Tibetan
ནོ། །ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ། བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། བདེན་གྲུབ་ནི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ལ་ཟེར་བས་སོ་སྙམ་ན། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ལྟ་བུ་ཐ་སྙད་དུ་བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་གཉིས་ སྣང་དང་བཅས་པའི་བློ་ཡི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་པ་དེ་དག་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེན་གྲུབ་མིན་ལ། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པ་གང་ཡིན་པ་ནི་བདེན་གྲུབ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་སྣང་མེད་པའི་བློ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག །དེ་ལ་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་གཞིག་ཅིང་གཞོམ་པའི་རྒྱུ་བ་མི་འཇུག་པའི་དཔྱད་བཟོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིགས་པའི་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཇི་སྲིད་དུ་ནི་དོན་དམ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར། ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སྣང་གི་བློས་རྙེད་དོན་དུ་འགྱུར་གྱི། དོན་དམ་གཟིགས་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སྣང་དང་བྲལ་བའི་བློས་རྙེད་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་སྤྲིན་ལྟ་བུ་དང་བྲལ་བ་ན། དེ་བྲལ་སྟོབས་ཁོ་ནས་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་མངོན་དུ་སྣང་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ལམ་དང་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་སོགས་ལ་ལྟོས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །འོ་ན་རིགས་པའི་རྣམ་དཔྱད་འདི་སྙེད་བྱས་པ་དང་། ལམ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་ཟེར་བ་ནི་ཕྱོགས་མ་གོ་བའི་རྣམ་འགྱུར་ཏེ། མེད་བཞིན་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྐྲ་ཤད་ལྟ་བུའི་སྒྲིབ་པ་འདི་དག་མེད་ན་ལམ་བརྟེན་ཅི་དགོས་ཀྱང་། འདི་རྣམས་དང་མ་བྲལ་ན་ཉི་མ་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་པ་ལྟར་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ལམ་གོམས་པས་འཁྲུལ་པའི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པ་ན་བྲལ་འབྲས་འདུས་མ་བྱས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཉི་མ་ལྟར་སྣང་ བ་ཉིད། ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བས་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་གང་། །དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ལྡོག །ཁམས་དེ་ཉམས་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་དུ་ས་དང་པོ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཆ་མེད་གཅིག་ཡིན་ན། དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་འདུས་མ་བྱས་བདེན་གྲུབ་འགོག་པའི་རིགས་པ་དེས་འགོག་གོ་སྙམ་ན། བདག་རང་གིས་ཉམས་མཚར་གྱི་ཚུལ་དུ་ལན་ཞིག་སྨྲ་ན་ཉོན་ཅིག །འཕགས་པ་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཆ་མེད་གཅིག་བདེན་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་ས་དང་པོ་པ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པར་ཐལ་ཟེར་ན། མཉམ་བཞག་གི་སྐབས་སུ་ཁྱད་མེད་པར་འདོད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་བློ་སྔ་མའང་ཕྱི་མ། ཕྱི་མའང་སྔ་མར་འགྱུར་པའི་རྒྱན་གྱི་རིགས་པ་འཕེན་ན། ཆུ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་མཚོར་འདྲེས་པ་ན་རོ་གཅིག་པ་བཞིན་དུ། མཉམ་བཞག་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་དང་བློས་རིས་སུ་ཕྱེ་བ་མེད་པར་ཡུལ་ཆོས་ཉིད་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། མཉམ་བཞག་གི་སྐབས་ན་བློ་སྔ་ཕྱི་མེད་དེ། ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གཅིག་ཡིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟ་ན་མཐོང་ལམ་པ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་ཡོན་ཏན་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འགྱུར་མི་དགོས་ཏེ། མཉམ་བཞག་ཏུ་ཇི་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་ལ་མཐོ་དམན་མེད་ཀྱང་། སྒྲིབ་པ་ལྷན་སྐྱེས་དང་བག་ཆགས་མ་ཟད་པས་ མཉམ་བཞག་གི་ངང་ལས་སླར་ལྡངས་ནས་གཉིས་སྣང་གི་རྣམ་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་དབང་གིས་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན་དུ་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པ་སོགས་ཡོན་ཏན་མ་རྫོགས་ཞེས་བྱའོ། །མཉམ་བཞག་གི་རྟོགས་པ་དེས་གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་ཅིས་མི་སེལ་ཏེ། རྒྱུན་མཐའི་རྡོར་ཏིང་དང་མཉམ་བཞག་ལ་ཁྱད་མེད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། ཁྱད་མེད་ཅེས་པ་འདི་ཅི་ཞིག །དེ་བཞིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་པ་ཙམ་ཡིན་ནམ། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ཟེར་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། འདོད་དེ། སྔར་བཤད་མ་ཐག་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་བསགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུན་མཐའ་པ་དང་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཐལ་བ་དེ་གཏན་ནས་འདི་ལ་མི་འཇུག་གོ། གལ་ཏེ་རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ན་སྤངས་པ་དང་ཡོན་ཏན་ལ་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་ནི་སེམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྤང་བྱ་སྤངས་པ་དང་ཡོན་ཏན་ཐོབ་པ་རྟོགས་པ་ཁོ་ནའི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་ཡིན་ཏེ། ཚོགས་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པ་དང་། བསྐལ་བ་དུ་མར་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མཉམ་བཞག་ཇེ་བརྟན་ཇེ་བརྟན་དང་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཇེ་ཆུང་ཇེ་ཆུང་དུ་སོང་ནས། མཐར་རྒྱུན་མཐའི་རྡོར་ཏིང་གིས་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཕྲ་མོའང་ལྡོག་པར་གྱུར་པ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་སླར་ལྡང་བ་མེད་པར་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་མཉམ་བཞག་ཁོ་ནར་དེ་གནས་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས། །དེ་ལ་སྐྱོན་དང་ཡོན
Chinese
不对。有些人这样认为：真实不一定需要是真实成立的，因为真实成立指的是经得起理智分析。例如，世俗谛在名言上是真实的，但所有带有二取显现的心识之境，即世俗谛，是经不起理智分析的，因此不是真实成立的。然而，任何法性胜义谛都是真实成立的，因为任何在无二取显现的心识智慧之境中成立的事物，没有任何理性能破坏或摧毁它的原因，因此是经得起分析的。因此，只要是经不起理智分析的，就不是胜义谛，因为会堕入世俗谛。名言分析的量是由二取显现的心识所获得的意义，而不是由远离二取显现的心识所获得的胜义谛。因此，当所有遮蔽的世俗戏论之相都像云一样消散时，仅凭那消散的力量，法性无为犹如虚空般自然显现，因为它的自性本来就存在，所以不需要依赖道路和理智分析等任何事物。如果说做了这么多理智分析，以及依赖道次第变得毫无意义，这是一种不理解情况的反应。如果不存在像毛发幻觉一样，自性空性的世俗遮蔽，那还需要依赖道路做什么呢？但是，如果不与这些分离，就像太阳被云遮蔽一样，它就不会显现。因此，当通过确定世俗的自性为空性，并通过习惯道路而耗尽错觉的遮蔽时，分离的结果，即无为的如来藏，就会像太阳一样显现。世俗的法由其他空性而显现，正如圣者龙树所说：空性是佛陀教导的精髓，诸佛所说的一切，都是为了消除烦恼，而不是为了破坏那个界。就像这样。对此，有些人认为，如果初地菩萨的行境，以及佛陀所见的如是性是无别的，那么中观庄严论中，破除无为真实成立的理智也会破除它。我自己曾以一种经验性的方式回答过一次。
English
No. Some think like this: Truth does not necessarily have to be truly established, because truly established refers to being able to withstand rational analysis. For example, conventional truth is true in name, but all objects of mind with dualistic appearances, i.e., conventional truths, cannot withstand rational analysis, so they are not truly established. However, any ultimate truth of Dharma-nature is truly established, because anything that is established in the wisdom of mind without dualistic appearances has no reason to be destroyed or ruined by any reasoning, so it can withstand analysis. Therefore, as long as it cannot withstand rational analysis, it is not ultimate truth, because it would fall into conventional truth. The measure of nominal analysis is the meaning obtained by the mind with dualistic appearances, not the ultimate truth obtained by the mind free from dualistic appearances. Therefore, when all obscuring conventional appearances of elaboration disappear like clouds, the Dharma-nature, unconditioned like the sky, naturally appears by the power of that disappearance alone, because its own nature has always existed, so it does not need to rely on paths and rational analysis, etc., at all. If saying that doing so much rational analysis, and relying on the stages of the path becomes meaningless, this is a reaction of not understanding the situation. If there were no conventional obscurations of self-emptiness like hair illusions, then what need would there be to rely on the path? But if one is not separated from these, just as the sun is obscured by clouds, it will not appear. Therefore, when the self-nature of the conventional is determined to be emptiness, and the obscurations of delusion are exhausted by becoming accustomed to the path, the result of separation, the unconditioned Tathagatagarbha, appears like the sun. The conventional Dharma appears by being empty of other things, as the noble Nagarjuna said: Emptiness is the essence of the Buddha's teachings, whatever the Buddhas have said, is all to eliminate afflictions, not to destroy that realm. Like this. To this, some think that if the object of experience of the first bhumi bodhisattva, and the thusness seen by the Buddha are non-different, then the reasoning in the Ornament of the Middle Way that refutes the truly established unconditioned will also refute it. I myself once answered in an experiential way.
Chinese
請聽我說。聖者有學與無學一切所見之如實性，是無為、無分、一真。若謂如是，則初地菩薩與佛陀了悟如實性無有差別，則成過失。答曰：於等持位，許無差別。若謂如是，則以前之智亦成後智，以後之智亦成前智，而施設莊嚴之理。答曰：如一切水融入大海則成一味，以等持時二取滅沒之故。不以相續與智而作區分，以入於境法性之故。等持之時無有前後之智，以一切皆為一智慧身故。若謂如是，則見道者與佛陀之功德無有差別。答曰：不必成此過失。於等持中，如實了悟雖無高下，然以俱生之障與習氣未盡之故，從等持之定中復起，而生二取之相。以彼之力故，於等持中，盡所有智等功德未圓滿。若謂等持之悟境何不遣除二取之習氣耶？以相續邊際金剛喻定與等持無有差別之故。若問：無差別者，此為何義耶？僅是了悟如實性無有差別耶？抑或謂為以無量福聚所莊嚴而無差別耶？初者，如是，如前所說。若如第二者，則以積聚無量福聚之門，與相續邊際者不平等之過失，則於此全不適用。設若了悟無有差別，則謂於斷證與功德無有差別，不應作是念。斷除所斷與獲得功德，非僅以悟境之力，以無量福聚所莊嚴，及於多劫串習之力，令等持愈益堅固，且令世俗迷亂之顯現愈益微弱。最終，以相續邊際金剛喻定，連二取迷亂之微細習氣亦能遣除之時，不從法界復起，唯於二取滅沒之等持中安住之時，即能成佛。如《釋量論》云：「多種方便及多類，長時修習力所生，於彼過失及功德，
English
Listen to me. The suchness seen by all noble learners and non-learners is unconditioned, indivisible, and the one truth. If it is said that in that case, there is no difference in the realization of suchness between a first-ground bodhisattva and a Buddha, then it is an overstatement. The answer is: it is accepted that there is no difference during the state of equipoise. If it is said that in that case, the earlier mind becomes the later mind, and the later mind becomes the earlier mind, which is a kind of reasoning that adorns, then the answer is: just as all waters merge into the ocean and become one taste, because dualistic appearance vanishes in equipoise. Because there is no distinction made by continuity and mind, because one enters the nature of reality, the object. In the state of equipoise, there is no earlier or later mind, because all are one body of wisdom. If it is said that in that case, there will be no difference in qualities between the path of seeing and the Buddha, then the answer is: it is not necessary to become that. Although there is no high or low in realizing the suchness in equipoise, because the innate obscurations and habitual tendencies are not exhausted, one arises again from the state of equipoise and the appearance of dualistic appearance arises. Because of that, even while remaining in equipoise, the qualities such as knowing as much as there is are not perfected. If it is said that the realization of equipoise does not eliminate the habitual tendencies of dualistic appearance, because there is no difference between the diamond-like samadhi at the end of the continuum and equipoise, then what is this that is said to be without difference? Is it only that there is no difference in realizing suchness? Or is it said that there is no difference in being adorned with infinite accumulations? According to the first, it is so, as has been said before. According to the second, the fault of inequality between the one at the end of the continuum and the accumulation of infinite collections through the door of accumulation does not apply to this at all. If there is no difference in realization, then it should not be thought that there is no difference in abandonment and qualities. Abandoning what is to be abandoned and obtaining qualities is not only by the power of realization, but by being adorned with infinite collections and by the power of habituation over many eons, making equipoise more and more stable and the appearance of conventional delusion smaller and smaller. In the end, when even the subtle habitual tendencies of dualistic delusion are reversed by the diamond-like samadhi at the end of the continuum, then when one does not arise again from the realm of reality, but remains only in the equipoise in which dualistic appearance has vanished, one attains Buddhahood. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Many kinds of methods and many types, arising from the power of habituation over a long time, in that, faults and qualities,