Tibetan
་སྟེ། གཞན་སྐྱེ་འགོག་པའི་ཐལ་ཟློག་སོགས་ལ་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་ཡིད་ཆེས་སྐྱེའོ། །མཁན་པོའི་གཞུང་འདིར་ནི། ཐོག་མར་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་འཇལ་པའི་ཤེས་རབ་དྲི་མ་མེད་པས་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབས་ནས། མཐར་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་ཆེན་པོར་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཞེན་པའང་བཀག་ནས་མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་གཞུང་དེ་གཉིས་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་ལ་དབྱེ་བསྲི་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དོ། །འོ་ན་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་མི་འགྱུར་ཏེ། ཁས་ལེན་ཀུན་བྲལ་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་རིགས་པས་རྒྱ་ཆེར་བསྒྲུབས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་དེ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་འཆད་པ་རང་རྒྱུད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ལ། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་ཁས་ལེན་ཀུན་བྲལ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་འཆད་པ་ཐལ་འགྱུར་བ་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཇོག་པའི་སྐབས་སུ་ཐ་སྙད་དུ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་འདོད་མི་འདོད་དང་གཏན་ཚིགས་འགོད་ཚུལ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེས་ཏེ་འཇོག་པ་ནི་ཡན་ལག་གི་དབྱེ་བ་ཙམ་སྟེ་གོང་གི་མཚན་ཉིད་འདིར་འདུ་བ་ཡིན་ཏེ། ཁས་ལེན་ཡོད་མེད། ཐ་སྙད་དུ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་མི་བཞེས། རང་བཞིན་མེད་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཐལ་རང་དུ་འགོད་ཚུལ། དགག་བྱ་ལ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་མི་སྦྱར་གྱི་གནད་ཀྱང་བཤད་མ་ཐག་པའི་ཚུལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་གནས་ནས་བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་ཞིག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡིན་ན། རང་རྒྱུད་པ་དང་ཁྱད་ཕྱེ་མི་ནུས་ཏེ། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཐ་སྙད་དུའང་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཇི་ རྣམ་དག་གང་ལའང་གནད་ཟིན་ན་ལག་མཐིལ་དུ་སྐྱུ་རུ་ར་བཞག་པ་ལྟར་གྲུབ་མཐའི་གཏིང་སླེབས་ནས་སོམ་ཉི་ལས་བརྒལ་བར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །བོད་འདིར་ཐལ་འགྱུར་བ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་བཞེད་ཀྱང་རང་རྒྱུད་པའི་ཕྱོགས་སུ་འཁོར་བ་ནི་སྔོན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཁྱད་ཞིག་ལས་ཡིན་ནམ་སྙམ་མོ། །མངོན་སུམ་ཐག་ཆོད་རིགས་པའི་མན་ངག་འདི། །འཇམ་དབྱངས་རྣམ་པར་དགྱེས་པའི་འབྲུག་སྒྲ་ཡིན། །གྲུབ་མཐའ་ཤན་མ་ཕྱེད་པའི་རྨི་ལམ་གཉིད། །འདི་དང་ཕྲད་ན་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་སློང་། །བར་གྱི་ཚིགས་བཅད་དོ། །ལྔ་པ་བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ཁས་ལེན་མ་འཁྲུགས་པའི་དགོས་པ་ནི། མཉམ་བཞག་
Chinese
因此，如果仔细研究阻止他生（的理论）的反驳等，就会产生信任。 在堪布的这部论著中，首先以清净的智慧分别衡量二谛，从而成就二谛。最后，在非名言的胜义大谛中，也遮止了对二谛的分别执着，从而与等持无分别的智慧相符，断定一切承诺皆无，因此这两部论著在究竟的观点上没有丝毫差别，是相同的。 那么，有人会想，应成派的论著岂不是变得没有意义了吗？不会的，因为以理证广泛地论证了远离一切承诺的空性。 因此，将名言的胜义连同承诺一起突出地阐述，是自续派的特征。应当了解，将非名言的胜义，远离一切承诺而突出地阐述，是应成派的特征。 在确定这两者的特征时，区分在名言中是否承认以自相成立，以及安立论式的方式等差别来确定，仅仅是分支的差别，都包含在上述的特征中。即有无承诺，是否承认在名言中以自相成立，安立成立无自性的论式是应成还是自续，是否将胜义的差别附加于所破之上的要点，也是由刚才所说的道理所决定的。 因此，如果应成派安住于名言的胜义，并且在一切情况下都持有对二谛的分别承诺，那就无法与自续派区分开来。因为在名言中也遮止以自相成立的道理，无论在任何 清净之处，如果把握了要点，就像把诃梨勒果放在手掌上一样，能够通达宗义的深处，从而超越疑惑。否则，就非常困难。 在这片藏地（西藏），应成派的观点也转向自续派，我想这或许是由于前世的因缘所致。 这部现量决定的理智诀窍， 是文殊欢喜的龙吟之声。 对于尚未区分宗派的梦寐之眠， 一旦与此相遇，顷刻之间便能唤醒。 中间的偈颂。 第五，二谛各自的承诺不混淆的必要性是：等持
English
Therefore, if one carefully examines refutations and the like that prevent other-origination, trust will arise. In this treatise of the Khenpo, first, with immaculate wisdom that measures the two truths separately, the two truths are accomplished. Finally, in the great ultimate truth that is non-nominal, even the clinging to the two truths separately is prevented, thereby according with the wisdom of non-conceptual equipoise, and it is determined that all assertions are devoid, so these two treatises are identical without any distinction in their ultimate view. Now, one might think, does that mean the treatises of the Prasangikas become meaningless? No, because emptiness devoid of all assertions is extensively proven by reasoning. Therefore, to prominently explain the ultimate truth of nominality together with assertions is the characteristic of the Svatantrikas. One should understand that to prominently explain the ultimate truth that is non-nominal, devoid of all assertions, is the Prasangika. When establishing the characteristics of these two, distinguishing and establishing differences such as whether or not to accept establishment by self-character in conventionality, and the manner of formulating proofs, are merely differences of branches, and are included in the above characteristics. That is, whether there are assertions or not, whether or not to accept establishment by self-character in conventionality, whether the formulation of the proof of the absence of inherent existence is Prasangika or Svatantrika, and whether or not to apply the distinction of ultimate truth to the object of negation, are also determined by the reason just stated. Therefore, if a Prasangika abides in the ultimate truth of nominality and in all cases holds separate assertions of the two truths, then it is impossible to distinguish them from the Svatantrikas. Because the reasoning that prevents establishment by self-character even in conventionality, in any place of purity, if one grasps the key point, like placing a myrobalan fruit in the palm of one's hand, one can penetrate the depths of the tenets and thereby transcend doubt. Otherwise, it is very difficult. In this land of Tibet, the views of the Prasangikas also turn towards the Svatantrikas, and I think this may be due to the special circumstances of past connections. This pith instruction of reasoning that decisively determines what is manifest, Is the sound of the dragon that pleases Manjushri. The sleep of dreams in which tenets have not been distinguished, If it encounters this, it will awaken in an instant. Intermediate verses. Fifth, the necessity of not confusing the separate assertions of the two truths is: Equipoise
Tibetan
གི་ཡེ་ཤེས་ནི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བས་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཚད་མ་ཤེས་རབ་དྲི་མེད་ཚུལ་བཞིན་དུ་མ་སྐྱེས་པར་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ་ལ་འཇུག་ཀྱང་མི་ནུས་ལ། འཕགས་པ་རྣམས་ཞུགས་ཀྱང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་སོགས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་སྒྲ་རྟོག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པས་ན་གཞན་ལ་འདོམས་ཤིང་རྗེས་སུ་སྟོན་པ་དང་། རྒོལ་བ་ལ་རྩོད་པའི་གཏམ་སྨྲ་བ་སོགས་ལ། འདི་ལྟར་ན་ཡོད། འདི་ལྟར་ན་མེད། ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་མ་ནོར་བར་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ནས་སྨྲས་པས། ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ལ་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་མ་ལུས་པ་རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡང་དག་པའི་ཐ་སྙད་གནོད་མེད་དུ་འཇོག་ནུས་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ཤན་འབྱེད་པའི་ སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྤྱན་ཐོབ་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་ལ་མངའ་དབང་འབྱོར་བར་འགྱུར་རོ། །དེའང་སྣང་སྟོང་མཉམ་ཉིད་ཆེན་པོ་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་འཇལ་བའི་རིག་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཞེན་པའང་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་ཐ་སྙད་དུའང་ཀུན་རྫོབ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཁེགས་པ་ཡིན་གྱི། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་མེད་རྐྱང་ཙམ་ལ་གནས་ནས་ཐ་སྙད་ཚད་མས་རྙེད་དོན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ནམ་ཡང་འགོག་མི་ནུས་ལ། གལ་ཏེ་བཀག་ནས་མེད་པ་ཙམ་བསྒོམས་ན་བདེན་གཉིས་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་སྟེ་སྣང་ཕྱོགས་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པས། ཕུར་བུ་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་མེད་པར་སྒོམ་པ་སོགས་བསམ་གཏན་དད་པ་བདུན་གྱི་གཞུང་དང་ཚུལ་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་ནས། ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས་ཀྱང་། ཚུལ་འདི་མི་ཤེས་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་པ། །ཚིག་ཏུ་ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་ཞེས་སྨྲ་ཡང་། །བྲལ་གཞི་མི་ཤེས་སྲིད་རྩེའི་ལྟ་བ་ཅན། །བསྟན་པ་འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱུར་པའི་ཕྱིར། །ནམ་མཁའི་ཡིད་ཅན་ཐལ་བས་བྱུགས་པ་རུང་། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་ཚུལ་ཡང་། ལས་དང་པོ་པ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པའི་དབང་དུ་ན། ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་དྲི་མེད་ཀྱིས་དང་པོར་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་འཛིན་གྱི་ཞེན་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་ལ། ཕྱིས་ནས་མེད་པ་སོགས་ལྷག་མ
Chinese
由于智慧是离言思议的，所以超越了声音概念的范畴。如果无垢智慧的二谛正量没有如实生起，就无法进入那样的智慧。即使是圣者进入，在后得位时，所有关于有无、是与非等的破立之分，都没有超出声音概念的范围，因此教诫他人并随后开示，以及对辩论者说辩论之语等，像这样有，像这样没有等等，所有这些意义，都必须通过不混淆、不颠倒地以辨别智慧进行观察后才能说出。这样，对于业果、道和果的所有道理，所有破立都能以理性的途径成立，从而能够无害地安立正确的名言。并且，凭借着能够分辨所有知识形态的个别自证智慧之眼，才能获得远离一切戏论、现量见到平等性之义的智慧之观的自在。 再者，如果以衡量显空平等大性、远离四边的戏论、非名相的胜义的觉识能力来衡量，那么执着二谛各自也仅仅是分别念而已，所以在名言中，自相成立的世俗也会被遮破。如果仅仅停留在名相的胜义空性上，就永远无法遮破以名言量所获得的意义的世俗自性成立。如果遮破后仅仅修习无，就会堕入二谛的偏颇，从而诽谤显现的一面。就像普布巴（Phur bu pa）修习连世俗也不存在一样，与七种禅定信的论典和方式相似。考虑到这样的情况，《如意宝藏论》中也说：“不知此理空性成断灭，虽说词句有无离边际，不知离基持有顶之见，故于此教外道而行持，如空行者涂灰亦无妨。”像这样，四边戏论的生起方式，如果对于初学者来说是逐渐进入的情况，那么首先要以无垢的正理破除对一切有为法和无为法的事物存在执着的对境，之后剩余的无等等
English
Since wisdom is beyond speech, thought, and expression, it transcends the realm of sound and concept. Without the immaculate wisdom of the two truths arising properly, one cannot enter such wisdom. Even when noble ones enter, in the post-attainment state, all aspects of affirmation and negation, such as existence and non-existence, being and non-being, do not go beyond the scope of sound and concept. Therefore, instructing others and subsequently teaching them, as well as speaking argumentative words to debaters, and so on, like this exists, like this does not exist, and so forth, all these meanings must be spoken after being examined by the discriminating wisdom that distinguishes all phenomena without confusion or inversion. In this way, regarding all the principles of cause and effect, path, and result, all affirmations and negations can be established through the path of reason, thereby enabling the harmless establishment of correct conventionalities. Furthermore, by relying on the eye of individual self-awareness wisdom that distinguishes all aspects of knowledge, one can attain mastery over the vision of wisdom that directly sees the meaning of equality, free from all elaborations. Moreover, if we measure the great equality of appearance and emptiness, the non-conceptual ultimate reality free from the four extremes, with the power of cognitive awareness, then clinging to each of the two truths is merely conceptualization. Therefore, even in conventional terms, the self-established conventional truth is refuted. If one merely dwells on the ultimate emptiness of names, one can never refute the self-established nature of the conventional truth, which is the meaning found by conventional valid cognition. If one negates and meditates only on non-existence, one will fall into partiality towards the two truths, thereby slandering the aspect of appearance. Just as Phur bu pa meditated on the non-existence of even the conventional truth, it is similar to the tenets and methods of the seven meditations of faith. Considering such situations, the Wish-Fulfilling Jewel Treasury also states: "Not knowing this principle, emptiness becomes nihilistic; although one says 'words are beyond existence and non-existence, free from extremes,' not knowing the basis of freedom, one holds the view of the peak of existence; therefore, one acts as an outsider to this teaching, like a sky-goer smearing ashes is permissible." Like this, the way in which the freedom from the four extremes arises in the mindstream, if it is the case of a beginner entering gradually, then first, with immaculate correct reasoning, refute the object of clinging to the existence of things in all conditioned and unconditioned phenomena, and later the remaining non-existence, etc.