ཁ་དོག་ཀྱང་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འདིར་ཡང་གང་ཟག་དང་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པའི་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱིས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་ན་བདག་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པ་ག་ལ་འབྱུང་སྟེ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་རྣམས་བསྡོམས་ཏེ་ཆོས་ཅན་དུ་མཛད་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གནོད་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཕྱི་རོལ་པས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་སོགས་ཀྱང་བསྡུ་བའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཏན་ཚིགས་ཐལ་རང་གང་ཡིན། དོན་སྒྲུབ་དང་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་གང་ཡིན། མེད་དགག་དང་མ་ཡིན་དགག་གང་ཡིན་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་གཏན་ཚིགས་འདི་ཐལ་འགྱུར་དུ་འགོད་དམ། རང་རྒྱུད་དུ་འགོད། དང་པོ་ལྟར་ན་རྟགས་ཕ་རོལ་པོས་ཁས་བླངས་པས་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས་པ་ལ། འདིར་ནི་ཕ་རོལ་པོས་གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བར་ཁས་མ་བླངས་པས་མི་འཐད་ཅིང་། གལ་ཏེ་རང་ རྒྱུད་དུ་འགོད་ན་རྟགས་ལ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བས་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས་པ་ལ། འདིར་ཆོས་ཅན་རྟག་བདག་དང་རྟག་པའི་དབང་ཕྱུག །རྡུལ་དང་ཤེས་པ་ཆ་མེད་རྣམས་མ་གྲུབ་པས་ཆོས་ཅན་མི་འགྲུབ་ལ། དེ་མ་གྲུབ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་འགྲུབ་ཐབས་མེད་པས་ཚུལ་གསུམ་མི་ཚང
Chinese
将地、水、火、风等事物执着为各自成立的；依靠事物，也使用非事物的名称；对事物和非事物执着于其本身；并且依靠自己的五蕴，不经观察思考就产生执着“我”的俱生我见；如此这般，对于法和补特伽罗执着为实有的体性，其安立的基础就是蕴等。此外，在名言中明明没有，却抓住错误的理由，以自己的分别念强行安立常实之我等，各种概念纷纷涌现，并以执着的线索束缚着孩童们。其中，这些事物，一个被遮止，另一个是否被破除的情况是：即使以遮止常实之执着对境的道理进行遮止，但由于它不是俱生我执的所依，所以俱生我执仍然不会被破除。然而，如果知道俱生我执所执着的对境——我——并不存在，那么所有认为我是常恒、作者等的遍计执都将被破除，就像知道石女没有儿子，就能断定她儿子的颜色也不存在一样。同样，在这里，如果人、有为法、无为法的一切法，通过真谛的一异性分析，成立为无自性，那么二我执又怎么会产生呢？因为一切所知都已确定并成立为无自性。因此，将遍计执和俱生执的执着对境全部归纳为有法，这不仅是为了包括显现在世间无害之识中的事物，也是为了包括外道所遍计的等等。第二，理证是应成还是自续？是意义成立还是名言成立？是有遮还是非遮？对此进行分析。首先，这个理证是安立为应成式，还是安立为自续式？如果是前者，那么必须是对方承认的因才能成立，但在这里，对方并没有承认一异性相离，因此不合理。如果安立为自续式，那么因必须具备三相，并通过量成立，但在这里，作为有法（陈），常我、常恒自在、极微和无分识等都未成立，因此有法不成立。如果有法不成立，那么周遍和同品定转也无法成立，因此三相不具备。
English
Holding earth, water, fire, wind, etc., as being established in themselves; relying on things, we also use the term non-things; clinging to things and non-things as they are; and relying on our own five aggregates, we give rise to the innate view of self, clinging to "I" without examination or analysis; in this way, the nature of clinging to phenomena and persons as being established is based on the aggregates, etc. Furthermore, even though they do not exist in name, we seize upon false reasons and forcefully impute permanent and real selves, etc., with our own minds, and various concepts arise, binding children with the threads of attachment. Among these, the way in which one is negated by negating another, and whether or not they are negated, is as follows: Even if the objects of clinging to permanence and reality are negated by the reasoning that negates them, the innate self-grasping is not eliminated because it is not the basis of the innate self-grasping. However, if one knows that the object grasped by the innate self-grasping—the self—does not exist, then all imputations that consider the self to be permanent, an agent, etc., will be eliminated, just as knowing that a barren woman has no son, one can determine that the color of her son does not exist. Similarly, here, if all phenomena of persons, conditioned phenomena, and unconditioned phenomena are established as being without inherent existence through the analysis of oneness and difference in truth, how could the grasping of the two selves arise? Because all knowable objects have been determined and established as being without inherent existence. Therefore, the objects of grasping of both imputation and innate grasping are combined as the subject, not only to include the objects that appear to harmless consciousness in the world, but also to include what is imputed by outsiders, etc. Second, is the reasoning a consequence or an autonomous syllogism? Is it establishing meaning or establishing terminology? Is it negation by exclusion or negation by implication? This is to be analyzed. First, is this reasoning established as a consequence or as an autonomous syllogism? If it is the former, then the sign must be established by being accepted by the opponent, but here, the opponent has not accepted the separation of one and many, so it is unreasonable. If it is established as an autonomous syllogism, then the sign must be complete with three aspects and established by valid cognition, but here, the subject, the permanent self, the permanent lord, atoms, and indivisible consciousness are not established, so the subject is not established. If the subject is not established, then the pervasion and the determination of similar instances cannot be established, so the three aspects are not complete.
Tibetan
་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་ལ་ལས་གཞན་སྡེས་བརྟགས་པ་མ་གྲགས་པ་ལ་ཐལ་བར་སྒྲུབ་པ་དང་། གྲགས་པའི་ངོ་བོ་རྣམས་ལ་གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་རུང་གསུངས་ཀྱང་། དབུ་མ་སྣང་བ་སོགས་ལས་བཤད་པ་ལྟར་ཁྱད་ཕྱེ་མི་དགོས་པར་ཐལ་རང་གང་ལྟར་བཀོད་ཀྱང་རུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཐལ་འགྱུར་དུ་འགོད་ན། ཕ་རོལ་པོས་དངོས་སུ་གཅིག་དུ་བྲལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཁས་མ་བླངས་ཀྱང་། ཁྱབ་བྱ་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀོད་ནས་བསྒྲུབས་པས་རྟགས་དེ་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་མི་དགོས་པར་གཅིག་དུ་བྲལ་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པ་ལས་འོས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་དབང་ཕྱུག་རྟག་པར་ཁས་ལེན་ཀྱང་དེའི་འབྲས་བུ་རྣམས་དུ་མར་ཁས་བླངས་པས་ན། དུ་མར་ཁས་བླངས་པའི་འབྲས་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་ཕྱུག་གཅིག་ཡིན་པ་འགོག་ནུས་ཤིང་། གཅིག་ཡིན་པ་ཁེགས་ན་དུ་མའང་ཁེགས་པས། དོན་དུ་རྒོལ་བ་རང་གིས་ཁས་བླངས་ཀྱི་རྟགས་ཀྱིས་གཅིག་བྲལ་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ལ། དུ་མར་ཁས་བླངས་པས་གཅིག་བྲལ་དུ་གྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་འགྲེའོ། །ཡང་རང་རྒྱུད་དུ་སྦྱོར་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་ཅན་དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་སོགས་དོན་ལ་མི་སྲིད་ཀྱང་། བློ་ངོར་དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་མིན་པ་ལས་ལོག་ཙམ་གྱིས་གཞན་སེལ་འགྲུབ་ལ། དེ་ལ་བདེན་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པས། ཕྱི་རོལ་ན་རྟག་དངོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཞིག་ཡོད་པར་ཞེན་པའང་ ཁེགས་ཏེ། རྟག་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་པ་ལ་སོགས་པའང་དེ་དང་འདྲ་བར་རང་རང་གི་བློས་ཇི་ལྟར་བཞག་པ་དེ་ཙམ་ལ་དགག་པ་འཇུག་པ་ཆེས་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བློ་ངོར་གཞན་སེལ་གྱིས་བཟུང་ཙམ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་གཉིས་སྣང་བཏགས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ནས་འཛིན་པ་ལ་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་ཚད་མ་སྤྱིའི་ལུགས་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཆོས་ཅན་དོན་དུ་མི་སྲིད་པ་རྣམས་ལ་བརྟག་བྱ་དོན་གྱི་རང་མཚན་མེད་ཀྱང་ཡོད་པ་ལྟར་ཞེན་པའི་སྣང་ངོའི་ཡུལ་དེ་ལ་བདེན་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པས་དེ་དོན་དུ་མེད་པར་ཤེས་ནུས་སོ། །གཉིས་པ་དོན་དང་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་གང་ཡིན་དཔྱད་པ་ལ། གལ་ཏེ་འདི་དོན་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན། རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་ནི་དགག་བྱའི་རང་བཞིན་མེད་པར་དགག་པ་ཙམ་སྟེ། བཀག་པའི་ཤུལ་དུ་ཆོས་གཞན་མི་འཕེན་པས། དེ་ཙམ་ཞིག་འདིས་སྒྲུབ་ན་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཆོས་ཅན་རྣམས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་འདིས་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་བོ
Chinese
如果有人这样想，那么一些藏印学者说，对于其他宗派没有考察过的事物，可以用归谬法来成立；对于已经考察过的事物，两种方法都可以。但是，正如《中观光明论》等所说，不必区分，无论使用归谬法还是自续因式都可以。如果使用归谬法，即使对方没有直接承认是一或异，但如果直接承认了遍及的事物，那么通过归谬法来成立，就不需要依赖于其他理由，只能承认是一或异。例如，如果承认自在是常，但承认它的结果是多，那么，承认多的结果本身就能否定自在是一，如果一被否定，那么多也被否定。实际上，是论敌自己承认的理由成立了一或异，承认多就成立了一或异。同样，可以类推到所有情况。也可以使用自续因式，虽然法自在常等在事实上是不可能的，但在意识中，仅仅从自在常不是什么的反面就能成立他者排除，由此可以成立无实的名称，对外境执着有常实的自在也会被否定。将常的词语作为法等，也与此类似，对各自意识中如何安立的进行破斥最为合理，因为仅仅是自己意识中以他者排除所执持的，以及外境的显现这二者，将显现和假立混合在一起执着，一切破立的名称都适用，这是量论总体的殊胜宗义。因此，对于事实上不可能的法，即使没有可考察的实义自相，也能成立如同存在一样执着的显现境上的无实名称，因此能够知道它在事实上是不存在的。第二，考察是成立实义还是名称。如果这是成立实义的理证，那么无自性的意义仅仅是否定所破的自性，因为在否定之后不会添加其他法，如果仅仅用这个来成立，那么所要成立的基础法，即有法就不会被找到，就像虚空中的花朵一样。这样一来，法和有法就会变得没有差别。如果用这个来成立名称
English
If one thinks like that, then some Tibetan and Indian scholars say that for things that other schools have not examined, it can be established by reductio ad absurdum; for things that have been examined, either method is fine. However, as explained in Madhyamaka Aloka, etc., there is no need to distinguish, and it is fine to use either reductio ad absurdum or Svatantrika. If using reductio ad absurdum, even if the opponent does not directly admit that it is one or different, if they directly admit the pervasive thing, then by establishing it through reductio ad absurdum, there is no need to rely on other reasons, and they can only admit that it is one or different. For example, if one admits that Ishvara is permanent, but admits that its results are many, then the very admission of many results can negate that Ishvara is one, and if one is negated, then many are also negated. In reality, it is the opponent's own admitted reason that establishes one or different, and admitting many establishes one or different. Similarly, this can be extended to all situations. One can also use Svatantrika, although the subject Ishvara is permanent, etc., is impossible in reality, in consciousness, merely from the opposite of Ishvara being not permanent, other exclusion can be established, and thus the name of non-reality can be established, and the clinging to Ishvara as a permanent reality in the external world will also be negated. Placing the word permanent as the subject, etc., is similar to this, it is most reasonable to refute only what is established in one's own consciousness, because merely what is held by other exclusion in one's own consciousness, and the appearance of the external world, these two, mixing appearance and imputation together, all the names of refutation and establishment apply, this is the supreme tenet of the overall system of valid cognition. Therefore, for things that are impossible in reality, even if there is no self-characteristic of the object to be examined, the name of non-reality can be established on the appearing object that is clung to as if it exists, so one can know that it does not exist in reality. Second, examining whether it establishes reality or name. If this is a reason for establishing reality, then the meaning of non-self-nature is merely negating the self-nature to be negated, because after negation, no other dharma is added, if only this is used to establish, then the basis to be established, the subject, will not be found, like a flower in the sky. In this way, dharma and subject will become non-different. If this is used to establish name