Chinese
名言谛的意义是：因为是由与世俗存在的伴侣相连的另一伴侣所引导，或者因为属于胜义的范畴，所以是名言，也就是要被算作二谛中世俗谛的伴侣。这仅仅是与究竟胜义相符的途径吗？或者，因为通过习惯，它能够摧毁从无始以来习惯的习气力量所增强的对事物的执着，所以也是胜义。从它的角度来看，也应该知道有“无生”的承诺。即使对它的研究达到了极限，也仅仅是后得的定解生起的方式。就真实究竟的实相而言，由生所引导的“无生”也仅仅是用心识排除他者的分别念的影像而已。因此，超越了生与无生等一切边，并且舍弃了一切言语和分别念的行境的圣者等持智慧，其极其清净的见解，是无有分别的无上胜义。从它的角度来看，也是远离一切承诺的。名言谛与此相近且相似，因此它也被算作胜义的范畴，被称为相似胜义。像这样的道理，无论谁通过禅修和经验来接触，都可以根据那个人后得的承诺方式，随意安立应成派或自续派等名称。要知道，证悟的高低没有丝毫差别，圣者的见解都归于同一个要点。这一点很重要，所以在下面需要的时候也会稍微解释。像这样的圣者等持的智慧的因，除了如实通达二谛之外，没有丝毫其他。例如，就像钻木和钻木垫没有聚集在一起，任何一个都无法生火一样。在这里，如果这两种方式没有结合在一起，就不会生起对远离四边的定解，所以即使说“超离思议”，也只是像修习不可言说的我一样，不可能通过各自的自证智慧来达到佛法的深处。因此，要修习不离于正确理路的闻思之眼，生起定解之后，通过修习它的意义来体验。不要在没有生起定解的情况下，就说远离边和超离言语，只是瞪大眼睛。
English
The meaning of conventional truth is: Because it is guided by the other companion connected to the companion of the conventional existence, or because it belongs to the category of ultimate truth, it is a designation, that is, it is to be counted as the companion of the conventional truth in the two truths. Is this merely a path that is in accordance with the ultimate truth? Or, because through habituation, it is able to destroy the clinging to things that is enhanced by the power of the habitual imprints from beginningless time, it is also ultimate truth. From its perspective, it should also be known that there is a commitment to "no arising." Even if the study of it reaches its limit, it is only the way in which the subsequent ascertainment arises. In terms of the ultimate reality of the true state, the "no arising" that is guided by arising is also merely an image of the conceptual thought that eliminates others with the mind. Therefore, the wisdom of the noble meditative equipoise, which transcends all extremes such as arising and non-arising, and abandons all objects of speech and conceptual thought, is the unsurpassed ultimate truth that is free from distinctions, and its extremely pure vision. From its perspective, it is also free from all commitments. The conventional truth is close to and similar to this, so it is also counted as a category of ultimate truth, and is called the similar ultimate truth. Whoever comes into contact with such a method through meditation and experience, whatever name they may give, such as consequentialist or autonomist, depending on the way in which that person makes subsequent commitments. It should be known that there is not the slightest difference in the height or depth of realization, and the vision of the noble ones converges on one essential point. This is important, so it will be explained a little more below when it is needed. The cause of such wisdom of the noble meditative equipoise is nothing other than thoroughly understanding the two truths without error. For example, just as it is impossible for fire to arise from either the rubbing stick or the rubbing base alone without the two being together, here too, if these two methods are not combined, certainty about being free from the four extremes will not arise, so even if it is said to be "beyond thought and expression," it is impossible to reach the depths of the Dharma through the wisdom of individual self-awareness, just like meditating on an inexpressible self. Therefore, one should cultivate the eye of hearing and thinking that is inseparable from the correct reasoning, generate certainty, and then experience it by meditating on its meaning. Do not just stare with wide eyes, saying "free from extremes" and "beyond expression" without generating certainty.
Tibetan
རྣམས་ནི་མིང་ཙམ་ལ་མངོན་རློམ་དང་བཅས་ཏེ་དམིགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས། དེས་སྲིད་རྩ་ལ་གནོད་ན་དུ་མ་རོ་མཉམ་དུ་སྨྲ་བ་གསང་བ་པ་སོགས་ཀྱང་ལམ་དེས་གྲོལ་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། དེས་ན་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལུགས་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་དང་དོན་དམ་ལ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མ་དྲི་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་གཉིས་སྣང་ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་མ་ལུས་པ་ལྷག་མེད་དུ་བསྲེགས་ནས་མཐའ་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཙུབ་ཤིང་གཙུབ་སྟན་བསྲུབས་པ་ལས་མེ་བྱུང་ནས་དེ་གཉིས་ཉིད་ཀྱང་བསྲེགས་པ་ལྟར། བདེན་གཉིས་མཉམ་པར་སྦྱར་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཞེན་པའང་བསྲེགས་ནས་སྣང་སྟོང་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་དབྱིངས་དམིགས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་གནས་པ་སྟེ། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པ་ལས། གང་ཚེ་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་དང་དཀར་ནག་ཆོས། །ཤེས་རབ་རྣམ་པར་བཤིག་ནས་རྡུལ་ཙམ་མི་དམིགས་ཚེ། །འཇིག་རྟེན་དག་ན་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་གྲངས་འགྲོ། །ནམ་མཁའ་གང་ལའང་ཅུང་ཟད་མི་གནས་དེ་དང་འདྲ། །ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་མཁས་གསལ་བ། །ཆགས་པ་བཅད་ནས་འགྲོ་ལ་ཆགས་པ་མེད་པར་འགྲོ། །ཉི་མ་སྒྲ་གཅན་གཟའ་བྲལ་ལྷང་ངེར་འདུག་པ་དང་། །མེ་བཏང་རྩྭ་དང་ཤིང་དང་ནགས་ཚལ་སྲེག་པ་བཞིན། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་དག་ཅིང་ཡོངས་དག་པར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལྟ་ན། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་མི་དམིགས་ཆོས་ཀུན་མི་དམིགས་ཏེ། །འདི་ནི་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཆོག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་མཐའ་བཞིའི་སྤྲོས་བྲལ་སོ་སོར་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཙམ་ལས་སྒྲ་དང་རྟོག་པས་བསམ་ཞིང་སྨྲ་བར་མི་ནུས་ཏེ། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཇི་ལྟར་བར་སྣང་གནས་ཀྱི་བྱ་ཡི་རྗེས། །ཤིན་ཏུ་སྨྲ་དཀའ་བསྟན་པར་མི་ནུས་པ། །དེ་ལྟར་བདེ་གཤེགས་སྲས་ཀྱི་ས་རྣམས་ཀྱང་། །ཡིད་དང་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་གྱིས་ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་ཚུལ་ལས་ས་ནས་སར་འཕར་ཞིང་། མཐར་སྒྲིབ་གཉིས་མཐའ་དག་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་མཛད་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ་ལས། ཟབ་ཞི་རྡུལ་བྲལ་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས། །བདུད་རྩིའི་ཆོས་ནི་བདག་གིས་ཐོབ་པར་གྱུར། །བདག་གིས་བསྟན་ཀྱང་གཞན་གྱིས་མི་ཤེས་དེ། །མི་སྨྲ་ནགས་འདབ་གནས་པར་བྱ་བ་སྙམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མདོར་ན་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་སྲས
Chinese
彼等唯是徒有虚名，怀着傲慢，仅是执着于表相。若此举有损政权，则众多如杜玛罗尼（Dumaromni）般秘密行事者，岂不也因此途径而解脱？因此，应如大车之轨般，将辨析名言与胜义的无垢正量之理，与双运之智慧火相结合，将显现与所知之薪柴悉皆焚尽，无余而安住于无边法界平等性中。犹如钻木取火，火生后亦将钻木与钻板焚毁。同样，将二谛双运之智慧火，亦将执着于二谛之分别焚毁，于显空无别的法界中，远离一切执着之边而安住。如《功德宝聚经》云：“何时有为无为法，黑白诸法悉皆舍，智慧分析至微尘，不见丝毫之时节，世间即称度彼岸，犹如虚空无所依。如是行持菩提萨，智者明了断贪执，于诸有情无贪着，如日脱离罗睺障，如火焚烧草木林，诸法自性清净故，菩萨观照般若时，能作所作皆不见，此乃般若波罗蜜，最胜行持如是说。”如是，四边戏论之远离，唯是各自智慧之行境，而非言语与分别所能思议与表达。如《华严经》云：“如鸟飞空无有迹，是迹甚难可宣说，如是如来诸佛子，心意境界不可知。”如是，圣者于法界中获得明现之方式，乃是从地至地之提升，最终远离二障一切边际，而证悟法界之现量。如《大方广佛华严经》云：“甚深寂灭离尘垢，光明无为甘露法，我今已证得此法，然我虽说彼不解，不如默然住林间。”如是。总而言之，三世诸佛菩萨
English
These are merely names, filled with arrogance, and only fixated on appearances. If this harms the political power, then wouldn't many secret practitioners, like Dumaromni, also be liberated through this path? Therefore, like the tracks of a great chariot, the faultless reasoning that distinguishes between conventional and ultimate truths should be combined with the fire of wisdom that unites the two, burning away all the fuel of appearances and knowable things, leaving nothing behind, and abiding in the equality of the boundless realm of Dharma. Just as fire is produced by rubbing wood, and then burns the wood and the drill itself, similarly, the fire of wisdom that unites the two truths also burns away the attachment to the separate truths, and abides in the realm of inseparable appearance and emptiness, free from all extremes of fixation. As it is said in the *Ratnagunasamucchaya*: "When conditioned and unconditioned dharmas, black and white dharmas, are all abandoned, and wisdom analyzes down to the finest dust, when no trace is seen, then it is called the perfection of wisdom in the world, like the sky, without any support. The Bodhisattva who practices in this way, the wise and clear one, cuts off attachment and goes without attachment to beings, like the sun freed from the eclipse of Rahu, like fire burning grass, trees, and forests. When the Bodhisattva sees the perfection of wisdom, all dharmas are naturally pure and completely pure, the agent is not seen, and all dharmas are not seen. This is the supreme practice of the perfection of wisdom." Thus, the abandonment of the four extremes of elaboration is only the domain of one's own wisdom, and cannot be thought or expressed by words and concepts. As it is said in the *Avatamsaka Sutra*: "Just as the path of a bird in the sky is difficult to speak of and cannot be shown, so too the realms of the sons of the Sugata cannot be known by the mind and intellect." Thus, the way in which the noble ones obtain clarity in the realm of Dharma is through progression from ground to ground, and ultimately, the direct realization of the realm of Dharma, free from all obscurations and extremes. As it is said in the *Lalitavistara Sutra*: "Profound, peaceful, free from dust, clear light, unconditioned, the nectar of Dharma, I have attained it. But even if I teach it, others will not understand, so I think it is better to remain silent in the forest." In short, the Buddhas and Bodhisattvas of the three times