Tibetan
རྟག་བདག་སོགས་མེད་པར་ཤེས་སོ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ་བར་མ་བྱེད་ཅིག །གལ་ཏེ་རྟག་བདག་སོགས་མེད་པར་ནི་ཤེས་ཀྱང་། བདེན་པ་མེད་པར་མ་ཤེས་སོ་སྙམ་ན་རྟག་བདག་མེད་ཀྱང་བདེན་པར་ཡོད་ལས་ཆེ་སྙམ་པའི་གང་ཟག་ཞིག་སྲིད་དགོས་ན་དེ་སུ་ཡིས་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་སྨྲོས་ཤིག །འདི་རྣམས་དོགས་པའི་གནས་སུ་འདུག་པས་དེ་ལྟར་བཅད་པའང་དོན་ཡོད་དོ། །ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་རྒྱུན་དང་རགས་པ་ཙམ་བདེན་མེད་ཤེས་ཀྱང་དེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་ག་ལ་ཤེས་ཏེ། རྒྱུན་དང་རགས་པའི་རྩོམ་གཞི་སོགས་བདེན་པར་འདོད་པས་ན། ཐལ་བ་རང་ལ་མི་མཚུངས་སོ། །འཛིན་པ་བདེན་སྨྲའི་རང་རྒྱལ་དང་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་རྩོམ་པ་པོ་ནི། བུ་སྟོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་དེ་ལ་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པའི་བླུན་པོ་ཕྲག་ དོག་ཅན་ཞིག་གིས་སྨྲས་པས་སྙིང་པོ་ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་རང་སྤྱི་བརྟོལ་ཆེས་པ་ཏེ། དབྱིག་གཉེན་གཉིས་པ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པས་ན་དེ་ཙམ་སྨྲ་བ་དེ་ནི་རང་ཕྲག་དོག་ཡོད་པ་མིན་ནམ་སྙམ། ཡང་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ལ་ཉན་རང་གི་ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། ཟླ་བའི་ཞབས་ཀྱིས་རིགས་པ་གསུམ་བཀོད་པའི། དང་པོ་ཉན་རང་གིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ན་ས་དང་པོ་པས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་རིགས་ཏེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལྟར་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པའི་སེམས་དཔས། རང་གི་བློས་རྣམ་པར་དཔྱད་པས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པར་འགྱུར་རིགས་ན། དེ་ལྟར་མིན་པར་མདོ་ལས་གསུངས་པ་བཀོད་པའི་དགོངས་པ་ནི་ཁྱོད་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ལྟར་ཞེས་པ་འདིས་གསལ་བར་ཤེས་ཏེ། ཆོས་རགས་པ་དང་རྒྱུན་ལ་སོགས་པ་མི་བདེན་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་བདག་མེད་པའི་ཆ་ཉི་ཚེ་བ་ལ་མ་བརྟེན་པར་གང་ཟག་གི་བདག་རང་བཞིན་མེད་པར་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་ལ་དེ་ལྟར་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་དང་བྲལ་ན། རྟག་བདག་སོགས་མེད་པར་ཤེས་ཀྱང་དེས་ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་མི་སྤོང་བས་ཕྱི་རོལ་པའི་ཆགས་བྲལ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟ་ན་འཕགས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ས་དང་པོར་བདེན་པ་མཐོང་བས་བློ་ཡི་སྒོ་ནས་ཟིལ་གྱིས་ནོན་རིགས་སམ་ཞེས་སོ། །རིགས་པ་གཉིས་པ་དེ་ལྟ་ན་ཕྱི་རོལ་པ་ བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཕྲ་རྒྱས་མི་སྤོང་བའང་གནད་དེ་ལ་ཐུག་ཅིང་། རིགས་པ་གསུམ་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་
Chinese
也不要说“已经了知常我等不存在”。如果虽然了知常我等不存在，却认为没有了知无有真实，那么如果存在认为“即使常我等不存在，但真实存在可能性更大”的人，请说那是谁创立的宗派？这些都属于疑惑之处，所以这样断定也是有意义的。声闻部派即使了知粗大和常法等无有真实，但他们怎么会了知一切法都无有真实呢？因为他们认为粗大和常法的构成基础等是真实的。所以，过失并不与自身相符。著有《执著真实论》的自生等偈颂的作者是布顿大师，因此，说他是不通达唯识宗义的愚蠢嫉妒者所说，没有任何意义，说这话的你才是最愚蠢的。因为他被普遍认为是第二胜友，所以说这些话，难道不是因为自己嫉妒吗？此外，关于应成派的宗义，为了成立声闻和独觉证悟了法无我，月称论师提出了三种理证：第一，如果声闻和独觉没有证悟法无我，那么初地菩萨也应该能够胜伏他们，因为他们不具备完全了知事物无自性的能力，就像世间人断除了贪欲一样。如果初发心的菩萨用自己的智慧进行辨析，也能够胜伏他们，那么经典中说并非如此。这样安立的意图不是像你所说的那样，因为“不具备完全了知事物无自性的能力，就像世间人断除了贪欲一样”这句话清楚地表明，不依赖于了知粗大和常法等不真实的片面法无我，就不能通达人无自性，如果这样不具备了知事物自性的能力，即使了知常我等不存在，也不能舍弃俱生我执，就会像外道断除贪欲一样，如果这样，也不会成为圣者。所以在初地见到真谛，就能从智慧上胜伏他们了吗？第二种理证，如果是那样，就像外道一样，也不能舍弃在三界中行持的细微烦恼，关键就在于此。第三种理证，色等
English
Do not even say, "I have realized that permanence, self, etc., do not exist." If, even though you know that permanence, self, etc., do not exist, you think that you have not realized the absence of truth, then if there must be someone who thinks that "even though permanence, self, etc., do not exist, it is more likely that truth exists," please say whose tenet that is established by. These are all places of doubt, so it is meaningful to make such a determination. Even if the Hearer school knows that only the coarse and the constant are without truth, how can they know that all phenomena are without truth? Because they believe that the basis of the coarse and the constant is true. Therefore, the fault does not match itself. The author of the verses of self-generation, etc., in "Grasping at the Truthful," is the great Buton, so it is said by a foolish, jealous person who does not understand the Mind-Only system, and it is meaningless. You who say this are the most foolish. Because he is widely known as the second Dignāga, so saying that much, isn't it because you are jealous? Furthermore, regarding the Consequentialist system, in order to establish that Hearers and Solitary Realizers realize the absence of self of phenomena, Chandrakirti presented three reasons: First, if Hearers and Solitary Realizers do not realize the absence of self of phenomena, then the first bhūmi bodhisattva should also be able to overcome them, because they lack the ability to fully know that things are without inherent existence, just like worldly people are free from desire. If a bodhisattva who has generated the first mind also analyzes with his own intelligence, he should be able to overcome them, but the sutra says that it is not so. The intention of establishing this is not like what you say, because "lacking the ability to fully know that things are without inherent existence, just like worldly people are free from desire" clearly shows that without relying on the partial absence of self of phenomena that knows that the coarse and the constant are not true, one cannot understand the absence of self of persons, and if one lacks the ability to know the inherent existence of things in this way, even if one knows that permanence, self, etc., do not exist, one cannot abandon the innate ego-grasping, and one will become like non-Buddhists who have abandoned desire, and if so, one will not become a noble one. So, having seen the truth on the first bhūmi, can one overcome them from the gate of wisdom? The second reason is that, if that is the case, like non-Buddhists, one cannot abandon the subtle afflictions that are practiced in the three realms, and the key lies in this. The third reason is form, etc.
Tibetan
པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་མི་རྟོགས་སྟེ་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་རིལ་པོ་དང་རྟག་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། དེ་རིལ་པོ་དང་རྟག་པར་དམིགས་བཞིན་ཏུ་བདག་མེད་མཐོང་མི་ཤེས་ཏེ། རྟག་པ་དང་གཅིག་པུའི་རྣམ་པར་གཟུང་བའི་བདག་དེ་དང་མི་འགལ་བས་ན་བདག་ཏུ་གདགས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་རྟག་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་སྲིད་ཕུང་པོར་འཛིན་ཡོད་པ་སོགས་ཀྱི་ལུང་དང་། འཇུག་པ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་རིགས་པས་སྒྲུབ་པར་མཛད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆ་མེད་དུ་ཞིག་ཕན་ཆོད་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པ་དེ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་མི་འཛིན་ཏེ། འཛིན་ན་བདག་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པར་ཡང་འཛིན་དགོས་ལ།དེའི་ཆ་རེ་རེ་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས་བདག་གོ་སྙམ་དུའང་མི་རྟོག་གོ། དེ་ལྟར་མི་འཛིན་ཀྱང་དུ་མའི་ཆ་ཚོགས་པ་ནི་ཡོད་པས་དེས་ངར་འཛིན་མི་ལྡོག་སྙམ་ན། རྣམ་བདུན་ཤིང་རྟའི་རིགས་པ་ཁོ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཏན་ལ་ཕེབས་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་ཕུང་པོ་དུ་མ་དང་མི་རྟག་པའི་ཚུལ་ལས་བརྩམས་པའི་རིགས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལའང་ལྷག་བཅས་ཀྱི་ཚེ་ངར་འཛིན་མི་ལྡོག་པར་ཐལ་ཏེ། ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་སྣང་བ་ ཉིད་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར། ཕུང་པོར་སྣང་ཡང་བདེན་པར་མ་བཟུང་ན་ངར་འཛིན་མི་སྐྱེ་སྙམ་ན། རྡུལ་ཕྲན་ཚོགས་པར་སྣང་ཡང་དེ་ལ་བདག་མེད་པར་མཐོང་ན་ངར་འཛིན་མི་སྐྱེ་བ་མཚུངས་ཏེ། ཐག་པར་སྣང་ཡང་སྦྲུལ་མེད་པར་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་ཅན་བློས་བཟུང་བ་དེ་དང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་མེད་པ་ལྟར་ཕུང་པོ་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ནུས་ཀྱི། འཁྲུལ་པའི་སྒྲོ་འདོགས་པའི་གཞི་མ་ལོག་ཚུན་ཆད་སྒྲོ་བཏགས་དེ་མི་ལྡོག་ན་ཐག་པ་མ་ལོག་པར་དུ་སྦྲུལ་འཛིན་མི་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཆ་མེད་གཉིས་པོ་བསགས་པ་ཙམ་ལ་གཟུགས་རགས་པར་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཉན་ཐོས་སྡེ་པས་ཀྱང་འདོད་ན། དེ་དབུ་མས་སྒྲུབ་ཅི་ལ་དགོས་སྙམ་ན། ཆོས་བདག་མེད་ལ་རྩོད་པ་བྱེད་པའི་ངོར། གཟུགས་རགས་པ་ཝུ་བ་རྡོས་པ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་ཁྱེད་ལ་གྲགས་པ་འདི་ཡང་ཆོས་བདག་མེད་ཉི་ཚེ་བ་ཡིན་ལ་འདི་ལ་མ་བརྟེན་པར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་རྟོགས་མི་ནུས་པས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་རྩོད་པ་དོན་མེད་ཅེས་བསྟན་པའི་ཆེད་དུའོ
Chinese
因为执着于自性的颠倒，所以不能证悟人无我，因为执着于作为我所施设之基础的蕴。也就是说，色等执着于自性的颠倒，就是执着于整体和常恒。当执着于整体和常恒时，就不能证见无我，因为与执取常恒和唯一的我并不相违，所以说执着于作为我所施设之基础的蕴为常一。这在《宝鬘论》中也有“只要执着于蕴”等的教证。《入中论》中也以理证成立，在蕴坏灭为无分之前，不会执着于多和无常，如果执着，则必须执着于多个我和无常。也不会特别执着于其中的每一个部分，认为这就是我。即使不这样执着，但因为存在着多个部分的集合，如果认为这样就不会阻止我执，那么仅仅依靠七相车的理证，就不能决定人无我，因为这完全是从蕴的多个和无常的方面出发的理证。此外，声闻独觉阿罗汉的相续中，在有余依时，也会过度地不退转我执，因为蕴的集合显现
English
Because of clinging to the perverted nature of self, one cannot realize the selflessness of persons, because one clings to the aggregates as the basis for the imputation of self. That is to say, clinging to the perverted nature of form and so on is to cling to them as wholes and as permanent. While clinging to them as wholes and as permanent, one cannot see selflessness, because it does not contradict clinging to a self that is permanent and singular. Therefore, it is said that one clings to the aggregates as the basis for the imputation of self as permanent and singular. This is also stated in the Precious Garland: "As long as there is clinging to the aggregates," and so on. In the Entering the Middle Way, it is also established by reasoning in this way. Until the aggregates are destroyed into partless particles, one does not cling to them as multiple and impermanent. If one were to cling to them, one would have to cling to multiple selves and as impermanent. One would also not specifically cling to each of their parts, thinking that this is the self. Even if one does not cling in this way, if one thinks that the collection of multiple parts exists, so that this will not prevent clinging to self, then the reasoning of the sevenfold chariot alone will not be able to definitively establish the selflessness of persons, because it is entirely a reasoning based on the multiplicity and impermanence of the aggregates. Furthermore, in the continuum of Hearers and Solitary Realizers who are Arhats, it would follow that clinging to self does not cease during the remainder of their lives, because the appearance of the collection of aggregates