Tibetan
་གསུམ་གྱི་ཞེན་ཡུལ་ཡང་བཀག་ནས། ཕྱོགས་རེ་བའི་ཞེན་ཡུལ་ལ་མི་གནས་པའི་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་རྗེས་མཐུན་དུ་བསྒོམས་པས་ནམ་ཞིག་རེས་འཇོག་མེད་པར་ སྙེད་པ། རང་གི་ཀུན་རྫོབ་ཚད་གྲུབ་ལའང་མཚུངས་ཏེ། གང་ཡང་དཔྱད་མི་བཟོད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐ་སྙད་དུའང་བཀག་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་བདེ་བ་ཙམ་ལས། ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅིའང་མི་འཐོབ་ལ། རང་རྒྱུད་པས་ཀྱང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་དོན་དམ་དཔྱད་བཟོད་དུ་བསྒྲུབ་པ་མིན་པས། དོན་དམ་རྟོགས་ཚུལ་ལ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་གིས་འཕགས་པའང་འདིའོ་ཞེས་ཡིད་ཆེས་གཏིང་ཚུགས་པ་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཁན་ཆེན་གྱི་དབུ་མའི་རྒྱན་འདིར་ནི་ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་དོན་གྱིས་འདུ་བས་དབུ་མ་ཀུན་གྱི་རྒྱན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐལ་རང་ཞེས་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ཚད་མས་ཇི་ལྟར་གཞལ་བ་ལྟར་སོ་སོར་ཁས་ལེན་པ་ལ་རང་ཉིད་གནས་ནས། གཞན་ལ་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་པ་གཙོ་ཆེར་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་རྒོལ་བའི་སྤོབས་པ་འཇོམས་པ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། རང་མཐའ་བཞི་སྤྲོས་བྲལ་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་གནས་ནས། གཞན་ཁས་ལེན་ཅན་གྱི་རྒོལ་བ་ལ་ཁོ་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐལ་འགྱུར་དུ་བཀོད་པའི་སྒོ་ནས་ལོག་རྟོག་བཟློག་པས་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་ལ། དེའང་སློབ་དཔོན་གྱིས། གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པའི། །དོན་གྱིས་འགའ་ཞིག་དམིགས་ན་ནི། །བསྒྲུབ་པའམ་བཟློག་པར་བྱ་ན་དེ། །མེད་ཕྱིར་ང་ལ་ཀླན་ཀ་མེད། །ཅེས་དང་། གང་ལ་སྟོང་མིན་ཅུང་ཟད་ཡོད། །སྟོང་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ན། །སྟོང་པ་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན། རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་དངོས་པོ་ ཐམས་ཅད་ལ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་སྐྱེ་བ་སོགས་ཐ་སྙད་དུའང་མེད་པར་གདོད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པའི་ངང་ཚུལ་དུ་གནས་པར་མཐོང་བའི་ཚེ། བསྒྲུབ་ཅིང་དམིགས་པར་བྱ་བའམ། དགག་ཅིང་བསལ་བར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་མེད་པར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་གྱུར་ནས། ཁས་ལེན་དང་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དོན་ལ་རེག་པར་གྱུར་པ་ནི་ཟླ་བའི་གཞུང་གི་བསྟན་དོན་དྲི་མ་མེད་པའོ། །དབུ་མ་ཤེས་རབ་ལ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་། དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀ་དགག་འབའ་ཞིག །དངོས་ལ་དགག་སྒྲུབ་གང་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་པ་ལ་བ
Chinese
三者的执着对境也遮止后，对于不住于偏执一边的殊胜定解，随顺修习，何时才能毫无间断地 获得呢？对于自己的世俗量成立也是同样的，因为任何观察都不能忍受是相同的。以自相成立在名言中也遮止，除了名言的安立不便之外，也得不到任何功德的差别。自续派也并非将以自相成立在胜义中堪忍观察而成立，所以在证悟胜义的方式上，以何种意义的差别而超胜呢？也不会获得如此深信不疑的定解。如此，堪布的《中观庄严论》中，自续派和他空派二者在意义上是相合的，因此是所有中观的庄严。对于安立为自续和他空的理由是，安立二谛各自的量如何衡量，如是各自承诺安住于自之后，主要以将量成立的因明自续派施用于他者的方式，摧伏辩论的雄辩，称为自续派。安住于远离自性四边戏论的一切承诺之后，对于具有他宗承诺的辩论者，以他自己承诺的因明以归谬的方式，遣除邪分别，因此称为归谬论者。对此，论师（龙树菩萨）说：“如果以现量等，以意义而观察某事物，如果应成立或遣除彼，因为无有，故我无诤。”以及“于何者少许非空，则空亦将少许存在，若少许非空不存在，如何能有空存在？”如是所说。仅仅以缘起此者之事物 对于一切，以自相成立和生等，在名言中也不存在，从本以来就安住于无自性的状态中，在见到之时，对于应成立并观察，或者应遮止并破除，丝毫没有，通达成为远离一切戏论之边，远离一切承诺和执着，接触到双运不住的意义，是月称论典的无垢教义。入中观智慧论中也说：“遮破和成立二者，唯是遮破，于事物上，遮破和成立任何皆无。”如是说。总的来说，对于本来不生的法
English
Having blocked the objects of attachment to the three, and cultivating a special certainty that does not dwell on the objects of one-sided attachment, when will one be able to attain it without interruption? It is the same for the establishment of one's own conventional validity, because it is the same that no examination can tolerate. Blocking the establishment by self-character in name only makes the establishment of name inconvenient, but does not gain any difference in qualities. Since the Svatantrika does not establish the establishment by self-character as tolerable to investigation in the ultimate sense, what difference in meaning is superior in the way of realizing the ultimate truth? One will not gain such a deep-seated conviction. Thus, in the abbot's Ornament of the Middle Way, both the Prasangika and Svatantrika are combined in meaning, so it is the ornament of all Middle Ways. The reason for calling it Prasangika and Svatantrika is that, according to how the two truths are measured by their respective validities, one abides in one's own commitment to each, and mainly uses the valid reason of the Svatantrika to subdue the eloquence of the opponent, which is called Svatantrika. Abiding in being free from all commitments that are free from the four extremes of self, for an opponent who has other commitments, by arranging the reasons he himself has committed to in a fallacious way, he reverses wrong thoughts, so he is called a Prasangika. In this regard, the teacher (Nagarjuna) said: "If one observes something with meaning, such as direct perception, if one should establish or refute it, because there is none, I have no quarrel." And "If there is a little non-emptiness in something, then emptiness will also exist a little. If a little non-emptiness does not exist, how can emptiness exist?" As it is said. Things that are merely caused by conditions For all, there is no establishment by self-character or birth in name, and when one sees that it has been abiding in a state of no self-nature from the beginning, there is nothing to be established and observed, or to be refuted and eliminated, and one understands that it is free from all extremes of elaboration. Free from all commitments and attachments, touching the meaning of non-abiding union is the immaculate teaching of Chandrakirti's treatise. The Introduction to the Wisdom of the Middle Way also says: "Both refutation and establishment are only refutation. In things, there is no refutation or establishment at all." As it is said. In general, for the unborn from the beginning
Tibetan
སལ་གཞག་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚིག་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་དོན་ཇི་བཞིན་རྗེན་པར་འཆར་དཀའ་བས་གོམས་པ་ཡུན་བསྲིང་བར་བྱའོ། །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་རྣལ་མ་འཛིན་ན་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལྟར་ཡེ་སྟོང་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་དུ་འཛིན་པར་མཛོད་ཅིག །དེ་ཕྱིར་ཐལ་རང་དེ་དག་མཉམ་བཞག་བདེན་གཉིས་རོ་གཅིག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། རྗེས་ཐོབ་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ལ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་འཆད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་དོན་དམ་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་འདིས་ཐལ་རང་གི་གཞུང་ཡང་ཆུ་བོ་གཅིག་འདྲེས་སུ་སྦྱར་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཤན་འབྱེད་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་འབྲས་བུ། མཉམ་བཞག་ཏུ་མཐའ་ཀུན་ཏུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་པ་སོགས་དགོས་པའི་རབ་དམ་པ་དུ་མ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཇི་སྐད་བཤད་པས་མཚོན་སྤྱིར་གྲུབ་པའི་མཐའ་ སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཀུན་ཅིག་ཅར་ཁེགས་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གསལ་སྣང་འཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་བསོད་ནམས་སེང་གེའི་ཞལ་སྔ་ནས། གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་སོ་སྐྱེའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། །མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་པ་ཅིག་ཅར་མི་ཁེགས་ཀྱང་། །རེས་འཇོག་ཚུལ་གྱིས་བཞི་ཆར་བཀག་ནས་ནི། །ཚུལ་བཞིན་བསྒོམས་པའི་མཐོང་ལམ་སྐྱེས་པའི་ཚེ། །ལྟ་བ་ཆོས་དབྱིངས་མཐོང་བའི་ཐ་སྙད་མཛད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་འདི་ལ་སྔ་འགྱུར་གྱི་མཁས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས་རང་ལུགས་དྲི་མ་མེད་པར་བཟུང་ནས། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་མན་ངག་ཟབ་མོའི་གནད་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་རྟོགས་པ་བཞིའི་གཏན་ཚིགས་སོགས་རིགས་པ་རྣམ་དག་གི་ལམ་ནས་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དེ་བསྒོམས་པས་ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་ལ་ངེས་པའི་གདིང་ཐོབ་པས་གྲུབ་བརྙེས་བར་མ་ཆད་པར་བྱོན་ཅིང་། ཐུགས་ནས་ཆོས་གཏེར་འབུམ་ཕྲག་རྡོལ་བ་དང་། འཇའ་ལུས་ཟང་ཐལ་གྱི་ས་ལ་གཤེགས་པ་མང་ཞིག་བྱོན་པ་ནི་ལམ་གྱི་འདྲེན་པ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པའི་འབྲས་རྟགས་ཡང་དག་གོ། །འོ་ན་འདི་རྙིང་མ་ཁོ་ནའི་བཞེད་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བས་ཟབ་མོའི་མདོ་རྒྱུད་རྣམས་སུ་ཡང་ཡང་བསྟན་པའི་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རྒྱན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་དང་བརྒྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བྱས་
Chinese
由于难以直接显现毫无隐瞒地揭示的、具有极其深刻意义的词语的教义，因此应长期练习。如果持有真正的应成派观点，就应如前述偈颂的意义那样，持有本初空性、离戏大空的体性。因此，应精勤于应成派和自续派在等持中真俗二谛味一体的智慧，以及后得中区分真俗二谛的智慧，要知道这就是讲解的方式。因此，将胜义谛分为二，也由此将应成派和自续派的论典如河流般融为一体，后得中以区分、各自证悟的智慧来详细分析其结果，等持中进入对一切边都不作分别的智慧等，有许多极殊胜的必要。如上所述，总的来说，一切宗派、一切戏论都同时止息，从而获得对法界的清晰显现。全知大尊索南僧格曾说：“以凡夫分别实相的智慧，虽不能同时止息四边的戏论，但以次第安立的方式止息四边后，如理修习生起见道之时，便称之为见法界之见。”正如他所说。对于这种离四边戏论、真谛无别的实相，早期翻译的智者和成就者们都持有无垢的自宗，并通过与金刚乘甚深口诀的要点相结合的方式，以四种证悟的理由等纯正理性的道路生起定解，从而通过修习获得对本初清净、任运自成、真谛无别的意义的坚定信念，因此成就者们源源不断地涌现，从心中涌出成千上万的法藏，并有许多人前往虹身圆满的境界，这是引导道路的见解完全清净的真实标志。那么，有人会想，这仅仅是宁玛派的观点吗？并非如此，佛陀在甚深经续中也屡次宣说的离四边戏论，也被六庄严等智者们以直接和间接的方式非常清楚地阐明。
English
Since it is difficult to directly reveal the teachings of words with extremely profound meanings without any concealment, one should practice for a long time. If one holds the true Prasangika view, one should hold the nature of primordial emptiness, the great freedom from elaboration, as the meaning of the aforementioned verses. Therefore, one should diligently cultivate the wisdom of the Prasangika and Svatantrika schools, in equipoise, the wisdom of the oneness of the two truths, and in post-meditation, the wisdom that distinguishes the two truths, and know that this is the way to explain it. Therefore, dividing the ultimate truth into two also merges the treatises of the Prasangika and Svatantrika schools like rivers into one, and in post-meditation, the result of detailed analysis with the wisdom of distinguishing and individually realizing, and in equipoise, entering the wisdom that does not discriminate in all aspects, and so on, there are many extremely excellent necessities. As mentioned above, in general, all tenets and all elaborations are simultaneously ceased, thereby obtaining a clear appearance of the Dharmadhatu. The great omniscient Sonam Senge once said: "Although the wisdom of ordinary people who distinguish reality cannot simultaneously cease the elaborations of the four extremes, after ceasing the four extremes by means of gradual establishment, when the path of seeing arises through proper practice, it is called seeing the Dharmadhatu." Just as he said. For this reality of freedom from the four extremes and the inseparability of the two truths, the scholars and accomplished ones of the early translation held their own stainless system, and through the path of pure reasoning such as the reasons for the four realizations in conjunction with the key points of the profound oral instructions of Vajrayana, they generated definite understanding through cultivation, thereby obtaining a firm conviction in the meaning of primordial purity, spontaneous accomplishment, and the inseparability of the two truths, therefore, accomplished ones have emerged continuously, and tens of thousands of Dharma treasures have sprung from their hearts, and many have gone to the realm of the rainbow body of complete transcendence, which is the true sign of the complete purity of the view that guides the path. So, one might think, is this only the view of the Nyingma school? It is not so, the freedom from the four elaborations repeatedly taught by the Buddha in the profound sutras and tantras has also been very clearly elucidated by the six ornaments and other scholars in a direct and indirect way.