Tibetan
གནས་འཇིག་རྟེན་ལ། །སྙིང་རྗེ་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད་ནས་སུ། །འགྲོ་དོན་བྱེད་པར་དཔའ་གྱུར་པ། །བྱང་ཆུབ་བློ་རྒྱས་མཁས་ པ་ནི། །བློ་དང་སྙིང་རྗེས་བརྒྱན་པ་ཡིས། །ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཡང་དག་སྤྱོད། །ཅེས་སྔོན་དུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་ཕེབས་ནས་དེས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དྲངས་ཏེ་རྫོགས་བྱང་ལ་འཇུག་པ་དང་། ཡང་། གང་དག་དད་པས་རྗེས་འབྲང་བ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ནས། །ཐུབ་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་མངོན་བྱས་ཏེ། །དེ་ནི་ཡང་དག་ཤེས་ཚོལ་བརྩོན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྔོན་དུ་སྙིང་རྗེས་དྲངས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་ནས། བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་ལ་མེད་དུ་མི་རུང་བ་ཡང་དག་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཚོལ་བར་ཞུགས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་ལ། གང་ལྟར་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་རྣམ་པ་གཉིས་ནི་དངོས་པོའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གྲོགས་སུ་གཅིག་འོང་ཞིང་མི་འབྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་མཇུག་དོན་ལ། སློབ་དཔོན་གང་གིས་མཛད་པའི་མཛད་བྱང་དང་། ལོ་པཎ་གང་གིས་བསྒྱུར་བའི་འགྱུར་བྱང་གཉིས། དང་པོ། དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་བདག་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ། འཕགས་པ་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གི་ཞབས་ཀྱི་པདྨ་རྙོག་པ་མེད་པའི་ཟེའུ་འབྲུ་སྤྱི་བོས་ལེན་པས་མཛད་པ། ཞེས་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་དང་། དེས་མཚོན་ཏེ་རིག་བྱེད་ཀྱི་གནས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ཚད་མེད་པ་དག་ལ་ལྷག་མ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་མཁྱེན་པ་དང་། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་དངོས་ལས་ཆོས་གསན་པར་བསྟན་པའོ། །རྫོགས་སོ་ཞེས་པ་གཞུང་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་དོན་ཏོ། ། གཉིས་པ། རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སུ་རེནྡྲ་བོ་དྷི་སྟེ་ལྷ་དབང་བྱང་ཆུབ་དང་། ཞུ་ཆེན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་བནྡེ་ཡེ་ཤེས་སྡེས་ཚིག་རྒྱ་སྐད་ལས་བོད་སྐད་དུ་བསྒྱུར་ཞིང་། སླར་ཡང་ཚིག་དོན་གྱི་ཆ་ལ་དག་ཐེར་མཛད་ནས་ཞུས་ཏེ་འཆད་ཉན་གྱི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལ་རྗེ་ཙོང་ཁ་པས་ཚིགས་བཅད་ལྷུག་གཉིས་ཀ་རྩ་བར་བཞེད་པ་ནི། འགྲེལ་པ་འདིའང་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རང་གི་གསུང་ཤིན་ཏུ་དོན་གྱི་མྱང་བྱ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་ཞིག་ཡོད་པས་རྩ་འགྲེལ་ལྷན་དུ་འཆད་ཉན་བྱུང་ན་ལེགས་པས་རྩ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ནའང་དོན་གྱི་འགལ་བ་མེད་པ་སོགས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེས་བསྟན་པ་ཐུགས་ལ་གཞག་པའི་དགོས་པ་ཁྱད་པར་བ་ཡོད་པར་གདོན་མི་ཟ་ཡང་། སྤྱིར་ནི་དོན་རེས་འགའ་ཚི
Chinese
于处世间，恒常发起慈悲心，为利有情勇猛者，菩提心广智者是，以智悲心为庄严，如来行仪如实行。如是先于真如而定，由此引生大悲而趣入圆满菩提，又，何者以信随顺行，发起圆满菩提心已，如来行仪现行已，彼乃精勤寻求真实智。如是所说，先以悲心引生菩提心已，为求菩提义不容或缺之真实，而趋入寻求之理有二，无论如何，世俗与胜义菩提心之二种珍宝，乃事物之自性互相助益，且不可分离也。第四、结义中，论师所造之造者题记，与译师所译之译者题记二者。第一，中观庄严论之偈颂，论师寂护，已达自他宗派之大海彼岸，以顶戴圣语自在之莲足无垢花蕊而造。如是，世间与出世间之宗派，以及彼所代表之如海般无量之声明处，皆无余而知晓，并示现曾于至尊文殊真实处听闻佛法。圆满者，谓论典无不具足之义。第二，印度堪布苏仁扎菩提即天王菩提，与校勘之译师班德耶谢德，从梵文译为藏文，复又于词义之部分作校正，并经讲修而确定之。如是。对此，宗喀巴大师认为偈颂与散文二者皆为根本，此释疏亦是胜幢大师自己之语，是极具意义之妙饮，若能根释二者一同讲修则甚佳，故说是根本，虽如是说，然于意义上无有相违之处等，彼大士所示教言铭记于心，必有特别之必要，然总的来说，意义有时
English
In this world, constantly generating compassion, those who are brave in benefiting beings, the wise who have expanded their minds in enlightenment, adorned with wisdom and compassion, truly practice the conduct of the Tathagata. Thus, first settling on suchness, from this arises great compassion, and one enters into perfect enlightenment. Furthermore, those who follow with faith, having generated the mind of perfect enlightenment, having manifested the conduct of the Tathagata, strive to seek true knowledge. As it is said, having first generated the mind of enlightenment through compassion, there are two ways of entering into the search for the true suchness, which is indispensable for seeking enlightenment. In any case, the two precious jewels of conventional and ultimate bodhicitta are mutually supportive and inseparable due to the nature of things. Fourth, in the concluding section, there are two: the colophon of the author composed by the teacher, and the colophon of the translator translated by the translator. First, the verses of the Ornament of the Middle Way, composed by the teacher Shantarakshita, who has reached the other shore of the ocean of his own and others' tenets, taking the immaculate pistils of the lotus feet of the noble Lord of Speech upon his head. Thus, he knows without exception the tenets of the mundane and supramundane, and what they represent, such as the immeasurable places of knowledge like the ocean, and shows that he has heard the Dharma from the actual Lord Manjushri. "Complete" means that the text is without any deficiency. Second, the Indian abbot Surendrabodhi, namely Devendra Bodhi, and the reviser, the translator Bande Yeshe De, translated the words from Sanskrit into Tibetan, and again corrected the meaning of the words and established it through teaching and learning. So it is. Regarding this, Je Tsongkhapa considered both the verses and prose to be the root. This commentary is also the speech of the great banner himself, which is an excellent nectar of great meaning. If the root and commentary can be taught and learned together, it would be very good, so it is said to be the root. Although it is said so, there is no contradiction in meaning, etc. There must be a special need to keep the teachings shown by that great being in mind, but in general, the meaning sometimes
Tibetan
གས་བཅད་ཀྱིས་བསྟན་པའམ། རེས་འགའ་ཚིག་ལྷུག་པས་བསྟན་པ་ལྟ་བུའི་སྤེལ་མ་མ་ཡིན་པར། རྩ་བ་ཚིགས་བཅད་ཀྱི་དོན་དེ་སླར་ཡང་འགྲེལ་པས་བཀྲོལ་ཏེ་བཤད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་འདི་ལྟར་ལགས་སོ། །དེས་ན་འདིར་རང་འགྲེལ་ཉིད་འགྲེལ་པའི་ལུགས་སུ་བྱས་ན་ཚིག་ཤིན་ཏུ་མང་བས་གཞན་དག་འཇུག་དཀའ་བའི་ཕྱིར་འགྲེལ་པའི་ཚིག་འབྲུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་ཀྱང་། དོན་དུ་འགྲེལ་བའི་གནད་ཀུན་གསལ་པོར་བཀྲོལ་ཡོད་པས། འདི་ལ་བརྟེན་ཏེ་འགྲེལ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གི་ནུས་པ་རྣམས་ཀྱང་མྱོང་ནུས་པས། སླར་ཡང་རང་འགྲེལ་དང་དཀའ་འགྲེལ་གཉིས་ལའང་བལྟ་བར་བྱས་ན་ལེགས་སོ། །ད་ནི་གོང་གི་ས་བཅད་གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་དུ་མས་འཕགས་པའི་གཞུང་འདི་ཆོས་ཅན། རྣམ་པར་འགྲེལ་ཞིང་བཤད་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཐུན་མོང་དང་ ཐུན་མོང་མིན་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཁྱད་པར་འཐོབ་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བྱི་དོར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའི་དགོངས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་དེ་དག་རིགས་པའི་ལམ་ནས་དྲངས་ཏེ་ངེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུས་བཟུང་ན། ཚུལ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐའ་དག་བཟུང་བའི་ཕན་ཡོན་ལ་རེ་བ་ཡང་དག་བྱར་ཡོད་དེ། ཆོས་གཟུང་བའི་མཆོག་ནི་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་འཛིན་པ་ནི་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རང་གིས་རྟོགས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་རིགས་པ་དྲི་མ་མེད་པས་བསལ་ནས། རང་གིས་རྟོགས་པ་ལྟར་གཞན་ལ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕན་ཡོན་ཀྱང་། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཏིང་འཛིན་འདི་ནི་སུ་དག་སྟོན་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ནམ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་མཆོག་དང་གང་ལྡན་ཞིང་། །གང་ལ་ཚད་མེད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། །འཇིག་རྟེན་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་འདྲེན། །རང་བྱུང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མ་གཏོགས་པ། །དེ་ཡི་འོག་ཏུ་སེམས་ཅན་སུ་དག་ཀྱང་། །སྟོང་ཆེན་འདི་ན་བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དང་། །མཚུངས་མེད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། །མཉམ་པར་གྱུར་པ་ནམ་ཡང་ཡོད་མེད་དོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་མཚོན་ཏེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་ན། རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་དང་ངོ་བོ་ཐ་མི་དད་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འདིས། སུས་ཀྱང་གདུལ་བར་དཀའ་བའི་རང་རེ་བོད་ཡུལ་རྒྱལ་ བསྟན་གྱི་སྣང་བ་དཀར་པོས་ཁྱབ་པར་མཛད་པའི་སྨོན་ལམ་དང་། ཐུགས་
Chinese
不是以偈颂显示，或者有时不是以散文显示的那种交替方式，而是仅仅以解释来剖析和讲述根本偈颂的意义，就像这样。因此，如果在这里把自释本身作为解释的方式，因为文字非常多，其他人难以理解，所以虽然没有追求解释的字句，但实际上已经清楚地剖析了解释的所有要点。依靠这个，也能体验解释本身的文字的力量。所以，如果再看看自释和难释两者，那就更好了。现在是上面的第二个章节：像这样，这部以众多功德的差别而超胜的论典，有必要进行解释和讲述，因为要获得共同和不共同的利益差别。例如，就像擦拭如意宝一样。其中，共同的是，像这样，如果以理性的方式引导那些清净无垢的佛语意旨，从而生起定解，那么，就有希望实现获得涵盖两种方式的大乘一切利益，因为受持佛法的殊胜之处在于证悟之法，而受持它的方式就是如实地自己证悟后去修持。像这样，在清净的法界中，以清净无垢的理性遣除一切颠倒的执着，并且像自己证悟的那样向他人展示，那样的利益，《三摩地王经》中说：谁人宣说此三摩地，彼人永不于菩提有疑，彼具殊胜福德之蕴，彼具无量不可思议，世间导师引导诸佛，除却自生大悲之外，其下任何有情众生，于此大千世界福德蕴，无等不可思议智慧力，等同之人任何时候皆无有。等等，应该通过这些来了解。在不共同的方面，与至尊妙音（འཇམ་པའི་དབྱངས།，文殊菩萨）本体无别的这位大车（指宗喀巴大师），以谁也难以调伏的我们自己的藏地（བོད་ཡུལ།）遍布了白色的教法光明之发愿和心。
English
It is not in the alternating manner of being shown in verses, or sometimes in prose, but only in explaining and elaborating the meaning of the root verses with explanation, just like this. Therefore, if here the self-commentary itself is taken as the method of explanation, because the words are very many and difficult for others to understand, although the words of the explanation are not sought, in reality all the key points of the explanation have been clearly analyzed. Relying on this, one can also experience the power of the words of the explanation itself. Therefore, it would be better to look at both the self-commentary and the difficult commentary again. Now, the second section above is: Like this, this treatise, which is superior due to the differences of many qualities, needs to be explained and taught, because one needs to obtain the differences of common and uncommon benefits. For example, like polishing a wish-fulfilling jewel. Among them, the common one is that, like this, if one leads those immaculate intentions of the Buddha's words through the path of reason, and thus generates certainty, then there is hope for realizing the benefits of holding all of the Great Vehicle that encompasses the two ways, because the supreme way of holding the Dharma is the Dharma of realization, and the way to hold it is only to realize it oneself and then practice it as it is. Like this, in the completely pure realm of Dharma, after eliminating all inverted conceptions with immaculate reason, and showing it to others as one has realized it oneself, the benefits of that, the Samadhiraja Sutra says: Whoever teaches this samadhi, that person will never have doubt about enlightenment, that person has the supreme accumulation of merit, that person has immeasurable and inconceivable qualities, the world teacher guides all Buddhas, except for the self-born great compassion, below that, any sentient being, in this great thousand world, with the accumulation of merit, incomparable and inconceivable wisdom, there is never anyone equal. And so on, one should know through these. In the uncommon aspect, this great chariot (referring to Je Tsongkhapa), who is inseparable in essence from the venerable Manjushri (འཇམ་པའི་དབྱངས།), with the aspiration and mind that spread the white light of the doctrine in our own Tibetan land (བོད་ཡུལ།), which is difficult for anyone to tame.