Tibetan
འི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སེམས་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་སྲིད་པའི་ཁམས་སུ་འཇུག་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྱག་གིས་ཀྱང་དགག་ཏུ་མི་སྤྱོད་ཅིང་། རང་སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་ན་དེ་ཁོ་ནས་ཆོས་ཀུན་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་རོལ་ནས་དབང་ཕྱུག་སོགས་མཉེས་པ་དང་། ཡུལ་དུས་ངན་ པ་ནས་བྱོལ་ཏེ་བཟང་པོ་གཤེད་དུ་འགྲོ་བ་སོགས་རྒྱུ་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར། བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་དེ་ཕན་ཆད་ངན་སོང་དུ་མི་འགྲོ་བ་སོགས་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་སྣང་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་དབང་གིས་མིན་པར། ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོའི་མཐུ་ཡིས་ཡིན་ན་ནི་བཟང་ངན་གྱི་དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་སྣང་བ་རྒྱུན་མི་འཆད་པས། ལམ་ཉམས་སུ་བླངས་པའི་གང་ཟག་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དབང་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་བ་སོགས་གཏན་དུ་སྤངས་པ་མི་སྲིད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ན། སྣང་བ་སེམས་སུ་ཤེས་པ་དེས་འཁོར་བར་འཇུག་ལྡོག་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ངེས་པ་བརྟན་པོ་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཆོས་ཀུན་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་ཁྱད་ཆོས་མཆོག །དངོས་པོའི་སྣང་ཚུལ་གྱི་ཡིན་ལུགས།བསྒོམ་པའི་མན་ངག་གི་གནད་དམ་པ། སྲིད་པའི་འཁྲུལ་འཕྲུལ་འཁོར་འཇིག་པ་ལ་ཤན་པ་སྲོག་གི་གནད་དང་། ཤིང་མཁན་ཤིང་གི་གནད་ལ་མཁས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ། ཐབས་ཁྱད་པར་བས་ཟིན་ན་མཐར་ཐུག་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་མན་ངག་གི་སྙིང་པོའང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེང་སང་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་མྱོང་བས་མ་རྙེད་པར་ཚིག་ཙམ་ཁ་ལ་ཁྱེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་གདར་ཤ་གཅོད་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་དེ་རླབས་ཆུང་ཞིང་། དེ་ལས་རླབས་ཆེ་བའི་གཏན་ཚིགས་དང་། བཤད་རྒྱ་ཆེས་བསྐྱེད་དེ་ལམ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་ནའང་།ལར་ཐོས་བསམ་གྱི་སྤྱི་རྒྱ་གཅོད་དགོས་མོད་ཀྱང་། ཉམས་ལེན་སྙིང་པོར་ཡང་དྲིལ་དགོས་ཚོད་གདའ་སྟེ། ཆོས་ལག་ཏུ་ལོན་པའི་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཟིགས་ན། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས། རྩ་བ་བོར་ནས་ཡལ་ག་ཚོལ་བ། ཟས་མཆོག་རྙེད་ནས་ཟས་ངན་ཚོལ་བ། གླང་པོ་རྙེད་ནས་གླང་རྗེས་ཚོལ་བ། བཟང་མང་སྟེར་བའི་རྗེ་བོ་ལ་མི་སློང་བར་ངན་ཉུང་སྟེར་བའི་བྲན་ལ་སློང་བ་ལ་སོགས་པའི་དཔེ་གསུངས་པ་དེའི་ཚུལ་དུ་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་བོར་ནས་ཚིག་གི་སྤུན་པ་ཙམ་མྱངས་པའི་དྲེགས་པས། གནད་དང་ལྡན་པ་གཞན་ལའང་བརྙས་པར་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་རླབས་ཆེ་ཆུང་གོ་བསྣོལ་བར་བཟུང་བའི་ཚོད་དུ་གདའོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་
Chinese
由于这个原因，心被烦恼所控制而进入有生之境，即使是如来佛的手也无法阻止。如果能掌握自己的心，就能掌握一切法。不依赖于取悦外在的自在天等，或者从恶劣的环境中逃脱到美好的环境中等其他因素。获得忍耐之后，不再堕入恶道等，这些都是显现的道和果的功德。否则，如果不是依靠自己心性的力量，而是依靠外在事物的力量，那么各种各样的好坏事物会持续不断地显现。对于修行道的人来说，永远不可能彻底摆脱由外在力量造成的痛苦等。因此，认识到显现即是心，就能对轮回的进入和解脱产生非常坚定的信念。因此，在自己的心性上确定一切法，是诸佛的宗派的殊胜特点，是事物显现方式的实相，是修行的窍诀的精要，就像木匠精通木头的要害一样，能砍断轮回的幻轮的命根。如果掌握了特殊的方便法，那么最终在金刚乘的阶段，这就是窍诀的精髓。现在，那些没有通过体验找到佛法根本，只是口头上说说的人，认为仅仅在心中进行辨别的佛法是微不足道的。他们认为应该通过比这更伟大的逻辑和更广泛的解释来修行。然而，虽然需要确定闻思的范围，但也需要将修行的精要浓缩。证悟佛法的圣者们看到，《般若波罗蜜多经》中说：“抛弃根本而寻找枝叶，找到最好的食物而寻找劣质的食物，找到大象而寻找象迹，不向给予丰厚财富的君主乞讨，而向给予少量财富的奴仆乞讨。”就像这样，抛弃佛法的根本，仅仅满足于体验词句的堆砌，傲慢地轻视其他有要点的人，这些人颠倒了佛法的大小。因此，一切显现都是自
English
Because of this reason, the mind, being controlled by afflictions, enters the realm of existence, and even the hand of the Tathagata cannot prevent it. If one gains control over one's own mind, one gains control over all dharmas. It does not depend on pleasing external Ishvaras, etc., or escaping from bad circumstances to good ones, etc., on other causes. After gaining patience, not falling into the lower realms, etc., these are the qualities of the path and the fruit that appear. Otherwise, if it is not by the power of one's own mind, but by the power of external objects, then various good and bad things will constantly appear without ceasing. For a person who practices the path, it is impossible to completely abandon suffering, etc., caused by external forces. Therefore, knowing that appearances are mind, one gains a very firm conviction about entering and leaving samsara. Therefore, establishing all dharmas on one's own mind is the supreme characteristic of the Buddhas' tenets, the reality of how things appear, the essential point of the instructions for meditation, like a carpenter who is skilled in the essential points of wood, it is the life force that cuts through the wheel of illusion of existence. If one grasps the special means, then ultimately in the Vajrayana stage, this is the essence of the instructions. Nowadays, those who have not found the root of Dharma through experience, but only carry words on their mouths, think that the Dharma of merely distinguishing in the mind is insignificant. They think that they should practice the path through greater logic and wider explanations than that. However, although it is necessary to determine the scope of listening and thinking, it is also necessary to condense the essence of practice. The holy ones who have attained the Dharma see that, in the Prajnaparamita Sutra, it says: "Abandoning the root and seeking the branches, finding the best food and seeking inferior food, finding the elephant and seeking the elephant's footprints, not begging from the lord who gives abundant wealth, but begging from the servant who gives little wealth." Like this, abandoning the root of the Dharma, merely being satisfied with experiencing the accumulation of words, and arrogantly despising others who have essential points, these people have reversed the greatness and smallness of the Dharma. Therefore, all appearances are self-
Tibetan
སྣ ང་དུ་ཤེས་པ་འདི་ནི་མདོ་སྔགས་གང་གི་ཡང་ལམ་དོན་དུ་གཉེར་བ་ཞིག་ཡིན་ཕན་ཆད་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ཆེས་དགོས་པ་ཞིག་ལ་འདི་ལས་གལ་ཆེ་བ་མེད་དེ། མཚན་གཅིག་གི་རྨི་ལམ་ན་སྣང་བའི་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ལའང་། ཐབས་གཞན་གྱིས་སྤང་བར་རྩོམ་ན་ཟད་དུ་མེད་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རང་ཞིར་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་སྲིད་པའི་སྣང་བ་དུས་ཀྱི་མཐའ་དང་ཕྱོགས་ཀྱི་མུ་མེད་པའང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ནི་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལུགས་སྲོལ་བཟང་པོ་སྟེ། འདི་ལྟར་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་བདེན་མེད་དུ་མ་བསྟན་ན་ནི་ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་དངོས་འཛིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་འཇིལ་བའི་ཐབས་མེད་ལ། དེ་ཙམ་ཞིག་དོན་དམ་དུ་བསྟན་ན་ནི་བློ་ཆུང་བ་ཁ་ཅིག་དགག་བྱ་བཀག་པའི་མེད་པ་ཙམ་གནས་ལུགས་སོ་སྙམ་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཞེན་ནས་གསོར་མི་རུང་བའི་ལྟ་བར་འགྱུར་ལ། ཞེན་ཚུལ་ལའང་སྟོང་ཉིད་ལ་དངོས་པོར་ཞེན་པ་དང་དངོས་མེད་དུ་ཞེན་པ་གཉིས་ཡོད། མཐའ་གང་དུའང་ཞེན་མི་རུང་ངོ་ཞེས་སྨྲས་ན། སྲིད་པའི་རིམས་ནད་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོའི་བདུད་རྩིའི་འབྱུང་གནས་རིགས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་ དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ནི་བོར་ཏེ། ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་བྱས་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་དུ་དྲན་མེད་མུན་པའི་འཐིབས་པོར་ཞུགས་པ་དེ་ལྟ་བུས་ན། ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་བལྟ་ཞིང་མཐོང་བ་དང་རྟོག་ཅིང་ཉམས་སུ་མྱོང་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང་། །རིག་སྔགས་ཉེས་པར་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་ཞན་པས་ཆོས་འདི་ཡི། །གཏིང་རྟོགས་དཀའ་བར་མཁྱེན་གྱུར་ནས། །ཐུབ་པའི་ཐུགས་ནི་ཆོས་བསྟན་ལས། །རབ་ཏུ་ལོག་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དང་པོར་རྣམ་གྲངས་ཙམ་གྱི་དོན་དམ་པ་འདིས་དངོས་ཞེན་བཤིག་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་རྣམ་གྲངས་མིན་པའི་དོན་དམ་བསྟན་པས་དངོས་མེད་ལ་དེར་ཞེན་གྱི་ཆའང་བཀག་སྟེ། མདོར་ན་ཡོད་པ་དང་། མེད་པ་དང་། གཉིས་ཡིན་དང་། གཉིས་མིན་གྱི་མཐའ་བཞི་ཀ་ལ་བདེན་གྲུབ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མ་སྦྱར་བར་དེ་དག་གི་དམིགས་གཏད་ཞིག་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བའི་དོན་ཟབ་མོ་བདེ་བླག་ཏུ་ངོས་ཟིན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །ཚུལ་དེ་དག་ནི་ཞི་བ་ལྷས། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །དངོས་པོའི་བ
Chinese
顯現和覺知，無論是顯宗還是密宗，只要是追求道的人，都應該對此深信不疑，沒有比這更重要的了。即使在一個夜晚的夢境中，顯現出各種各樣的景象，如果試圖用其他方法來消除它們，也是無法窮盡的。但如果明白這些都是從自心所生，那麼一切都會立即自然平息。同樣，輪迴的顯現，無論時間如何長久，空間如何廣闊，也要明白與此相同。第四，將勝義諦分為有相和無相兩種，這是最殊勝的良好傳統。如果一開始沒有指出一切皆無自性，就沒有辦法摧毀從無始以來就習慣的實執顛倒。如果僅僅指出這些是勝義諦，那麼一些心智狹小的人會認為，僅僅是遮止了所破的空無就是實相，從而執著於空性，形成無法挽救的見解。而且，執著的方式也有兩種：執著空性為實有，以及執著空性為實無。如果說不應該執著於任何一邊，那麼就會失去對治一切輪迴疾病的妙藥——從甚深空性的甘露之源，以理性的智慧所引導的定解。如果認為什麼都不應該想，而陷入無意識的黑暗之中，那麼這種人就很難觀察、看到、理解和體驗這種甚深之法。正如《中觀論》中所說：「若人觀空性，知是不應有，是則自毀滅，如蛇執不善，及咒術不妙。」因此，您應知曉，由於弱者難以理解此法的深奧，因此佛陀的意念從教法中完全轉開了。因此，首先用僅僅是有相的勝義諦來摧毀實執，然後再宣說無相的勝義諦，這樣也能夠遮止對實無的執著。總之，對於存在、不存在、二者皆是、二者皆非這四邊，不加上任何真實成立等的區別，而是破除對它們的執著，這樣就能夠輕鬆地認識到各自親自覺知的離戲大空性之甚深意義。這些道理，寂天菩薩說：「串習空性故，漸斷實物心。」
English
This appearing and knowing, whether it is Sutra or Tantra, as long as one is pursuing the path, one should have deep faith in it, and there is nothing more important than this. Even in the various appearances in a dream of one night, if one tries to eliminate them by other means, it is inexhaustible. But if one understands that these arise from one's own mind, then all of them will immediately and naturally subside. Similarly, the appearances of samsara, no matter how long the time or how vast the space, should be understood to be the same as this. Fourth, dividing the ultimate truth into two types, nominal and non-nominal, is an excellent and supreme tradition. If one does not initially point out that everything is without inherent existence, there is no way to destroy the inverted clinging to reality that has been habitual since beginningless time. If one only points out that these are the ultimate truth, then some with small minds will think that merely negating the object of negation is the reality, and thus cling to emptiness, forming an incorrigible view. Moreover, there are two ways of clinging: clinging to emptiness as something real, and clinging to emptiness as something unreal. If one says that one should not cling to any side, then one will lose the antidote to all the diseases of samsara—the definitive understanding derived from the source of the nectar of profound emptiness, guided by the wisdom of reason. If one thinks that one should not think of anything and falls into the darkness of unconsciousness, then it is difficult for such a person to observe, see, understand, and experience this profound Dharma. As it is said in the Madhyamaka Shastra: "If one views emptiness incorrectly, those with little wisdom will be destroyed, just as a snake is grasped incorrectly, and a mantra is performed improperly." Therefore, you should know that because the weak find it difficult to understand the profundity of this Dharma, the Buddha's mind completely turned away from teaching it. Therefore, first, destroy the clinging to reality with the ultimate truth that is merely nominal, and then proclaim the ultimate truth that is non-nominal, so that the clinging to unreality can also be prevented. In short, for the four extremes of existence, non-existence, both, and neither, without adding any distinctions such as true establishment, but by destroying the clinging to them, one can easily recognize the profound meaning of the great freedom from elaboration that is personally realized. These principles are stated by Shantideva: "By familiarizing oneself with emptiness, one gradually abandons the mind of reality."