Tibetan
་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཡུམ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱ་བའི་ཚུལ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ན་ཐོས་བསམ་གྱིས་སྒྲོ་འདོགས་བཅད་དེ། རིགས་པས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམ་པར་གཞག་པ་འདི་ལྟ་བུ་ནི་ལུགས་སོ་སོ་བ་ཙམ་མ་ཡིན་གྱི། ཐེག་ཆེན་སྤྱིའི་ལམ་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་ཐ་སྙད་སྣང་ཙམ་པ་འདི་ལ་སེམས་ཙམ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །དེའང་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། །ཐོག་མ་མེད་པའི་བློས་བགོས་པས། །སེམས་ནི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ། །དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་ཡང་ནི། །ཡང་དག་ཇི་བཞིན་མཐོང་དོན་མེད། །ཅེས་ཕྱི་དོན་མེད་པར་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་དང་། གང་ཟག་རྒྱུན་དང་ཕུང་པོ་དང་། །རྐྱེན་དང་དེ་བཞིན་རྡུལ་རྣམས་དང་། །གཙོ་བོ་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པོ་དག །སེམས་ཙམ་པོ་ལས་རྣམ་པར་བརྟག །ཅེས་བྱེད་པོ་གཞན་མེད་པར་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱི་མ་ལྟར། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཅན་གྱི་སྲིད་པ་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་འདི་རྒྱུ་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་རྒྱུར་གྱུར་པ་གཞན་དུས་དང་། རྡུལ་དང་། དབང་ཕྱུག་དང་། བདག་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པོ་གཞན་མེད་པར་རང་གི་སེམས་ཀྱི་དབང་ལས་བྱུང་བར་སྨྲ་བ་ཙམ་ལ་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཤིང་རྟ་སུ་ལའང་མི་འདྲ་བ་མེད་དེ། ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་དང་། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཤིན་ཏུ་དཔག་ཡས་འགོད། །འགྲོ་བ་མ་ལུས་ལས་ལས་སྐྱེས་པར་གསུངས། །སེམས་སྤངས་ན་ནི་ལས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། གལ་ཏེ་སུ་ཞིག་སྲིད་པའི་སྣང་བ་འདི་རྣམས་རང་སེམས་ལས་མ་བྱུང་བར་སྨྲ་ན་དེའི་རྒྱུ་སེམས་ལས་ལོགས་སུ་འདོད་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་གི་སེམས་འཁོར་བར་བཅིང་གྲོལ་གྱི་རྒྱུ་གཞན་ཞིག་ཁས་ བླངས་པས་གདོན་མི་ཟ་བར་མུ་སྟེགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐར་ལྟུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་བྱེད་པོ་གཞན་མེད་ཅིང་ཕྱི་དོན་མེད་པར་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུའང་རིམ་གྱིས་འགྲུབ་པས་ནི། ཐ་སྙད་སེམས་ཙམ་དུ་འདོད་པ་འདི་ཐེག་ཆེན་སྤྱི་ལུགས་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དེ་ལྟར་ཅིའི་ཕྱིར་མ་མཛད་སྙམ་ན། གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེ
Chinese
所有这一切的来源，般若波罗蜜多之母，如何进行瑜伽之理，即在凡夫位时，通过听闻思惟断除增益，唯一安住于以理智引导的特殊定解之中，应当了知。如是安立二谛之理，并非仅仅是各个宗派的观点，而是大乘共同的大道。因为一切法自性空，仅是名言显现，不承认心识之外的其他原因。如《楞伽经》云：“无始以来的分别，心如影像，虽显现为义的形象，然非如实见义。”如是显示外境无有，唯是心识。又云：“人续蕴与缘，以及微尘等，自在及自在天，唯是心识所分别。”如是显示无有他作者，唯是心识。如后者所说，具有种种显现的无始无终的世间，并非无因自生，对于此，没有其他的时间、微尘、自在和自我的作者，仅仅说是由自己的心识的力量所生，这与内道佛教大乘的任何车轨都没有不同。月称论师也说：“唯心能安立，有情世间及，器世间极广，一切诸有情，皆从业所生，离心则无业。”如是宣说。如果有人说这些世间的显现不是从自心所生，那么必须承认它的因与心识分离。这样一来，就等于承认了另一种束缚和解脱凡夫心识的原因，无疑会堕入外道的宗派。因此，因为没有其他作者，也没有外境，仅仅是心识的显现，也能逐渐成就，所以，认为名言是唯识，这在大乘共同的观点中是成立的。那么，为什么吉祥月称等没有像这样安立名言呢？因为如前所说，不是以名言的方式，而是以胜义圣者的等持智慧
English
The source of all these, the Mother Prajnaparamita, how to practice yoga is that, in the position of ordinary beings, one cuts off superimpositions through hearing and thinking, and solely abides in the special definitive understanding led by reason. One should know that. Thus, establishing the principle of the two truths is not merely the view of individual schools, but the common great path of the Mahayana. Because all dharmas are empty of inherent existence and are merely nominal appearances, they do not accept any cause other than mind. As it is said in the Lankavatara Sutra: "Due to beginningless discrimination, the mind is like an image. Although it appears as the form of an object, it does not truly see the object." Thus, it shows that there is no external object, only mind. It also says: "The continuum of the person, the aggregates, the conditions, and likewise the atoms, the chief, the powerful creator, are all discriminated by the mind." Thus, it shows that there is no other agent, only mind. As the latter says, this beginningless and endless existence with various appearances is not causeless and self-arisen. For this, there is no other agent such as time, atoms, power, and self, but merely saying that it arises from the power of one's own mind is no different from any vehicle of the Mahayana of the inner Buddhist path. Chandrakirti also said: "Only the mind can establish the sentient world and the vast container world. All sentient beings are said to arise from karma. Without mind, there is no karma." Thus, he said. If someone says that these appearances of existence do not arise from one's own mind, then one must admit that its cause is separate from the mind. In that case, it is equivalent to admitting another cause that binds and liberates the minds of ordinary beings, and one will undoubtedly fall into the tenets of the heretics. Therefore, because there is no other agent and no external object, but merely the appearance of the mind, one can gradually achieve it. Therefore, the view that nominal existence is only mind is established in the common view of the Mahayana. Then, why didn't glorious Chandrakirti and others establish nominal existence in this way? Because, as mentioned above, it is not in the manner of nominal existence, but in the samadhi wisdom of the ultimate noble ones.
Tibetan
ས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ཚེ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་འདི་ཀུན་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་འཇིག་རྟེན་ན་སྣང་ཚོད་གྲགས་ཚོད་ལྟར་གཞལ་བྱར་བྱས་པས་ཆོག་གི འདི་ཀུན་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོར་ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཕྱིར་སྣང་ཚུལ་ཐ་སྙད་ལ་གྲུབ་མཐའི་དཔྱད་པ་ཞིབ་མོར་གཞུག་དགོས་པ་མིན་ཅིང་། སྣང་བ་དེ་ལ་སྒྲ་རྟོག་གིས་གཞལ་ཏེ་ཡོད་དོ་ཞེའམ། མེད་དོ་ཞེའམ། སེམས་ཡིན་ནོ་ཞེའམ། མིན་ནོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་གང་དུ་ཁས་ལེན་ནའང་དེ་དང་དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པས་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱིས་རྒོལ་བའི་ལོག་རྟོག་དགག་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་ལུགས་ལ་མཚན་མའི་དམིགས་གཏད་ཅིའང་མེད་པས་ཁས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལེན་ཏེ་མི་ལེན་ནོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་ན་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དུ་དམ་བཅས་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེ་མི་དགོས་པར་དགག་ནུས་ཏེ། འདིར་བདེན་གཉིས་སོ་སོ་བ་རེ་རེའི་ཚད་མས་གཞལ་ན་ཤན་མ་ཕྱེད་པར་དགག་སྒྲུབ་མི་ནུས་ཀྱང་། འདིར་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་པའི་བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིག་ཤེས་ ཚད་མར་བྱས་ཏེ་གཞལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་པར་ན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར། དགེ་སློང་དག་བདེན་པ་དམ་པ་འདི་ནི་གཅིག་སྟེ། ཞེས་སོགས་ལུང་དྲངས་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་དང་པོ་ནས་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་གཏན་ལ་དབབ་པས་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་གྱི་སྣང་བ་འགོག་ཏུ་མེད་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་བརྟག་གཞིའམ། དོན་དམ་རྟོགས་པའི་ཐབས་སམ་སྒོ་ཡིན་པས་དེ་ཙམ་རྩོད་གཞིར་བཟུང་སྟེ་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཐམས་ཅད་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་གཞལ་བ་ལྟར་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱང་གནོད་མེད་དུ་མཛད་ལ། དེའང་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་མམ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ། །རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་དེ་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་གཞལ་ན་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་ལྡོག་གིས་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་འགྲུབ་ཚུལ་མི་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ལ། སེམས་ཉིད་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་གཞན་དབང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བར་བསྟན་པས་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་གསལ་བར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །མཁན་ཆེན་གྱི་གཞུང་འདིར་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས། དང་པོ་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེས་ཏེ་ཚད་མ་སོ་སོས
Chinese
如果确定了与土地的用途相符，那么对于显有轮涅的一切法，不经观察分析，就像世间所见所闻那样衡量就可以了。因为这一切本来就安住于远离四边的广阔之中，所以不必对显现的名称进行详细的宗派分析。对于显现，用声音概念来衡量，说它存在吗？不存在吗？是心吗？不是心吗？等等，无论在哪个方面承认，都不能因此而在实相上成立，所以在胜义谛上，用推理的归谬来驳斥错误的观念，这仅仅是驳斥而已。因为自宗没有任何有相的执着，所以也不知该承认什么或不承认什么。如果是这样，那么无论对存在或不存在等作何承诺，都能不需区分二谛而进行驳斥。因为如果在这里用各自的量来衡量二谛，就无法区分而进行破立。但在这里，因为是用衡量非名言的胜义谛二谛双运之理的理智作为量来衡量的缘故。《入行论释》中说：“在胜义中没有二谛，比丘们，这个殊胜的真谛只有一个。”等等，就像引用教证所说的那样。因此，月称论师从一开始就将非名言的胜义谛作为重点来确定，因此仅仅是这种因缘的显现无法遮止，仅仅是这一点是考察的对象吗？或者说是证悟胜义谛的方法或门径吗？因此仅仅将此作为争论的焦点，从而确定为广阔的离戏。然后在后得位，对于道和果的安立，都像用二量衡量的那样，进行破立的名称也无妨碍。而且，这也仅仅是承认这种因缘，或者仅仅是缘起。如果用名言的量来衡量这种因缘，那么并不是不承认以十二有支的生灭来成就顺逆，而是因为显示了心性以清净和不清净的依他起而缘起，所以是阐明了唯识宗的观点。堪布的论著中，将名言的胜义谛作为重点，首先区分二谛，然后用各自的量
English
If it is determined that it is in accordance with the use of the land, then for all the phenomena of appearance and existence, samsara and nirvana, it is enough to measure them as they appear and are heard in the world, without examination or analysis. Because all of this is originally abiding in the vastness free from the four extremes, there is no need to conduct detailed sectarian analysis on the appearance of names. For the appearance, is it measured by sound concepts, saying it exists? Does it not exist? Is it mind? Is it not mind? And so on, no matter which aspect is accepted, it cannot be established in reality because of that, so in the ultimate truth, refuting wrong views with the reductio ad absurdum of reasoning is only refutation. Because the self-system has no conceptual fixation, it is not known what to accept or not to accept. If that is the case, then no matter what commitment is made to existence or non-existence, it can be refuted without having to separate the two truths. Because if the two truths are measured here with their respective valid cognitions, they cannot be distinguished and established. But here, because it is measured by using the intellect that examines the nature of the union of the two ultimate truths that are non-nominal as a valid cognition. As it is said in the Commentary on Entering the Middle Way: "In the ultimate truth, there are no two truths, monks, this supreme truth is only one." Therefore, the abbot Chandrakirti from the beginning emphasized the ultimate truth that is non-nominal and determined it, so the appearance of this mere condition cannot be prevented, is this mere point the object of investigation? Or is it the method or gateway to realizing the ultimate truth? Therefore, only taking this as the focus of the dispute, it is determined as the vast freedom from elaboration. Then, in the subsequent attainment, for the establishment of the path and the fruit, just as they are measured by the two valid cognitions, there is no harm in the names of refutation and establishment. Moreover, this is only accepting this condition, or only dependent origination. If this condition is measured with the valid cognition of names, then it is not that it does not acknowledge the way in which the cycle of existence and liberation are accomplished by the arising and ceasing of the twelve links, but because it shows that the nature of mind arises dependently on the other-poweredness of purity and impurity, it is clarifying the view of the Mind-Only school. In the abbot's treatise, the ultimate truth of names is emphasized, first distinguishing the two truths, and then using their respective valid cognitions.