Tibetan
ས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་མིན་ན་ལུས་སེམས་རྫས་གཅིག་པ་རྒྱང་འཕེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་ལེན་དགོས་ན་དེ་འདྲའི་སེམས་ཙམ་པ་སུ་ཞིག་ཡོད། དེས་ན་གནས་སྣང་སོགས་མི་ཕྱེད་པར་རི་ལ་སོགས་པ་སེམས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བའི་བླུན་པོ་རྣམས་ལ་དགོངས་ནས། སྐྱོང་བྱེད་ཀྱི་ལུགས་ངན་ཞེས་ཡིད་བཞིན་མཛོད་དུ་རྒྱས་པར་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཁོ་ན་རེ་ཁོ་བོའི་བླ་མས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ཚུལ་འདི་ཤེས་དཀའ་ཞེས་སོགས་ཟེར། རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ན་རྒྱུ་འབྲས་འཇོག་ཅི་དཀའ། གཟུང་འཛིན་མེད་པར་ཤེས་ན་གཟུང་བ་ལྟར་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡོད་པར་ཤེས་ཅི་དཀའ། རང་བཞིན་མེད་པ་སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་ལ་གོ་ན་རྟེན་འབྱུང་འཇོག་མི་ཤེས་ལ། གཟུང་འཛིན་མེད་པ་གོ་ལུགས་ཉེས་ན་ཡུལ་འཇོག་མི་ཤེས་པ་ལ་བླ་མ་མཁས་པས་དེ་ལྟར་གསུང་བར་མངོན་ཏེ། དེ་ནི་ཁྱོད་རང་ལ་གདམས་པ་ཡང་དག་པ་རེད་ངས་ཀྱང་སྙམ་མོ། །རང་རིག་གི་ཐད་ནས་ཁྱོད་རང་མཚན་ཉིད་སྐྱོན་ཅན་ལ་བློ་འདྲིས་པར་བྱས་ནས་དེ་དང་མི་མཐུན་པ་གཞན་ལ་གཤེ་བ་ནི་མི་གཙང་བ་ཟོས་པའི་ལུག་གི་དཔེ་སྟེ། ཁ་ནང་ཁོ་ནར་ཕྱོགས་ཤིང་འཛིན་རྣམ་ཡན་གར་བ་ཞེས་པ་ནི། སྔོ་འཛིན་དྲན་པ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་ཤིང་ཡན་གར་བ་ཞེས་པས་མཚན་གཞི་ལ་མི་སྲིད་དེ། ཡུལ་མེད་དུ་རང་མྱོང་བ་ལ་ཡན་གར་བ་ག་ལ་ཡོད། ཡོད་ན་གཞན་མྱོང་གི་ཤེས་པར་འགྱུར་ གྱི་རང་རིག་ག་ལ་ཡིན། གཟུང་རྣམ་ནི་ཡན་གར་བ་འཛིན་རྣམ་གྱིས་རིག་པ་ལས་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་མི་རིག་པས་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་གསལ་རིག་དང་ཡང་བྲལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱས་པར་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་རིགས་པ་བཞིན་བྲིས་ན་མང་བས་རེ་ཞིག་བཞག་གོ། ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་བསམས་ན་རང་གིས་རང་རིག་པས་ཁྱབ་སྟེ། བེམ་པོ་ལས་ལོག་ཙམ་གྱི་ཤེས་པ་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པས་རང་ལ་རང་ལྟོས་མེད་དུ་གསལ་བ་རང་རིག་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གསུངས་ན་དེ་ནི་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རིག་ཐིག་ལས། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གིས་བདག་ཉིད་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་ཞེས་སོགས་སྡེ་བདུན་ན་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །འོན་ཀྱང་རང་རིག་ཅེས་པ་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཆ་ལ་བརྗོད་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་རིག་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པ་ལྟར་སྣང་ངོ་ཞེས་འགྲེལ་པར་བྲིས་པ་འདི་བློ་ལ་མ་འཁྱོང་ན་གོ་བ་ལེགས་པ་ཞིག་ཡིན་ལ། འཇམ་དབྱངས་ས་སྐྱ་པ་ཕལ་མོ་ཆེས་ནི་ཁྱད་ཕྱེ་བ་མེད་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་རིག་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེས་གཞུང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་འཛིན་པར་མཛད་དོ། །ཤེས་པ་ཡིན་ན་རང་རིག་ཡི
Chinese
如果不是其他地方的外境，而是必须承认身心一体的远投宗的观点，那么有哪样的唯识宗呢？因此，考虑到那些不区分处所显现等，说山等是心的愚人们，在《如意宝藏论》中详细禁止了“助长者的恶规”。有人说：“我的上师说，了解无自性后，很难安立因果等。”如果了解无自性，安立因果有什么难的？如果了解无能取所取，了解如所取般显现的境有什么难的？如果把无自性理解为空性断灭，就无法安立缘起；如果对无能取所取的理解有误，就无法安立境，看来是博学的上师这样说的。我认为这对你来说是正确的教诲。关于自证，你习惯于有相的过失，并责骂其他与此不符的人，就像吃了不净之物的羊一样。 “只面向内部，执著相散乱”，意思是说，对外境的执著比记忆更普遍，而“散乱”在基上是不可能的。因为在无境的自体验中，哪里会有散乱？如果有，就会变成他者体验的识，怎么会是自证呢？所取相是散乱的，能取相不认识自己，因此识的体性也与明觉分离。如果像《释量论》的理路一样详细写，篇幅会很长，所以暂时搁置。如果是识，如果思考自己的体性，那么识遍及自己认识自己。因为仅仅是从物质中返回的识变成了明觉的体性，所以无须依赖自己而明了，如果说这是自证的体性，那么这是因为所有的识都具有。如《理滴论》中说：“心和心所等以自己认识自己的自性是什么”，等等，在七部论中广说。然而，如果从能取相的角度说自证，从反体的角度来看，似乎识不是自证遍及的，如果对解释的理解不透彻，那就是一种好的理解。大多数蒋扬萨迦派认为，识就是自证遍及，没有区别，并如实地持有经文的声音。如果是识，就是自证。
English
If it is not the external object of another place, but one must accept the view of the Sautrantika-Svatantrika that body and mind are one substance, then what kind of Mind-Only proponent is there? Therefore, considering those fools who do not distinguish between place appearances, etc., and say that mountains, etc., are mind, the 'evil system of cultivators' is extensively prohibited in the Wish-Fulfilling Treasury. Some say, 'My lama said that after understanding selflessness, it is difficult to establish cause and effect, etc.' If you understand selflessness, what is difficult about establishing cause and effect? If you understand the absence of grasper and grasped, what is difficult about understanding that there is an object that appears as grasped? If selflessness is understood as nihilistic emptiness, then dependent arising cannot be established. If the understanding of the absence of grasper and grasped is wrong, then the object cannot be established. It seems that the learned lama said this. I think that is the correct instruction for you. Regarding self-awareness, you are accustomed to conceptual imputation with defective characteristics, and scolding others who disagree with it is like a sheep that has eaten unclean things. 'Only facing inward, the grasping aspect is scattered,' meaning that the grasping of objects is more pervasive than memory, and 'scattered' is impossible on the basis. Because in the self-experience without an object, where is there scattering? If there is, it will become the consciousness of other-experience, how can it be self-awareness? The grasped aspect is scattered, and the grasping aspect does not know itself, so the characteristic of knowing is also separated from clarity and awareness. If I were to write in detail according to the reasoning of the Commentary on Valid Cognition, it would be too long, so I will leave it for now. If it is consciousness, and if you think about its own nature, then consciousness pervades its own self-awareness. Because consciousness, which has merely turned away from matter, has become the nature of clarity and awareness, it is clear without relying on itself. If that is said to be the nature of self-awareness, then that is because all consciousnesses have it. As it says in the Drop of Reason, 'What is the nature of mind and mental factors knowing themselves?', etc., it is extensively explained in the Seven Treatises. However, if self-awareness is spoken of from the aspect of the grasping aspect, from the opposite aspect, it seems that consciousness is not pervaded by self-awareness. If the understanding of the explanation is not thorough, then it is a good understanding. Most Jamyang Sakyas hold that consciousness is pervaded by self-awareness without distinction, and hold the sound of the scripture as it is. If it is consciousness, it is self-awareness.
Tibetan
ན་པས་ཁྱབ་ན། ཤེས་པ་ཡིན་ན་རྟོག་མེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཟེར་བ་ནི། རང་རིག་རྟོག་མེད་ཅེས་པ་ཙམ་ཞིག་གོ་མྱོང་ནས་རང་རིག་གི་དོན་ཅི་ཡང་མ་ངེས་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པའང་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་རྟོག་བཅས་ཡིན་ཀྱང་ནང་རང་རིག་པའི་ཆ་ནས་རྟོག་མེད་ཡིན་པ་འགལ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་ན་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་ད་སྔ་མ་ཐོས་པ་འདི་ན་གསལ་ཏེ། ད་ལྟོས་ལ་གཟོད་མཁས་པ་གཞན་དང་གླེང་ན་ མི་མཛེས་སམ། དེས་ན་ཐལ་བ་དེ་འདྲ་བ་ནི་བུམ་པ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ན། བུམ་པ་ཡིན་ན་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་ཟེར་བ་ལྟ་བུའི་བྱིངས་མ་གོ་བའི་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚིག་འདི་འདྲ་བ་འཛེམ་པ་མེད་པར་ངོ་མཐོན་དུ་སུ་ཞིག་གིས་སྨྲ་བཅུག །འདི་སྐབས་ཐལ་བ་གཞན་ཀུན་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་བ་དེས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཀུན་གཞིའི་ཐད་ནས་མཁན་ཆེན་གྱིས་ཚོགས་བརྒྱད་མི་བཞེད་དེ་གཞུང་དུ་མི་གསལ་བའི་ཕྱིར། བཞེད་ན་ཚོགས་དགུ་བ་དྲི་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་བཞེད་དགོས་ཟེར་ཀྱང་། དྲི་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཟེར་ན་བཞེད་མི་ཆོག་པ་ཅི་ཡོད། བཞེད་པར་ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབས་དང་ལེགས་སོ། །ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་སེམས་ཙམ་པ་ཚོགས་དྲུག་འདོད་མཁན་གྱི་ཡིད་རྟོག་མེད་ལས་གནས་དོན་ལུས་སུ་སྣང་བར་འདོད་གསུངས་པ་ལྟར་རྒྱ་གཞུང་འགའ་ན་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ཡིད་རྣམ་ལ་བསྡུས་ནས་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་གཞག་མཛད་པ་ཡིན་མོད། དེས་ཀུན་གཞི་ཐ་སྙད་དུ་ཁེགས་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་རྣམ་རྟོག་མེད་ལ་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ཁོ་ན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་། གནས་དོན་ལུས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་པ་དང་། སྨིན་པའི་ཆ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱི་མ་དེ་དོན་ཀུན་གཞི་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་དུ་འཆི་བ་དང་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་སུ་ཡིད་རྟོག་མེད་སྔ་མའི་ཆ་ཡོད་པར་སུ་ཞིག་གིས་སྒྲུབ་ནུས། དེས་ན་རྒྱལ་དབང་ཀློང་ཆེན་པའི་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་མ་བརྟག་པར་དེས་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་མ་དགོངས་ཞེས་བདག་གིས་སྨྲ་མི་ཕོད་དེ། བཀའ་དྲིན་ཅན་འདིའི་རྗེས་ སུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱལ་བའི་གསུང་ལྟར་ཚད་མར་གྱུར་པ་ལ་རིགས་པས་གནོད་མི་སྲིད་པས་ཕ་རྗེས་བུ་འཇུག་གི་དཔེ་ཅི་ནུས་སྐྱོང་བ་ལས་སྡིག་པའི་ཕྲུ་གུ་མ་ཡི་གཤེད་ལྟ་བུའི་ཚིག་འཛེམ་པ་མེད་པར་སུ་ཞིག་གིས་སྨྲ་སྟེ། ངོ་ཚ་མེད་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྨྲ་བསམ་ན། སྨྲོས་ཤིག་དང་རིགས་པའི་སྟོབས་དང་ནུས་པའི་མཐུ་ཅི་ལ
Chinese
如果周遍，说“如果是识，则周遍是无分别”是，仅仅听过“自证无分别”这个词，对于自证的意义什么也不确定的姿态。有分别的识也依赖于外境而成为有分别，但在内自证的方面，无分别并不矛盾。如是，法称的论著中广泛讲述的内容，至今未曾听闻，这很明显。现在看看，如果与别的智者谈论， 岂不难看吗？因此，像那样的过失，比如“如果是瓶子，则周遍是无常，如果是瓶子，则周遍是相应行”这样，对于根本不理解的姿态的这种话，毫无顾忌地当面是谁让说的呢？这个时候，其他的过失也全都由此可知了。关于阿赖耶识，堪布不承认八识，因为论典中没有明说。如果承认，则也必须承认第九识无垢识，这样说。如果说无垢识是指如来藏，那有什么不能承认的？你来论证承认，那就太好了！全知大士说，唯识宗承认六识的人认为，从无分别的意中显现处所、事物、身体。就像这样，在一些印度论典中也有。按照那种说法，将阿赖耶识归纳于意识，从而安立六识的体系。但这怎么能使阿赖耶识在名言上消失呢？因为，在意无分别中，有仅仅执持意的对境的识，以及执持处所、事物、身体的习气，以及分为成熟之分的两部分，后者实际上并未超出阿赖耶识的范围。否则，在死亡和等持等时候，谁能证明存在先前部分的意无分别呢？因此，在没有考察清楚嘉瓦龙钦巴的甚深密意之前，我不敢说他没有领会唯识宗的宗义。因为我是追随这位恩德之人的，而且如同佛陀所说，对于已经成为量士夫的，理性不可能有损害，所以效法父随子行有什么用，是谁会毫无顾忌地说出像罪恶的儿女是母亲的刽子手这样的话呢？如果你这个不知羞耻的人想说，那就说吧，看看理性的力量和能力到底如何。
English
If it pervades, saying "If it is consciousness, then it pervades as non-conceptual" is, merely having heard the term "self-awareness is non-conceptual," the attitude of not being certain about the meaning of self-awareness at all. Even conceptual consciousness is conceptual because it relies on external objects, but in terms of inner self-awareness, there is no contradiction in being non-conceptual. As such, the content extensively explained in Dharmakirti's treatises, which has not been heard until now, is clear here. Now look, if you discuss with other wise people, wouldn't it be unsightly? Therefore, such a fallacy, like saying "If it is a pot, then it pervades as impermanent, if it is a pot, then it pervades as non-associated formations," such words of an attitude of not understanding the root, who would allow to be spoken so brazenly? At this time, all other fallacies can also be understood from this. Regarding the alaya-consciousness, Khenpo does not accept the eight consciousnesses, because it is not explicitly stated in the scriptures. If you accept it, then you must also accept the ninth consciousness, the stainless consciousness, they say. If the stainless consciousness refers to the Tathagatagarbha, then what is there that cannot be accepted? You prove the acceptance, and that would be excellent! Omniscient Longchenpa said that the Mind-Only proponents who accept the six consciousnesses believe that the place, things, and body appear from the non-conceptual mind. Like this, it also exists in some Indian treatises. According to that system, the alaya-consciousness is summarized into the mind-consciousness, thereby establishing the system of the six consciousnesses. But how could that make the alaya-consciousness disappear in conventional terms? Because, in the non-conceptual mind, there is the consciousness that only grasps the object of the mind, and the habit of grasping the place, things, and body, and the latter part divided into two parts of maturation, in reality, does not go beyond the scope of the alaya-consciousness. Otherwise, who can prove that there is the earlier part of the non-conceptual mind at the time of death and meditative absorption, etc.? Therefore, without thoroughly examining the profound intention of Gyalwang Longchenpa, I dare not say that he did not comprehend the tenets of Mind-Only. Because I am following this kind benefactor, and as the Buddha said, there is no possibility of harm from reason to one who has become a valid person, so what is the use of emulating the example of the son following the father, who would speak so brazenly like saying that sinful children are the executioners of their mothers? If you, shameless one, want to speak, then speak, and see what the power and ability of reason are.