Tibetan
ས་གཟིགས་པར་མི་འགྱུར་བས། བསྟན་པ་འདི་ལ་གུས་པ་དག་གིས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །སྐབས་འདི་ཤིན་ཏུ་དོན་ཆེ་ཡང་། ཟབ་མོ་རྟོགས་པར་དཀའ་བའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་བཤད་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ལ་མདའ་འཕངས་པ་ལྟར་བྱིས་པའི་བློ་འཇུག་པའི་གནས་མི་རྙེད་པར་གསུངས་པས་ན། མང་དུ་བརྗོད་པས་ཅི་བྱ་སྟེ། ཚུལ་འདིའི་གནད་ལ་མི་འཕྱུགས་པར་རེག་པའི་ཐབས་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རིགས་ལམ་ལ་ངེས་པ་བསྐྱེད་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་གཏན་ལ་ཕབ། དེ་ནས་སྟོང་པ་རྟེན་འབྱུང་དུ་འཆར་ཚུལ་ལ་ཡིད་ཆེས། དེ་ནས་སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་ལ། སྣང་བཞིན་དུ་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་འདི་ཉམས་སུ་མྱང་བ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་ཡོད་པར་ཞེན་པ་དགག་པའི་དོན་དུ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དང་། དེ་ལྟར་བཀག་པའི་དངོས་མེད་ལ་ཞེན་པ་དགག་པའི་ཆེད་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ཀུན་བྲལ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་དག་ནི་བློ་ཡི་ནུས་པའི་དབང་གིས་དང་པོར་རེ་ཞིག་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ལ་ཞེན་ཏེ། དངོས་འཛིན་འདིས་སྲིད་པར་བསླུས་ཤིང་འདིའི་ཡུལ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས། དོན་དམ་པར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་མེད་དགག་གི་འཛིན་སྟངས་ལ་རྩིས་ཆེར་བཟུང་། འདི་པས་མཐའ་ བཞི་ག་དགག་ཀྱང་། དོན་དམ་པའམ་རང་བཞིན་གྱིས་ཞེས་སམ། བདེན་གྲུབ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་པར་མ་སྦྱར་བར་དགག་པ་མིན་ལ། བདེན་གཉིས་ཕྱེས་ནས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་སེལ་ཚུལ་སོགས་ཤན་ཕྱེས་ཏེ་སྨྲའོ། །ཚུལ་དེའི་དབང་གིས་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་སྙམ་པའི་མེད་འཛིན་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དངོས་པོ་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ། དེ་མ་གྲུབ་པར་འཛིན་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་ཡོད་འཛིན་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ལ་རྣམ་གྲངས་པའི་སྐྱེ་མེད་ནི་སྐྱེ་བའི་ཟློག་ཕྱོགས་ཙམ་ཡིན་པས།སྐྱེ་བ་དང་སྐྱེ་མེད་དེ་དག་གཞི་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་ཕན་ཚུན་སྤོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འགལ་བར་ཅི་སྟེ་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ཡང་བདེན་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་། ཐ་སྙད་དུ་རང་མཚན་གྲུབ་པའང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནི། སྣང་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་དང་། གནས་ཚུལ་དོན་དམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པས་ན། འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད་ཆེས་འཐད་པ་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ལས་གསལ་པོར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་གཉིས་གཅིག་གིས་གཅིག་མི་འགོག་ལ། གང་རུང་རེའི་ཡུལ་ཅན་ཚད་མའི་ངོར་བྱས་ན། རང་རང་གིས་ཇི་ལྟར་བཅད་པ་ལས་ལྡོག་ཕྱོགས་ནམ་ཡང་མི་སྒྲུབ་པས། སོ་སོའི་སྒྲུབ་བྱེད་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་དུ་འགོད་པའང་དེ་ལྟར་འཐད་དོ། །དེས་ན་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཞེན་ཅིང་། སོ་སོའི་ལུགས་སུ་ཁས་ལེན་པས་ན། རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁས་ལེན་ཀྱང་ཡོད་དེ། དོན་དམ་པར་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཞེན་པའི་ཆ་དེ་ཐལ་འགྱུར་བའི་དགག་བྱ་ཐུན་མོང་མིན་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་རང་རྒྱུད་པ་དག་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཞེན་པའི་དགག་བྱ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ན། ཐལ་འགྱུར་བ་སོགས་ལའང་ ལྟ་བ་དེ་ལས་སྐྱེད་ཅུང་ཟད་ཀྱང་འདོན་རྒྱུ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལས་ལྷག་པའི་སྤྲོས་པ་གཅོད་རྒྱུ་ཞིག་ཡོད་པར་རིགས་པས་ནམ་ཡང་འགྲུབ་དཀའོ། །དེས་ན་ཇི་སྲིད་འཛིན་པ་དང་བཅས་ཤིང་བདེན་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་མ་གྱུར་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་མ་འདས་པས་སྒྲོ་འདོགས་སོ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་ཉིད་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་འཐོབ་པས། ཐལ་འགྱུར་པས་དང་པོ་ནས་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་བདེན་གྲུབ་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་ཡོད་སྙམ་པའི་ཞེན་ཆ་དེ་རིགས་པས་སུན་ཕྱུངས་བས། བདེན་གཉིས་སོ་སོ་རང་ས་ན་འདུག་པ་ལྟ་བུའི་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པ་ཞིག་ནས། བདེན་གཉིས་རོ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་འགྱུར་ལ། དེས་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་ཞིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདི་པའི་ལུགས་ལ་མཐའ་བཞི་པོར་བདེན་གྲུབ་དང་དོན་དམ་སོགས་ཀྱི་བདེན་གཉིས་སོ་སོའི་ཁྱད་པར་སྦྱར་མི་དགོས་པར་མཐའ་བཞིའི་ཞེན་ཡུལ་ཁེགས་པས་ཡུལ་ཅན་བློས་དམིགས་པ་དང་། ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་མཐར་ཐུག་པའི་གནས་ལུགས་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་ལ་ཟློ་བ་ཡིན་ཀྱང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚད་མས་ཇི་ལྟར་གཞལ་བ་ལྟར་གནོད་མེད་དུ་འཇོག་པའང་ཆེས་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ་ཁས་ལེན་ཡོད་མེད་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མི་གཟུང་བར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བ་འདི་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ ཐུན་མོང་མིན་པ
Chinese
因为不会被大地所见，所以对这个教法恭敬的人不应那样说。虽然这个场合非常重要，但无论怎样讲述，这难以领悟的深奥本质，就像向天空射箭一样，找不到能让孩童心智进入的地方。因此，多说无益。为了不错过这种方式的关键，应该对真俗二谛双运的理路生起定解。首先，确定一切显现皆为空性。然后，相信空性显现为缘起的方式。然后，在空性的同时显现，在显现的同时空性的空性与缘起双运的方式的基础上，以没有体验过的方式来体验这远离戏论的平等性。因此，为了遮破执着于有的，而说外空性等；为了遮破执着于那样遮破的无实有，而说空性空性等，如是所说的远离一切边是这非名言的胜义谛。其中，自续派的人们由于心智的力量，首先暂时执着于名言的胜义谛，因为这种实执欺骗了有，并且它的对境也不是真实的。因此，在胜义谛中，什么自性成立的都没有啊，像这样非常重视无遮的执着方式。这些人虽然遮破了四边，但并没有加上胜义谛或自性，或者真实现立之类的差别来遮破，而是分开真俗二谛，分别讲述断除有无之边的方式。由于那种方式，产生了胜义中不成立的无有执着，以及在世俗中事物以自相成立，如果执着为不成立，就会变成对世俗显现的诽谤啊，像这样既有有执着也有无执着。其中，名言的无生仅仅是生的反面，那么生和无生这些在同一个基础上以互相排斥的方式相违又怎么会不相违呢？如果认为如此，那么虽然从种子中生出苗芽，却没有真实的生，以及在名言中成立自相也没有真实成立，这是从显现方式的世俗和存在方式的胜义的角度来说的，所以不但没有相违，而且非常合理，是事物的规律。
English
Because it will not be seen by the earth, those who are respectful of this teaching should not speak in that way. Although this occasion is very important, no matter how one explains this profound essence that is difficult to understand, it is like shooting an arrow into the sky, and one cannot find a place for the mind of a child to enter. Therefore, there is no point in saying much. In order not to miss the key to this way, one should generate certainty in the reasoning of the union of the two truths. First, establish that all appearances are emptiness. Then, believe in the way that emptiness appears as dependent arising. Then, based on the way that emptiness and dependent arising are united, in which emptiness appears while being empty, and appearance is empty while appearing, experience this equality free from elaboration in a way that has not been experienced. Therefore, in order to negate attachment to existence, one speaks of external emptiness, etc.; and in order to negate attachment to the non-existence that is negated in that way, one speaks of emptiness of emptiness, etc. The way of being free from all extremes as spoken of is this ultimate truth that is not nominal. Among them, the Svatantrikas, due to the power of their minds, first temporarily cling to the nominal ultimate truth, because this clinging to reality deceives existence, and its object is not true. Therefore, in the ultimate truth, there is nothing that is established by its own nature, and they greatly value the way of clinging to non-affirming negation in this way. Although these people negate the four extremes, they do not negate them without adding distinctions such as ultimate truth or self-nature, or true establishment. They separate the two truths and speak separately about the way to eliminate the extremes of existence and non-existence. Due to that way, there arises the clinging to non-existence that is not established in the ultimate truth, and the thought that in the conventional, things are established by their own characteristics, and if one clings to them as not established, it will become a slander of conventional appearances. Thus, there is both clinging to existence and clinging to non-existence. Among them, nominal non-arising is merely the opposite of arising. So, how can it not be contradictory that arising and non-arising contradict each other in a way that mutually excludes each other on the same basis? If one thinks so, then although a sprout arises from a seed, there is no true arising, and the establishment of self-characteristics in name is also not truly established. This is because it is considered from the perspective of the conventional of the way of appearance and the ultimate of the way of existence. Therefore, not only is there no contradiction, but it is very reasonable and is the nature of things.
Chinese
因此，从力量中可以清楚地证明。这两种方式互不冲突，如果任何一方在量士夫面前成立，各自都不会推翻自己所断定的反面。因此，将各自的成立理由安立为自续也是合理的。因此，执着于二谛各自，并承认为各自的宗派，因此也有自续的承认，虽然在胜义中没有，但在世俗中是有的，这是他们的观点。像这样，执着于二谛各自的方面，是应成派不共的破斥对象。如果自续派没有了执着于二谛各自的破斥对象，那么应成派等也就没有什么可以从那个见解中产生出来的了。要知道，用理智来成立比远离四边戏论的承认更加需要断除戏论，是永远不可能的。因此，只要有执着，并且二谛没有成为一体，那么就还没有超出分别念的境界，因此不能获得远离增益和损减二者的般若波罗蜜多的体性，也就是无分别的智慧。因此，应成派从一开始就确定了显空双运、离戏论。虽然那里没有胜义成立，但认为仅仅在世俗中以自己的体性成立的执着，已经被理智驳倒了。从执着于二谛各自安住于自己的位置那样的差别，会变成二谛融为一体。这样，执着于有和无等等的执着方式都会消失。这样，按照此派的观点，不需要在四边上加上胜义成立和胜义等等的二谛各自的差别，因为四边的执着对境已经断除，所以与有境的意识所缘以及远离一切承认的大空性，与究竟的实相圣者的等持智慧相符顺。即使如此，在后得时，也将道和果的一切法，如二谛的量所衡量的那样，毫无损害地安立，这也是非常合理的。因此，对于应成派来说，不应一概而论地说有或没有承认，而应加以区分来说明，这是全知龙钦饶绛巴的不共观点。
English
Therefore, it is clearly proven from the power. These two ways do not contradict each other, and if either is established in the face of a valid cognizer, neither will ever refute the opposite of what it has determined. Therefore, it is also reasonable to establish each of their proofs as autonomous syllogisms. Therefore, clinging to each of the two truths, and accepting them as their own tenets, there is also an acceptance of autonomous syllogisms, although not in the ultimate sense, but in the conventional sense, this is their view. Thus, the aspect of clinging to each of the two truths is the non-common object of refutation of the consequentialists. If the autonomists were to be free from the object of refutation of clinging to each of the two truths, then the consequentialists and others would have nothing to extract from that view. It should be known that it is never easy to establish with reason that there is something to cut off more elaboration than being free from all acceptance of the freedom from the four extremes. Therefore, as long as there is clinging and the two truths have not become one, then as long as it has not gone beyond the scope of the discriminating mind, one will not attain the characteristic of the Prajnaparamita that is free from the two extremes of imputation and denial, that is, non-discriminating wisdom. Therefore, the consequentialists have established from the beginning the union of appearance and emptiness, free from elaboration. Although there is no ultimate establishment there, the clinging that thinks that it is established by its own characteristic only in the conventional sense has been refuted by reason. From clinging to the difference that the two truths are each abiding in their own place, it will become the two truths mixed into one. In this way, all the ways of clinging to existence and non-existence, etc., will disappear. In this way, according to this school, it is not necessary to add the differences of the two truths of ultimate establishment and ultimate reality, etc., to the four extremes, because the objects of clinging to the four extremes have been cut off, so the ultimate state of great emptiness that is free from the object of the cognizing mind and all acceptance is in accordance with the meditative wisdom of the noble ones. Even so, in the subsequent attainment, it is also very reasonable to establish all the phenomena of the path and the fruit without harm, as measured by the valid cognition of the two truths. Therefore, for the consequentialists, one should not take it for granted that there is or is not acceptance, but should distinguish and explain, this is the uncommon view of the omniscient Longchen Rabjam.