Chinese
应当知晓。如是，远离一切名言安立，而作发挥胜义谛之大作用，虽是应成派之不共宗风。然于此论之自释中，也有“无生等亦已摄属于真实之世俗”等语。又于“以无生等之故”等之前释中，有“为何未实示胜义谛”之问。胜义谛乃是舍弃事物与非事物，生与非生，空与非空等一切戏论之网。无生等，以其随顺趣入于彼之故，故近似施设为胜义谛。如是等等已明白显示。如是应当了知成为一切中观之庄严之理。其中，有者作是念：若龙树论师之意趣，由自宗与他宗之论师各自解释之方式各异，则不需合彼二者。然为于能无矛盾地了悟诸大车之意趣之具慧者，甚为需要之故，无论如何也须合而讲述。所谓“词句略摄”，即是将词句分段计数，意为非散文体。第二，译礼句为：敬礼妙吉祥童子！此乃大译师益西德（慧藏）于翻译之前，为使此论，即《胜义法显现安立论》之首，与敕令相符而作之敬礼句。其中，心与法界等性成为一体，远离一切戏论之刺痛，是为“妙”；二智智慧之身，尽虚空之际，恒常周遍任运成就地成办利益，是为具足二利之吉祥。如是乃是诸佛之无分别智之自性，然显现为十地大菩萨之相，尽轮回之际，以恒常稳固，远离衰老之童子之形象安住，故名“童子”。于如是之怙主，以身语意三门恭敬顶礼，是为“敬礼”。第三，论义方面，乃是决择所知二谛之义，并以赞叹如是之理而作义之总摄。
English
It should be known. Thus, although it is the unique tenet of the Prasangika school to abandon all nominal establishments and to bring forth the great function of ultimate truth, in the self-commentary of this treatise, there are also statements such as, "The unborn and so forth are also included in the true conventional." Also, in the previous commentary to "Because of the unborn and so forth," there is the question, "Why is the ultimate truth not actually shown?" The ultimate truth is the abandonment of all networks of elaboration, such as things and non-things, birth and non-birth, emptiness and non-emptiness, and so forth. The unborn and so forth are closely applied as the ultimate truth because they are in accordance with entering into it. Thus, it has been clearly shown. Thus, one should understand how it becomes the ornament of all Madhyamaka. Some think that if the intention of Master Nagarjuna is explained differently by the teachers of the self and others, then there is no need to combine the two. However, it is very necessary for those with intelligence who can understand the intentions of the great chariots without contradiction, so it must be combined and explained in any case. The so-called "verse" means that the words are divided into verses, which means that it is not prose. Second, the translation salutation is: Homage to Manjushri Kumara! This is the salutation made by the great translator Yeshe De (Wisdom Treasury) before the translation, so that the beginning of this treatise, the "Establishment of the Manifestation of Ultimate Dharma," would be in accordance with the decree. Among them, the mind and the equality of the Dharmadhatu become one, and the pain of all elaborations is removed, which is "Manju"; the body of the wisdom of the two wisdoms, as long as the sky exists, constantly and pervasively accomplishes the benefit of spontaneous accomplishment, which is the glory of possessing the two benefits. Thus, it is the nature of the non-conceptual wisdom of all Buddhas, but it appears as the form of the great Bodhisattva of the ten bhumis, and abides in the form of a youth who is constant, stable, and free from aging as long as samsara exists, hence the name "Kumara." To such a protector, the three doors of body, speech, and mind are respectfully bowed down, which is "homage." Third, in terms of the meaning of the text, it is to determine the meaning of the two truths to be known, and to summarize the meaning by praising such a principle.
Tibetan
་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་ངོས་གཟུང་བ། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་གསུམ། དང་པོ་ལ་དོན་དམ་པར་དངོས་པོ་མེད་པར་བསྟན་པ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་རྩ་བའི་རྟགས་འགོད་པ་དང་། དེའི་ཚུལ་སྒྲུབ་པ་གཉིས། དང་པོ། བདག་དང་གཞན་སྨྲས་དངོས་འདི་དག །ཡང་དག་ཏུ་ན་གཅིག་པ་དང་། །དུ་མའི་རང་བཞིན་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། ཞེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་རང་སྡེ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་དང་། གཞན་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་རྣམས་ཀྱིས་གང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲས་པའི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ན། རིགས་པས་ལེགས་པར་དཔྱད་པའི་ཚེ་གཅིག་པ་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་གཉིས་ཀ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འདི་རྣམས་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། དཔེར་ན་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ངག་དོན་དུ་འགོད་ན། རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པས་བདེན་པར་སྨྲས་པའི་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་ཀུན་ཆོས་ཅན། ཡང་དག་པར་རང་བཞིན་མེད་དེ། བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར། མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རང་སྡེས་སྨྲས་པ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དང་། གཞན་སྡེས་སྨྲས་པ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་ ལ་གལ་ཏེ་བདེན་པ་ཞིག་ཡོད་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་གི་ཚུལ་དུ་ཡོད་དགོས་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་པ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་མ་ཡིན་པའི་བདེན་ཚུལ་ཕུང་གསུམ་པ་ཞིག་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པ་དེས་ན་རྟགས་འདི་བདེན་པའི་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ། །འདིར་འཕྲོས་དོན་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། ཆོས་ཅན་ལ་དཔྱད་པ། གཏན་ཚིགས་ལ་དཔྱད་པ། དཔེའི་ཚུལ་བཤད་པ་གསུམ། དང་པོ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ། འདིར་གྲུབ་མཐས་སྨྲས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་བཀག་པར་མཛད་པས་ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པ་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ལ་གནོད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། གཞུང་འདིར་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པས་འདོད་པ། རྟག་དངོས། འདུས་མ་བྱས། གང་ཟག །ཁྱབ་པ། རགས་པ། ཕྲ་བ། ཤེས་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་བས། དེ་རྣམས་སུ་རྟག་མི་རྟག །ཕྱི་དང་ནང་། ཡུལ་ཡུལ་ཅན། ཁྱབ་མ་ཁྱབ། རགས་པ་ཕྲ་བ། ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་པ་སོགས་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་འདུ་བ་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་རིགས་པས་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་ན་དེས་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་གཉིས་པོ་དྲུང་ནས་འབྱིན་ནུས་ཏེ། སྤྱིར་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་རྨོངས་པའི་དབང་གི
Chinese
二者。首先是确定二谛之理。其次是驳斥争论。如是证悟的利益有三。首先是显示胜义中事物不存在。其次是显示世俗中存在。首先是安立根本的理证，以及成立其理。首先： 自他所说诸实事，真实之中一异离，以无自性如影像，故无自性。 如是说，此中，自方即我等自宗内道佛教徒，他方即外道各派，凡所说为真实成立的事物，所有这些，在真实义中，以理智善加观察之时，由于远离了一和多的自性二者。这些事物丝毫也不存在自性成立，譬如显现却不真实的影像一般。若以言语表达，则为： 自他宗派所说为真实的内外诸事物，是所立宗。 真实中无自性，以离真实的一和多之故。 如同镜中的影像一般。 其中，自宗所说为蕴等，他宗所说为神我等。 彼 若存在真实，则必须以一或多的方式存在。一和多是互相排斥而存在的，因此，除了这二者之外，不可能存在第三种真实的法。因此，这个理证是真实的遍（周遍）不存在。 此处略作补充说明。 对所立宗进行观察。 对理由进行观察。 讲述比喻的方式有三。 首先，有些人会这样想： 此处遮止了各宗派所说的事物，那么如何能损害从无始以来串习的俱生我执呢？ 此论中，将自他宗派所承认的，常法、实法、无为法、补特伽罗（人，梵文：Pudgala，梵文天城体：पुद्गल，梵文罗马拟音：pudgala，汉语字面意思：补特伽罗）、周遍、粗大、微细、识等作为所立宗。 在这些所立宗中，常与无常、内与外、境与有境、周遍与不周遍、粗大与微细、所知与识等，所有有为法和无为法的法都包含在内。如果通过理证成立这些事物无有自性，那么就能从根本上拔除俱生的二种我执。 总的来说，众生相续中，由于俱生愚痴的力量。
English
Two. First, identifying the nature of the two truths. Second, refuting disputes about it. Third, the three benefits of realizing it in this way. First, showing that things do not exist in the ultimate sense. Second, showing that they exist in the conventional sense. First, establishing the root reason and proving its validity. First: Things spoken of by self and others, In reality, are devoid of one or many natures, Because they lack inherent existence like reflections. It is said that, in this way, the self, our own Buddhist school, and the others, the non-Buddhist schools, all the things that are said to be truly established, all of these, in the true sense, when examined well with reason, because they are devoid of both the nature of one and many. These things do not have any inherent existence at all, like reflections that appear but are not true. To put it in words, all the internal and external things that are said to be true by one's own and other schools are the subject. In reality, there is no inherent existence, because it is separate from the true one and many. Like a reflection in a mirror. Among them, the aggregates and so on are said by our own school, and the chief and so on are said by other schools. If there is truth, it must exist in the form of one or many. Since one and many exist in mutual exclusion, there cannot be a third true dharma other than these two. Therefore, this reason is not observed as the pervader of truth. Here, I will add a little more explanation. Examining the subject. Examining the reason. There are three ways to explain the example. First, some people may think this way: Here, the things spoken of by the various schools are refuted, so how can it harm the innate self-grasping that has been cultivated since beginningless time? In this treatise, the things that are accepted by one's own and other schools, such as permanent phenomena, real phenomena, unconditioned phenomena, persons (Pudgala, Sanskrit: Pudgala, Devanagari: पुद्गल, IAST: pudgala, literal meaning: person), pervasive, gross, subtle, and consciousness, are taken as the subject. Among these subjects, permanent and impermanent, internal and external, object and subject, pervasive and non-pervasive, gross and subtle, knowable and consciousness, all conditioned and unconditioned dharmas are included. If it is established by reason that these things have no inherent existence, then it can uproot the two innate self-graspings from the root. In general, in the minds of all beings, due to the power of innate ignorance.