Tibetan
ག་ཆགས་སྤོང་འགྱུར་ཞིང་། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་གོམས་པས་ནི། །དེ་ཡང་ཕྱི་ནས་སྤོང་བར་འགྱུར། །གང་ཚེ་གང་ཞིག་མེད་དོ་ཞེས། །བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་མི་དམིགས་པ། །དེ་ཚེ་དངོས་མེད་རྟེན་བྲལ་བ། །བློ་ཡི་མདུན་ན་ཇི་ལྟར་གནས། །གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འོ་ན་མཐའ་ བཞི་ལས་གཞན་པའི་བསམ་བྱ་ཞིག་མི་སྲིད་པས་མཐའ་བཞི་ཆར་བཀག་ན་ཅིའང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་ཧ་ཤང་གི་ལུགས་དང་ཁྱད་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། ཧ་ཤང་ལ་སོགས་པ་ནི་དངོས་ཞེན་ཐམས་ཅད་ཁེགས་ནས་དམིགས་གཏད་ཀྱི་མཚན་མ་ཅི་ཡང་མ་མཐོང་ནས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་མིན་གྱི། སེམས་ལ་འགྱུ་འཕྲོ་ཐམས་ཅད་བཀག་པ་ཙམ་ལ་མཐའ་ཐམས་ཅད་སེལ་བ་ལྟ་ཅི། ཡོད་མཐའ་ཡང་སེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་ལ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ལས། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཡང་དག་འདས། །ཉེ་བར་ཞི་དང་ངོ་བོའི་དོན། །མངོན་རྟགས་འཛིན་པ་རྣམ་པ་ལྔ། །སྤང་བའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་སོགས་ལྔ་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །མེད་པར་རིགས་པས་དཔྱད་ནས་འཛིན་སྟངས་དང་བཅས་ཏེ་བསྒོམས་ན་ཡོད་ཞེན་གྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་ཀྱང་དངོས་མེད་ལ་དམིགས་པ་མ་དོར་བས་སྤྲོས་བྲལ་དང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་པ་ནི་ག་ལ་ཡིན། ལ་ལས་བདེན་གྲུབ་བཀག་པའི་མེད་དགག་ལ་ཞེན་ན་ཆད་ལྟའོ་ཞེས་ཟེར་ཡང་དངོས་ཞེན་དང་བཅས་བཞིན་དུ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་པར་ཆད་ལྟ་ཞེས་གྲགས་པས་ན་འདི་ཆད་ལྟའང་ག་ལ་ཡིན་ཏེ། འདི་བདེན་པར་ཡོད་ཞེན་གྱི་གཉེན་པོར་འཛིན་སྟངས་དོན་མཐུན་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་སོགས་བཞིན་དུ་ལས་དང་པོ་པའི་བསྒོམ་པར་བྱ་བའང་ཡིན་མོད། ལྟ་དང་ཁས་ལེན་ཀུན་བྲལ་གྱི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ལ་བསྒྲུན་ན་ཤིན་ཏུ་དམན་ཏེ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་ཡིན་ནོ། །དེའང་ལས་དང་པོ་པའི་དགག་ བྱ་བཀག་པའི་མེད་རྐྱང་ཙམ་ཞིག་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་སྲིད་ཀྱང་། དབུ་མས་དཔྱད་པ་གནད་དུ་སོང་བའི་གང་ཟག་གིས། རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། མེད་པ་ཙམ་གྱི་ཁྱད་ལེགས་པར་ཕྱེད་པའི་སྒོ་ནས། རང་བཞིན་མེད་པ་དང་རྟེན་འབྱུང་དོན་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ནི། གཡང་ས་ལྟ་བུ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གཉིས་སེ
Chinese
贪执逐渐断，习惯于认为什么都没有，那也会从外面断除。何时何物不存在，考察之事物不可得，彼时无实无所依，如何在心前住立？何时实与非实，不在心前安住，彼时无有他相，无所缘而寂灭。如是应当知晓。那么，除了四边之外没有其他的所思，如果四边全部遮止，什么都不作意，这与和尚的宗派有什么区别呢？像和尚等并非是实执全部遮止后，对所缘的相一无所见而不作意，仅仅是遮止心中所有的动念，何况是遣除一切边，也没有理由遣除有边。而无分别则不是这样，如《法性分别》中说：不作意即为真超越，寂静近义与本体义，显现相执持为五种，是断除之自性相。如是应当知晓，如经中以不与世间的不作意等五者相混的方式开示。以理智分析不存在，并连同执着一起修习，虽然能成为有执的对治，但由于没有舍弃对无实的执着，又怎么会是证悟离戏和空性的具有特征的智慧呢？有些人说，如果执着于遮破实有的无遮，那就是断见。但实际上，在具有实执的同时，诽谤因果才被称为断见，因此这怎么会是断见呢？因为这是与真实存在的有执的对治相符的执着方式，所以就像无常和不净等一样，也是初学者的修行对象。但如果与远离一切见解和承诺的大中观无分别智慧的自性相比，则非常低下，因为这是具有分别自性的无见。即使是初学者，也可能在心中浮现出仅仅是遮破所破的无遮，但对于通过中观的分析而深入要点的人来说，通过清楚地区分无自性和仅仅是不存在之间的差异，从而产生无自性与缘起在意义上无别的特殊定解的执着方式，就像悬崖一样，能断除常断二边。
English
Attachment gradually ceases, and by becoming accustomed to thinking that nothing exists, that too will be severed from the outside. When and what does not exist, when the object of investigation is not found, at that time, the unreal is without support, how can it remain before the mind? When both the real and the unreal do not remain before the mind, at that time, there is no other aspect, and it is completely pacified without an object of focus. As it is said, one should understand. Then, since there is no other object of thought besides the four extremes, if all four extremes are negated, and nothing is taken to mind, what is the difference between this and the doctrine of the Heshang? The Heshangs and others do not take things to mind because all attachment to reality is negated and they do not see any characteristics of the object of focus. Rather, they merely block all movements of thought in the mind. How could they eliminate all extremes? There is no reason to eliminate the extreme of existence either. Non-conceptualization is not like that. As it says in the Dharmata-Vibhanga: 'Non-attention is true transcendence, near peace and the meaning of essence, manifest signs holding five aspects, is the characteristic of abandonment.' One should understand as it is taught in the scriptures in a way that is not mixed with the five types of non-attention of the world. If one analyzes non-existence with reason and meditates along with the clinging, although it can be an antidote to the clinging to existence, it is not the wisdom that realizes freedom from elaboration and emptiness, because the focus on non-existence has not been abandoned. Some say that if one clings to the negation of inherent existence, it is nihilism. But in reality, it is called nihilism to slander cause and effect while still having attachment to reality, so how could this be nihilism? Because this is a way of clinging that is consistent with the antidote to the clinging to real existence, it is also an object of meditation for beginners, just like impermanence and impurity. But if it is compared to the great Madhyamaka non-conceptual wisdom that is free from all views and commitments, it is very inferior, because it is a view of non-existence that has the nature of conceptualization. Even for a beginner, it is possible for a mere negation of what is to be negated to appear in the mind, but for a person who has penetrated the key points through the analysis of Madhyamaka, through clearly distinguishing the difference between no self-nature and mere non-existence, the way of clinging to a special certainty that no self-nature and dependent arising are inseparable in meaning, like a cliff, can sever the two extremes of permanence and annihilation.
Tibetan
ལ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད། ཇི་སྲིད་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་དང་བཅས་པ་དེ་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་བཞི་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ནོ། །མཐའ་བཞིའི་གང་དུའང་གནས་པ་མེད་པར་རིགས་པས་རྩད་དར་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཚུལ་དུ་མཉམ་པར་བཞག་པས་ནི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་ནུས་ལ། དེ་ལས་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་དང་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་ཡང་དག་མཐའ། ཡུམ་ནས་བཤད་པའི་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་དོན་རྣལ་མ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་དབང་དུ་ན། མཐའ་བཞིའི་དམིགས་གཏད་མེད་ཅིང་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་མིན་པས་ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། དམིགས་གཏད་ཡོད་བཞིན་དུ་ཁས་མི་ལེན་པ་ནི་གཡོ་སྒྱུའི་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཁས་མི་ལེན་པ་ཙམ་འདྲ་ཡང་། དོན་ལ་བདེན་རྫུན་གྱི་ཁྱད་ཡོད་དེ། རྐུན་པོ་ཡིན་པ་ཞིག་གིས་བརྐུས་པར་ཁས་མི་ལེན་པ་དང་།རྐུན་པོ་མིན་པ་ཞིག་གིས་བརྐུས་པར་ཁས་མ་བླངས་པ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །དེའང་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དོན་དེ་ཉིད་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་སུ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་པས་རྗོད་པ་ཚིག་གི་ཐ་སྙད་དུ་བརྡར་བཏགས་ཏེ། སྐྱེ་མེད་དང་རང་བཞིན་མེད་པ་ སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དམིགས་མེད་མཐའ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་མིང་གིས་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྗོད་པའི་ཚེ། ཚིག་རྣམས་ནི་རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་ངེས་པར་གཟུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཇུག་པས་ན། དེ་ལས་ལྡོག་སྟེ་ནམ་ཡང་མི་སྨྲ་བས། དོན་དེ་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པ་ལས་འོས་མེད་ཅིང་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འཛིན་པར་བྱེད་མོད། དོན་དུ་ཚིག་དེ་དག་ནི་ཁས་ལེན་དང་དམིགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སེལ་བའི་སླད་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། དཔེར་ན། ང་ལ་ཁས་ལེན་མེད་པས་ན། ཞེས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་བསམ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཁས་བླངས་པའི་ཚིག་དེ་དག་ནི་ཁས་ལེན་ཡོད་པ་དང་བསམ་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པ་འགོག་པའི་སླད་དུ་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་མཛུབ་མོས་ཟླ་བ་བསྟན་པ་ན་ཟླ་བ་ལ་མི་བལྟ་བར་མཛུབ་མོ་ལ་ལྟ་བ་ལྟར། རྨོངས་པས་ཚིག་ལ་འཆེལ་ནས་ཁས་ལེན་མེད་པར་ཁས་བླངས་པ་དང་། བསམ་མི་ཁྱབ་ཏུ་བསམ་པ་དང་། བརྗོད་དུ་མེད་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་དུ་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚིག་དེ་དག །རྒྱང་འཕེན་པས་རྗེས་དཔགས་ཚད་མ་མིན་པར་ཁས་བླངས་པ་ལྟར་འགལ་བར་གོ་བ་ནི་ཆེས་འཁྲུལ་པ་སྟེ་ཤི
Chinese
虽然是违背执着的对治法，但只要存在包含着破立的执着，那就不是远离四边戏论的自性。不住于任何一边，以理智彻底斩断的定解所引导的法界，以各自自证的方式安住，就能消除一切戏论的边。由此，会对断除增益和毫无减少的真实边，以及《般若经》中所说的无作意之真实义产生信解。如此一来，就究竟安住于等持的行境，在究竟实相的层面，因为没有四边的目标，也不是言语分别的对境，所以也不作任何承诺。如果明明有目标却不作承诺，那就是虚伪的见解。虽然仅仅是不作承诺这一点相似，但实际上存在真假的差别，就像是小偷不承认偷窃，和非小偷不承认偷窃一样。此外，为了进入等持的行境——不可言说的意义，以随后的定解将言说假立为词语的名称，以诸如无生、无自性、空性、离戏、无相、离边等名称进行成立的方式进行表达时，这些词语是以必定把握自己的所表达之义的方式而运用的。因此，与此相反，因为永远不说话，所以除了像是在那个意义上作了承诺一样来显示之外别无选择，并且心也这样认为。但实际上，这些词语是为了遣除一切承诺和目标之行境而宣说的。例如，就像说“我没有承诺”一样，以及“佛陀的智慧不是思议的对境”一样，这些承诺之语是为了遮止存在承诺和是思议之对境而说的。即便如此，就像用手指指月亮时，不看月亮而看手指一样，愚昧者执着于词语，认为因为承诺了没有承诺，思考了不可思议，说出了不可言说，所以像外道承认后比量不是量一样，以矛盾的方式理解，这是非常错误的。
English
Although it is the antidote to clinging, as long as there is clinging with acceptance and rejection, it is not the nature of being free from the four extremes of elaboration. Without abiding in any of the four extremes, abiding in the realm of reality led by the certainty that reason has thoroughly cut through, in the manner of individual self-awareness, one can eliminate all extremes of elaboration. From this, one will have faith in the authentic extreme that cuts off imputation and has no reduction, and the authentic meaning of non-mentation spoken of in the Mother (Prajnaparamita Sutra). Thus, when it comes to the ultimate state of abiding in the realm of equanimity, since there is no object of the four extremes and it is not an object of words and thoughts, one does not make any promises. However, not making promises while still having an object is a deceitful view. Although the mere act of not making promises is similar, there is a difference between truth and falsehood in reality, just as a thief does not admit to stealing, and a non-thief does not admit to stealing. Furthermore, in order to enter the realm of equanimity—the inexpressible meaning—subsequent certainty designates speech as verbal terms, and when expressing in the manner of establishing with names such as unborn, without self-nature, emptiness, free from elaboration, without object, free from extremes, etc., these words are used in a way that necessarily grasps their own meaning. Therefore, contrary to this, because one never speaks, there is no choice but to show it as if one has made a promise in that meaning, and the mind also thinks in this way. But in reality, these words are taught for the sake of eliminating all objects of promise and object. For example, just as saying "I have no promise," and "The wisdom of the Buddha is not an object of thought and expression," these words of promise are spoken for the sake of preventing the existence of promise and being an object of thought and expression. Even so, just as when pointing at the moon with a finger, one does not look at the moon but looks at the finger, the ignorant cling to words, thinking that because they promised no promise, thought the unthinkable, and spoke the unspeakable, they understand in a contradictory way, like outsiders admitting that inference is not valid cognition, which is a great mistake.