Tibetan
མ་སྤྱི་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་གཞིའང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བཞེད་དེ་བཞེད་དོ་སྙམ་མོ། །དེ་ལ་ཡིད་རྣམ་ཕྲ་བ་ལ་སྔགས་སོགས་སུ་ཀུན་གཞིར་བརྗོད་པ་འདི་ཅི་ཞིག །ཚོགས་དྲུག་ལས་ཐ་དད་ཅེས་པ་འདི་ཅི་ཞིག་སྟེ། དེ་ལ་ཡིད་རྣམ་ལ་ཕྱེ་ཡང་རུང་སྟེ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་དུ་བག་ཆགས་འཛིན་ནུས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཀུན་གཞི་ལ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་ལ་ཡོད་ན་ནི། ཡིད་རྣམ་ཕྲ་བ་བྱས་ཀྱང་རུང་སྟེ་དོན་ཀུན་གཞི་ལས་མ་འདས་པས་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་ལ། གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་ནི་རྟ་ལ་བ་ལང་དུ་བཏགས་པ་ལྟར་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དགོས་པ་ཅིའང་མེད་ལ། ཚོགས་དྲུག་ལས་ཐ་དད་ཅེས་པའང་། ངོ་བོའམ།ལྡོག་པ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་རྒྱུད་ཐ་དད་དམ། བྱེད་ལས་སོགས་ཐ་དད་པ་གང་ལ་ཟེར། ཚོགས་དྲུག་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཟེར་ན་ནི། དབུ་མ་པར་མ་ཟད་དེ་འདྲ་བ་འདོད་མཁན་གྱི་སེམས་ཙམ་པ་སུའང་མེད་དེ། ཤེས་པ་རྣམས་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཙམ་དུ་རྒྱུད་མི་གཅིག་ན། གང་ཟག་གཅིག་ལ་ཤེས་རྒྱུད་གཉིས་ཡོད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེད་ལས་སོགས་ཐ་དད་དུ་མེད་ན་དེར་བཏགས་པས་ཅི་བྱ་སྟེ་དགོས་པ་མེད་པས་སོ། །ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ལྡོག་པ་ལ་བསམས་ན་ནི། ཀུན་གཞི་མེད་བྱས་པས་ཆོག་གི ཚོགས་དྲུག་ལས་ཐ་དད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ལ་རྣམ་བཅད་མེད་པས་དེ་བརྗོད་པ་ལ་དགོས་ནུས་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལྡོག་པ་ཙམ་དུའང་ཚོགས་དྲུག་ལས་ཐ་དད་དུ་བཞག་པ་མེད་ན་ཀུན་གཞི་ཞེས་གང་ལ་གདགས་ཏེ་ཀུན་གཞི་དང་ཚོགས་དྲུག་བཏགས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་ཐ་དད་དུ་མེད་པས་སོ། །བརྟག་པའི་སྒོ་ཙམ་བརྗོད་པ་ལ་དྲང་པོར་དཔྱོད་ཅིག །དེ་ལ་བདག་ཅག་ནི་མཁན་པོ་འདི་ཉིད་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱང་བཞེད་དོ་ཞེས་འདོད་ལ། དེར་དངོས་སུ་དབྱུག་པ་སོགས་ཀྱི་གནོད་པ་མ་བྱུང་ན་རིགས་པའི་གནོད་པ་ནི་འབྱུང་བར་མི་སེམས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཚོགས་བརྒྱད་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་འདོད་དགོས་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་དུ་གཞུང་ལུགས་འདི་ཐེག་ཆེན་སྤྱིའི་ལུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཛེས་ཏེ། ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཉོན་མོངས་པའི་ཡིད་དང་། བྱེ་བྲག་སོ་སོའི་རྣམ་ཤེས་སུ་ཕྱོགས་མ་བཅད་པའི་ཤེས་པ་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོ་ཙམ། ཐོག་མ་ མེད་པའི་དུས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་པའི་སེམས་ཞིག་ཡོད་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད་ཡོད་དགོས་པར་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་དེ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོར་བདེན་པར་ནི་མི་གྲུབ་པས་ཟླ་བའི་ཞབས་སོགས་ཀྱིས་བཀག་པའང་དེ་ལྟར་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རང་རིག་དང་ཀུན་གཞི་འགོག་པའི་རིགས་པ་འདི་ཀུན་སེམས་ཙམ་པ་རང་རིག་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ལ་འཇུག་གི། ཀུན་གཞི་དང་རང་རིག་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འཇུག་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དང་ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་བདེན་གྲུབ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེས། དབུ་མ་པ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཕུང་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་ལམ་འབྲས་ཁས་ལེན་པ་ལ་མི་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། །མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་རྟག་དངོས་ཀྱི་བདག་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཐ་སྙད་དུའང་མི་སྲིད་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མའི་ངོར་ཡོད་པར་གྲུབ་ན་དེ་ཐ་སྙད་དུ་སུས་ཀྱང་དགག་མི་ནུས་ལ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གནོད་པ་ཡོད་ན་དེ་ཐ་སྙད་དུ་ཡོད་པར་སུས་ཀྱང་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཤིང་། དོན་དམ་པའི་ཚད་མས་མེད་པར་གྲུབ་པ་དེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་སུས་ཀྱང་སྒྲུབ་མི་ནུས་པ་ནི་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་ཤན་ཕྱེད་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་མདོ་སྔགས་སྤྱི་ལ་གལ་པོ་ཆེ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མདོ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་སྔགས་སུའང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་དང་དེའང་སེམས་ཉིད་བདེ་བ་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་པས་མདོར་ན་ཐེག་ཆེན་མདོ་སྔགས་མཐའ་དག་གི་བཞེད་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་གནད་སྟོན་པ་ནི་གཞུང་འདི་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་མཐའ་དག་ཆོས་ལྔ་རང་བཞིན་གསུམ་ལ་སོགས་པར་ འདུ་བར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་བཞིན་ཐེག་ཆེན་པ་ཀུན་དེ་ལྟར་འདོད་ཀྱང་། དེ་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ལམ་ནི་སློབ་དཔོན་འདི་ཁོ་ནས་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ཕྱེས་པ་ཡིན་པས་གཞུང་འདི་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་ལ། ཐ་སྙད་དུ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་བཞེད་ཅིང་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་དུ་སྦྱར་བའི་ཁས་ལེན་ཡོད་པའི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་རྩལ་དུ་བཏོན་ཏེ་གཞུང་བསྲངས་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དུ་བགྲང་བ་ཡིན་ནའང་། ལྟ་བ་ཐལ་འགྱུར་ལས་དམན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། ཚུལ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཐེག་ཆེན་སྤྱིའི་ལམ་སྲོལ་དེ་ལྟར་ཕྱེས་ནས་དོན་གྱི་བདེན་གཉིས་ཟུང་འཇུག་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དབྱིངས་ལ་གནད་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ལ་ཁྱད་པར་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བའི་དགོངས་པ་སྣང་བ་འདི་ཀུན་ཐད་ཀ་རང་སར་དག་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྫུན་རིས་དབྱིངས་སུ་ཡལ་བའི་ཟབ་མོའི་ལྟ་བ་ནི། རྫོགས་ཆེན་གྱི་གཞུང་ནས་ཀ་དག་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དང་མཚུངས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན་རིག་འཛིན་བརྒྱུད་པའི་རང་ལུགས་སུ་དོན་གྱིས་མཛད་པ་ཡིན་པས་དམན་པ་བདག་ཀྱང་དེ་ཁོ
Chinese
关于大众部（梵文：Mahāsāṃghika）的阿赖耶识，为什么不承认呢？我认为是承认的。那么，在细微的意念方面，在密咒等中说阿赖耶识，这是什么呢？与六识不同，这又是什么呢？对此，即使将意念分开，但如果作为能依和所依的方式，具有能执持习气的识，具备如阿赖耶识所说的特征，那么， 即使将意念变得细微，实际上也没有超出阿赖耶识的范围，只是名称而已。如果它不具备阿赖耶识的特征，就像将马称为牛一样，只是名称而已，没有任何必要。所谓与六识不同，是指本体还是差别？如果是前者，是指相续不同，还是指作用等不同？如果说是与六识相续不同的识，那么，不仅是中观派，也没有任何一个承许这种观点的唯识派，因为如果诸识仅仅在识的本体上相续不同，那么，一个人就会有两个识的相续。如果没有作用等不同，那么安立它有什么用呢？因为没有必要。如果仅仅从名言上考虑差别，那么不做阿赖耶识就可以了，因为“与六识不同”这个词没有明确的界限，所以说它没有任何意义，因为即使仅仅是差别，如果没有安立为与六识不同，那么又将什么称为阿赖耶识呢？因为阿赖耶识和六识，即使仅仅在安立的名言上也没有不同。仅仅是陈述考察的方面，请公正地思考。对此，我们认为这位堪布也承认八识。如果没有实际的棍棒等的损害，就不会认为会产生理性的损害。这样，为了需要承许八识转依的五种智慧等，这个宗义对于大乘总的宗义来说非常美妙，仅仅在名言上，对于烦恼意和各个不同的识，没有偏袒的识，仅仅是明觉的本体，存在一个执持无始时间习气的心，这不仅没有矛盾，而且通过理证成立了必须存在。然而，它不是作为遍计所执的所依的依他起的本体而真实成立的，所以要知道月称论师等的遮破也是如此，即自证和
English
Regarding the Ālayavijñāna of the Mahāsāṃghika school, why is it not acknowledged? I believe it is acknowledged. So, in terms of subtle mental aspects, what is it to refer to Ālayavijñāna in mantras and so on? What is it to be different from the six consciousnesses? In this regard, even if the mind is divided, if it possesses the characteristics described for Ālayavijñāna, such as the consciousness that can hold habitual imprints in the manner of a support and what is supported, then, Even if the mind is made subtle, it does not actually go beyond the scope of Ālayavijñāna, it is merely a name. If it does not possess the characteristics of Ālayavijñāna, like calling a horse an ox, it is merely a name and there is no need for it. What does it mean to be different from the six consciousnesses? Is it referring to the essence or the distinction? If it is the former, does it mean a different continuum, or different functions, etc.? If it refers to a consciousness with a different continuum from the six consciousnesses, then not only the Madhyamaka school, but no Mind-Only school that holds such a view would accept it, because if the consciousnesses are not of the same continuum merely in the essence of consciousness, then one person would have two consciousness continuums. If there are no different functions, etc., then what is the use of establishing it? Because there is no need for it. If we consider the distinction merely in terms of convention, then it is enough to not have Ālayavijñāna, because the term "different from the six consciousnesses" has no clear boundary, so saying it has no meaning, because even if it is merely a distinction, if it is not established as different from the six consciousnesses, then what is called Ālayavijñāna? Because Ālayavijñāna and the six consciousnesses are not different even in the established conventions. Just stating the aspects of investigation, please think fairly. In this regard, we believe that this abbot also acknowledges the eight consciousnesses. If there is no actual harm from sticks, etc., then it is not thought that rational harm will occur. In this way, in order to need to accept the five wisdoms of the eight consciousnesses' transformation, this doctrine is very beautiful for the general doctrine of the Mahayana, merely in terms of convention, for the afflicted mind and the various individual consciousnesses, the consciousness that is not biased, merely the essence of clear awareness, there is a mind that holds the habitual imprints of beginningless time, which is not only not contradictory, but is also established by reason as necessary to exist. However, it is not truly established as the dependent nature that is the basis of imputation, so it should be understood that the refutations of Chandrakirti and others are also like that, that is, self-awareness and
Chinese
遣除阿赖耶识的理路，适用于一切唯识宗认为自证成立的观点。要知道，它并不适用于仅仅在名言上承认阿赖耶识和自证的宗派。例如，遣除蕴、界、处以及道和果一切真实成立的理路，并不妨碍中观宗仅仅在名言上承认蕴、界的安立和道果。要知道，外道所说的常实之我等，即使在名言中也不可能成立。总之，如果在名言的量前成立存在，那么在名言中谁也无法否认它；如果名言的量有所损害，那么谁也无法证明它在名言中存在。同样，如果胜义的量证明它不存在，那么谁也无法证明它在胜义中存在，这就是诸法的法性。如此区分，对于大乘经咒总的来说非常重要。因此，不仅在显宗，而且在密宗中，一切显现都被确定为自显现，并且自显现也被确定为心性大乐。总之，本论阐述了成为大乘显密一切宗派所持观点的根本要点。正如佛陀所说，一切大乘都包含在五法、三自性等之中，一切大乘行者都如此认为。然而，如何修持这些的道路，只有这位论师才开创了车轨，因此本论非常重要。虽然在名言上认为事物存在，并且以自续因的方式运用论证，并以名相的方式发挥胜义，从而维护宗义，因此被认为是自续派的论师。但不要认为他的见解低于应成派，因为他开创了双运二谛的宗风，与实义上的二谛双运、不住涅槃的法界要点相契合，因此没有任何差别。因此，具德月称的观点是，一切显现直接在自身清净，名言的虚假痕迹消融于法界中的甚深见解，与大圆满的论典中确定本来清净的方式相同，因此实际上是持明传承的自宗，因此卑微的我也是如此。
English
The reasoning that refutes the ālaya-vijñāna applies to all Mind-Only schools that consider self-awareness to be truly established. It should be understood that it does not apply in any way to schools that merely acknowledge the ālaya-vijñāna and self-awareness as nominal terms. For example, the reasoning that refutes the true establishment of all aggregates, elements, sense-fields, paths, and fruits does not harm the Madhyamaka school's acceptance of the arrangement of aggregates and elements, and paths and fruits, as mere nominalities. It should be understood that things like the permanent and substantial self spoken of by non-Buddhists are impossible even nominally. In short, if something is proven to exist in the face of nominal valid cognition, then no one can deny it nominally. If nominal valid cognition is harmful, then no one can prove that it exists nominally. Similarly, if something is proven to be non-existent by ultimate valid cognition, then no one can prove that it exists ultimately, and that is the nature of things. Such discernment is very important for the Mahāyāna sūtras and tantras in general. Therefore, not only in the sūtras but also in the tantras, all appearances are determined to be self-appearances, and those self-appearances are also determined to be the nature of mind, great bliss. In short, this treatise shows the key points that are the root of the views held by all Mahāyāna sūtras and tantras. As the Buddha said, all Mahāyāna is included in the five dharmas, three natures, etc., and all Mahāyānists think so. However, the path of how to practice these is the chariot-way opened only by this teacher, so this treatise is very important. Although he considers things to exist nominally and applies reasoning in the form of svatantrika-hetu, and elaborates on the ultimate truth in terms of names, and thus is counted as a svatantrika teacher, one should not think that his view is inferior to the prāsaṅgika, because he opened the tradition of the union of the two truths, which is in accordance with the essential point of the union of the two truths in reality, the un abiding realm, so there is no difference. Therefore, the view of glorious Chandrakirti is that all these appearances are directly pure in themselves, and the profound view of the dissolution of nominal falsities into the realm is the same as the way of determining primordial purity in the Dzogchen treatises, and therefore it is actually the self-tradition of the vidyādhara lineage, so even I, the inferior one, am the same.