Tibetan
་བཞིན་དུ་བློ་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་དུ་ཆ་དང་བཅས་པར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མིན་ལ། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྤྲོས་པ་གང་གི་ཡང་ངོ་བོར་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་དེ་ལ་ཆ་ཇི་ལྟར་འཇོག །དེས་ན་དུས་སྔ་ཕྱིར་འཕགས་པ་སློབ་པའི་ས་བཅུར་རིམ་གྱིས་དམིགས་པ་དང་། རྣམ་གྲོལ་གསུམ་གྱི་སྤངས་པ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་ནི་སྣོད་ཀྱི་དབྱེ་བས་ནམ་མཁའ་ལ་ཐ་དད་བྱས་པ་ལྟ་བུར་དངོས་པོ་ལ་ཆ་མེད་ཀྱང་རང་གི་རྟོག་པས་ཆ་ཅན་དུ་བྱས་པར་ཟད་དེ། བྱམས་པས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །རིགས་ནི་ཐ་དད་རུང་མ་ཡིན། །བརྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ཡི་དབྱེ་བ་ཡོངས་སུ་བརྗོད། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་ཆ་བཅས་སུ་ཡོད་ན། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བས། ཆོས་རྣམས་དེ་ཉིད་རྣམ་འགྱུར་དབྱེ་ལའང་རྟེན་མིན་ཞིང་། །ཞེས་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ལས་དུ་མ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་གཅིག་ཏུ་སྒྲུབ་པ་དང་དངོས་སུ་འགལ་ལོ། །དེས་ཆ་མེད་དུ་གྲུབ་ཀྱང་ གཅིག་བདེན་དུ་ག་ལ་གྲུབ་སྙམ་ན། གྲུབ་མཐའ་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་སྨྲ་བ་འགའ་ཞིག་དང་བསྟུན་ན་ཅིས་མི་འགྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ནན་གྱིས་སྒྲུབ་པ་ལྟར་ན། དོན་དམ་པའི་ཡུལ་ཅན་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་ཡོད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་ཅེས་སུ་ཞིག་གིས་སྨྲ་ནུས་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་ཡིན་པར་མ་གྲུབ་ན་དོན་དམ་མིན་པར་ཐལ་བ་ལས་འོས་མེད་དེ། བདེན་གྲུབ་མེད་པ་མིན་ན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བར་སྨྲ་བ་དང་ཚུལ་གཅིག་པས་སོ། །དོན་དམ་པར་གྲུབ་ན་བདེན་པར་གྲུབ་པའང་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་རྙེད་དོན་མཐར་ཐུག་ཡིན་པ་གང་ཞིག་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིག་ངོར་བདེན་ཞིང་། དེ་ཡོངས་གཅོད་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་དེའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་དེའི་ངོར་མི་བདེན་ལ་མ་གྲུབ་ན་དོན་དམ་ནམ་དུ་ཡང་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་བ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་སོ། །དེས་དེ་གཟིགས་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་མིན་ཏེ། བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་གཟིགས་པ་ཉིད་བདེན་གྲུབ་ཡིན་ཏེ། བདེན་མེད་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་མེད་མོད་སྤྱིར་བདེན་གྲུབ་མེད་པ་ཡིན་པར་ཁས་བླང་དགོས་པ་བཞིན་དུ། བདེན་པར་མ་གྲུབ་པར་གཟིགས་ཀྱང་བདེན་མེད་ཉིད་བདེན་པར་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ་ཚུལ་མཚུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ཁྱོད་ལྟར་ན་བདེན་པར་མེད་དོ་སྙམ་པའི་བློ་ལོག་ན་དོན་དམ་མི་མཐོང་བར་འདོད་ལ། དེ་ལྟ་ན་འཕགས་
Chinese
像这样，在心识所造作的境界中，所有显现为具有部分的事物都不是真如。而真如不住于任何戏论的自性中，因此怎么能说它有部分呢？因此，在前后不同时期，圣者在十地中次第地观修，以及三种解脱的断除方式不同，这些显现就像用容器的差别来区分虚空一样，事物本身没有部分，只是自己的分别念把它当成有部分。如慈氏菩萨所说：“法界无差别，种姓不应异，由所依诸法，差别而宣说。”就像这样。因此，如果真如不是无分而是有分，那么，圣者月称论师所说：“诸法彼性变异分，亦非所依故。”这样从真如一味而无多方面来成立一乘，就直接相违了。即使这样成立了无分，难道就能成立一味真实吗？如果顺应某些随自己宗派意愿而说的人，那当然可以成立。如果像严格地成立为胜义谛心识的对境那样，谁又能说圣者以胜义谛为对境的智慧的对境——法界不是胜义谛呢？如果法界不成立为胜义谛，那就只能是它不是胜义谛了。如果不是真实成立，那就变成真实成立，这和之前的说法是一个道理。如果成立为胜义谛，那也就是成立为真实了。因为胜义谛是能作抉择的理智所获得的究竟意义，凡是究竟的，在究竟抉择的理智面前就是真实的。而且它是以遣余成立的方式，在它的对境中成立的。如果它在它的面前不真实也不成立，那么胜义谛就永远不会成为心识的对境等等，会有无边的过失。即使这样观见它，也不是真实成立，因为观见到它不是真实成立。如果这样认为，那么观见到它不是真实成立本身就是真实成立。就像虽然没有真实，也没有真实成立，但总的来说必须承认没有真实成立一样。观见到它不是真实成立，也必须承认没有真实本身就是真实成立，道理是一样的。此外，按照你的观点，如果认为没有真实的念头消失，那就是不见到胜义谛。如果这样，那么圣
English
Likewise, all things that appear to be part of the realm of mental fabrication are not Suchness. Since Suchness does not abide in the nature of any elaboration, how can it be said to have parts? Therefore, the gradual contemplation of the ten bhūmis by the noble ones in different times, and the different ways of abandoning the three liberations, appear like distinguishing space by the difference of containers. Although things themselves have no parts, they are merely made to have parts by one's own conceptualization. As Maitreya said, "Because the Dharma realm is without difference, lineages should not be different. By the differences of the dependent dharmas, its distinctions are fully expressed." Just like that. Therefore, if Suchness is not partless but has parts, then what the glorious Chandrakirti said, "Dharmas are not the basis for the transformation and division of that nature," thus establishing the One Vehicle from the perspective that Suchness is one taste and not many, is directly contradictory. Even if partlessness is thus established, how can oneness be established as true? If one complies with some who speak according to their own sectarian desires, then of course it can be established. If, as in strictly establishing it as the object of the mind of ultimate truth, who can say that the Dharma realm, which is the object of the wisdom of the noble ones with ultimate truth as its object, is not ultimately established? If the Dharma realm is not established as ultimately true, then it can only be that it is not ultimately true. If it is not truly established, then it becomes truly established, which is the same reasoning as before. If it is established as ultimately true, then it is also established as true. Because ultimate truth is the ultimate meaning obtained by the discriminating intellect, whatever is ultimate is true in the face of the intellect that ultimately discriminates. Moreover, it is established in its object by way of exclusion and establishment. If it is not true or established in its face, then ultimate truth will never become the object of the mind, and so on, there will be endless faults. Even if one sees it in this way, it is not truly established, because one sees that it is not truly established. If one thinks this way, then seeing that it is not truly established is itself truly established. Just as, although there is no truth and no true establishment, one must generally admit that there is no true establishment. Seeing that it is not truly established, one must also admit that the absence of truth itself is truly established, the reasoning is the same. Furthermore, according to your view, if the thought that there is no truth disappears, then one is considered not to see ultimate truth. If so, then the noble
Tibetan
པ་སློབ་པའི་མཉམ་བཞག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་སྐབས་སུ་བུམ་སོགས་ མི་སྣང་ཡང་། དེའི་ཆོས་ཉིད་ནི་སྣང་དགོས་ལ། དེ་ཡང་བདེན་གྲུབ་བཅད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འཛིན་ན་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་བཅས་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་གཉིས་སྣང་མི་ནུབ་ལ། དགག་བྱ་བློ་ཡུལ་དུ་ཤར་བ་ལ་མི་ལྟོས་པར་བདེན་སྟོང་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་རང་གི་རང་མཚན་རྗེན་ཅེར་དུ་འཛིན་ཚུལ་ཞིག་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལྟར་ན། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་གཞན་ལ་མ་རེག་ཅིང་མ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ན་ཀུན་རྫོབ་སྤྲིན་དང་འདྲ་བ་རང་གིས་སྟོང་ལ། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་གཞན་གྱིས་སྟོང་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་བ་དེ་གསལ་ས་ལེ་བར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་བྲལ་མིན་པར་སྟོང་ཕྱོགས་རྐྱང་པ་ལ་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་བློ་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ཚུལ་ཞིབ་ཏུ་སོམས་ལ་བྲིས་ཤིག་དང་། གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཧ་ཅང་སྤྲོས་པས་ཆོག་པར་འདུག་གོ། །དེའི་ཚུལ་གྱིས་ཟུང་འཇུག་ལ་ཆོས་དབྱིངས་སུ་འདོད་པ་རྣམས་དང་བསྟུན་ཀྱང་གཞན་སྟོང་པས་ལན་འདེབས་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཧ་ཧ། གཞན་ཡང་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རྟག་པའང་ཡིན་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱང་ཡིན། གཅིག་པུའང་ཡིན་ལ་ཆ་མེད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་མཚན་ནི་གཉིས་སྣང་ནུབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཉིས་སྣང་མེད་པ་ལ་ཇི་ལྟར་ཆ་བཅས་སུ་སྨྲ། དེ་ལ་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་དཔྱད་བཟོད་མིན་པར་ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་ནུས་ཏེ། རང་གི་རང་མཚན་དེ་ཉིད་འཕགས་བློས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ལ། དེ་ལ་སྤྲོས་པའི་དཔྱད་པ་གང་ཡང་འཇུག་པའི་གཞི་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེ་སྤྲོས་པའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་ན་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ གང་གིས་དམིགས་ཤེ་ན། ཀུན་རྫོབ་སྤྲིན་དང་འདྲ་བ་རྣམས་གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་དཔྱད་ནས་དེ་དག་སུན་ཕྱུང་བ་ན། ཇི་ལྟར་རླུང་གིས་སྤྲིན་གཏོར་བའི་རྗེས་སུ་མཁའ་དང་ཉི་མ་མངོན་པ་ལྟར། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོངས་གཅོད་དུ་འབད་མེད་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་བཅད་ལ་ཁེགས་པས་དོན་དམ་ཡོངས་གཅོད་དུ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་མེད་པར་གྱུར་ན་ནི། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་དམིགས་པས་སྤང་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འབྱུང་བའང་མི་འཐད་ཅིང་བློའི་ཡུལ་མིན་པ་ལ་ཤེས་བྱའི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མེད་པས་འདི་ནི་འཕགས་
Chinese
在学习的等持中，当空性中二取消失的时候，瓶子等 虽然不显现，但是它的法性是必须显现的。而且，如果依赖于断除实有而执持，那么就是声义混杂执持的有分别心，所以二取不会消失。按照不依赖于所破在意识中显现，而是仅仅执持真空的法性，以赤裸裸的方式执持自己的自相的宗派来说，法性世俗不接触也不依赖于其他，因此世俗如同云朵一样自空。胜义法性如同虚空一样他空，不以自己的体性空，这一点已经清楚地成立了。因此，仔细思考并书写，双运不是离戏，而是以空的一面单独地在意识中转变的方式。其他空性论者也已经足够详细了。以那种方式，即使与认为双运是法界的人们相符，也应该知道他空论者如何回答。哈哈。此外，法性如来藏也是常，也是实有。也是唯一的，也是无分的。其中的理由是，如来藏的自相只能以二取消失的方式来证悟。对于没有二取，怎么能说是有分的呢？对于它，怎么能用一异等标志来审查，而不能成立呢？因为圣者的智慧亲眼见到自己的自相，并且对于它，任何戏论的审查都不可能进行。如果它不是戏论的对境，那么成立它的量 以什么为目标呢？当像世俗云朵一样的事物，用一异等理由来审查并驳斥它们时，就像风吹散云朵之后，天空和太阳显现一样。在圣者们的智慧境界面前，如来藏毫不费力地成立为遣余，因为世俗的断除被遮止，所以胜义成立为遣余是法性。如果法性如来藏不存在，那么圣者们缘于它而生起断证的功德也不合理，对于不是意识对境的事物，也没有所知的名称，所以这是圣
English
In the samadhi of learning, when dualistic appearances disappear in emptiness, things like pots, Although they do not appear, their dharma nature must appear. Moreover, if one relies on cutting off true existence and grasps, then it is a conceptual mind that grasps sound and meaning mixed together, so dualistic appearances will not disappear. According to the school that does not rely on the object to be negated appearing in consciousness, but only grasps the dharma nature of true emptiness, grasping its own self-nature in a naked manner, the nature of phenomena, conventional truths, do not touch or rely on others, therefore, conventional truths are empty of themselves like clouds. Ultimate dharma nature is empty of others like the sky, not empty of its own essence, and this has been clearly established. Therefore, think carefully and write about how dualistic appearances disappear in the mind in a way that is solely on the side of emptiness, not non-elaboration of union. Other proponents of emptiness are already detailed enough. In that way, even if it is in accordance with those who consider union to be the dharmadhatu, one should know how the proponents of other-emptiness answer. Haha. Furthermore, the dharma nature, the thusness, is also permanent and truly existent. It is also unique and indivisible. The reason for this is that the self-nature of thusness can only be realized by the way in which dualistic appearances disappear. How can one speak of divisions in the absence of dualistic appearances? How can it be proven that it cannot be examined by signs such as one or many? Because the self-nature itself is directly seen by the wisdom of the noble ones, and for it, there is no basis for any elaboration to enter. If it is not an object of elaboration, then what is the valid means of establishing it What does it aim at? When things like conventional clouds are examined and refuted by reasons such as one or many, just as the sky and the sun appear after the wind blows away the clouds. In the minds of the noble ones, thusness is effortlessly established as exclusion, because the exclusion of conventional truths is blocked, so it is the nature of phenomena that ultimate truth is established as exclusion. If the dharma nature, thusness, did not exist, then it would not be reasonable for the qualities of abandonment and realization to arise from the noble ones focusing on it, and there would be no name for what is known for something that is not an object of consciousness, so this is noble.