Tibetan
མས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྲོར་མ་ཡིན། །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་གང་གྱུར་དེ། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤིན་ཏུ་གསོག །ཅེས་རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་མཉམ་པའི་གཙོ་བོ་ནི་མིག་ སོགས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་ནམ་གཙོ་བོ་དོན་དམ། མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འགྱུར་བའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་དང་། བདག་ཤེས་རིག་གིསྐྱེས་བུ་ཙམ་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །གསང་བ་པ་དག་ནི། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་རྟག་པ་གཅིག་ཁོ་ནའི་རང་བཞིན་དུ་བལྟ་སྟེ། དེ་དག་གི་གཞུང་ལས། བུམ་པ་ལ་སོགས་ཞིག་པ་ན། །བུམ་པའི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁར་འདུ་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་སྲོག་ཀྱང་བདག་འདིར་འདུ། །གཟུགས་དང་འབྲས་བུར་རབ་བརྗོད་པ། །དེ་དང་དེར་ནི་ཐ་དད་ཀྱང་། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ཐ་དད་མེད། །དེ་བཞིན་སྲོག་ཀྱང་ངེས་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར། །གཟུགས་ཞེས་པ་ཕྱིའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དང་། འབྲས་བུ་ནི་ནང་གི་ལུས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་དག་ཀྱང་ནམ་མཁའི་ངང་དུ་མ་འདུས་པ་མི་སྲིད་ཅིང་། ནམ་མཁའ་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་ལྟར། སྲོག་གམ་བདག་ཆེན་པོ་དེའི་ངང་དུ་གཅིག་པར་འདོད་ཅིང་། དག་དང་མ་དག་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ནི་མེད་བཞིན་འཁྲུལ་བ་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་དང་། རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། བདག་ནི་བདེན་པར་རྟོག་གྱུར་པས། །གང་ཚེ་ཀུན་ཏུ་མི་རྟོག་པ། །དེ་ཚེ་ཡིད་ནི་མེད་འགྱུར་ཏེ། །གཟུང་བ་མེད་པས་དེ་འཛིན་མེད། །ཅེས་དང་། རིག་བྱེད་མཐའ་ལ་ངེས་རྣམས་ཀྱིས། །རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཇི་འདྲ་དང་། །དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ཇི་འདྲ་ཐོང་། །དེ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་འདི་དག་མཐོང་། །འགག་པ་མེད་ཅིང་སྐྱེ་བ་མེད། །བཅིང་ བ་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་པ་མེད། །ཐར་འདོད་མེད་ཅིང་ཐར་པ་མེད། །འདི་ནི་དོན་དམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཆགས་དང་འཇིགས་དང་ཁྲོ་བྲལ་བ། །རིག་བྱེད་མཐར་ཕྱིན་ཐུབ་རྣམས་ཀྱིས། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་གཉིས་མེད་པའི། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་འདི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་ཟེར་ལ།འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་མདོར་བསྡུས་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་གྱི་རྟག་བདག་སྨྲ་བ་ལས་མ་འདས་པས་མི་འཐད་པར་གོང་དུ་བསྟན་ཟིན་ལ། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་དེ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་གསུང་རབ་སྤྲོས་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ལ་དེ་ལྟར་འོང་བ་འཐད་ཀྱི། དེ་དག་གི་ལུགས་ལ་དེ་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་རང་གི
Chinese
如是说，微尘黑暗与心力相等的主体，不是眼等所能见之道的自性或主体，是胜义谛。凡是成为所见之道的色等一切变异，都是虚假的，如幻术一般。又说，我识之士夫仅是究竟的果。秘密师们则认为，一切内外事物都是识，视其为恒常唯一的自性。彼等的论典中说：瓶等坏灭时，瓶中的虚空等，如何融入虚空，如是命也融入此我。色与果善说，彼与彼虽各异，然于虚空无有异，如是命亦是决定。如是等等。所谓色，是指外面的色等，果是指里面的身体。如是内外各种显现，不可能不融入虚空的体性中，如同虚空无有差别一样。他们认为命或大我融入其中成为一体，而清净与不清净的各种显现，如同无而生错觉，如绳上生蛇，如同梦境一般。他们说：我若真实了知，何时皆不分别，彼时意即灭，无所执故无所取。又说：通达吠陀边际者，如梦如幻，如乾闼婆城，如是见此世间。无灭无生，无缚无成，无欲解脱亦无解脱，此乃胜义谛。离贪离怖离嗔者，通达吠陀边际之胜者，寂灭戏论无二者，见此无分别。如是说。总而言之，这些都没有超出唯识自性之常我的论述，如上已述，并不合理。如幻术一般，以及无分别等等所说，唯有如来之语远离一切戏论垢染，才能如此成立。若依彼等之理而说，则自
English
Thus it is said that the chief of equal dust darkness and heart force is not the nature or chief ultimate truth that the path of seeing is not transformed by eyes etc. All the transformations such as the form that becomes the path of seeing are false like illusion. It is also said that I, the man of knowledge, only want the ultimate fruit. The secret ones think that all internal and external things are knowledge, and regard it as the nature of constant oneness. In their treatises it is said: When the vase etc. are destroyed, how the sky etc. in the vase merge into the sky, so does the life merge into this self. Form and fruit are well spoken, although they are different from each other, there is no difference in the sky, so life is also certain. Like that and so on. What is called form refers to external forms and so on, and the fruit refers to the inner body. In this way, it is impossible for all kinds of internal and external appearances not to merge into the nature of the sky, just as there is no difference in the sky. They think that life or the great self merges into it and becomes one, and the various appearances of purity and impurity are like illusions that arise without existence, like snakes on ropes, like dreams. They say: If I truly know, I will not distinguish at any time, then the mind will be destroyed, because there is nothing to hold on to, there is nothing to take. It also says: Those who understand the limits of the Vedas, like dreams and illusions, like Gandharva cities, see this world like this. There is no destruction and no birth, no bondage and no accomplishment, no desire for liberation and no liberation, this is the ultimate truth. Those who are free from greed, fear and anger, the victors who have attained the limits of the Vedas, the two who have extinguished the play, see this without distinction. So it is said. In short, all of these have not gone beyond the description of the constant self of the nature of only consciousness, as mentioned above, which is not reasonable. Like illusion, and what is said about non-discrimination, etc., only the words of the Tathagata, which are free from all the stains of play, can be established in this way. If it is said according to their reason, then self
Tibetan
་གྲུབ་མཐའ་སུན་འབྱིན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཡང་ཁྱབ་འཇུག་གིས་བཤད་པ་དབུ་མའི་ལུགས་ནི། ཞག་ལྔ་པ་ལས། མིང་ཙམ་ལས་ནི་རབ་འདས་ཤིང་། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། །འབྱུང་དང་བསྡུ་ལས་ངེས་གྲོལ་བ། །དེ་ནི་ནོར་ལྷའི་བུ་ཞེས་བྱ། །དངོས་ལ་དངོས་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །དངོས་མེད་ལ་ཡང་དངོས་ཉིད་མེད། །དངོས་དང་དངོས་མེད་རྣམ་གྲོལ་བ། །གང་དེ་ཤེས་དེ་རིག་བྱེད་རིག །ཅེས་རིག་བྱེད་དམ་ཚངས་པའམ་ནོར་ལྷའི་བུ་བདག་དམ་པ་དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་མིང་ཙམ་ལས་ཀྱང་འདས་ཤིང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་དང་། དེ་མེད་པའི་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་སྤངས་པ། འབྱུང་བ་སྐྱེ་བ་དང་བསྡུ་བ་སྟེ་འཇིག་པ་ལས་གྲོལ་བའི་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཐ་སྙད་ལས་འདས་པ་དེའི་རང་བཞིན་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དངོས་ཉིད་མེད་དེ་དེ་བརྫུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ལ་ལྟོས་པའི་དངོས་མེད་ཀྱང་ མེད་ལ། དེ་ལྟར་དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་བདག་དམ་པ་དེ་ཤེས་པ་ནི་རིག་བྱེད་དམ་ཚངས་པ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེའོ། །ཡང་མིག་མི་བཟང་གིས་བཤད་པ་དབུ་མའི་ཚུལ་ནི། ཞི་བའི་མཛེས་པ་སྦྱར་བའི་གཞུང་གི་ཕ་དང་བུའི་སྦྱར་བ་ལས། བུ་གཅིག་ཚངས་པ་མཆོག་ཏུ་བདེན། །རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་མུ་མཐའ་ཡས། །འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་སྨྲ་བ། །དེ་ཡང་ཞགས་པར་རབ་ཏུ་བརྗོད། །ཅེས་བུ་གཅིག་ཅེས་བོས་ནས། ཚངས་པ་དེ་ཁོ་ན་མཆོག་ཏུ་བདེན་གྱི་གཞན་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པའོ། །གང་དེ་ནི་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་ཡིན་ཅིང་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་མུ་མཐའ་ཡས་པའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་གང་གིས་དེ་འབའ་ཞིག་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་སྨྲ་ཞིང་། དེ་ལ་ཇི་ཙམ་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ཙམ་དུ་དེའང་འཆིང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞགས་པ་དང་འདྲ་བས་ཞགས་པར་རབ་ཏུ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོ། །ལུགས་དེ་དག་ཀྱང་མཐའ་དང་བྲལ་བ་སྐད་དུ་འཆད་ཀྱང་། མཐར་གཏུགས་ན་བདག་གམ་ཚངས་པ་སོགས་བློ་ཡི་གཏད་སོ་ཞིག་ལ་མུ་བརྟེན་ནས་ཡོད་པས་དབུ་མའི་ཚུལ་ག་ལ་ཡིན་ཏེ་རྒྱས་པར་བཀག་ཟིན་ཏོ། །དེས་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་སླད་རྟོགས་དཀའ་བས་ན། ཐོས་བསམ་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་མཐར་ཕྱིན་པའམ། ཟབ་མོའི་མན་ངག་གི་གནད་དང་ལྡན་པར་མ་གྱུར་པའི་བླུན་སྒོམ་གྱིས་བསྒོམས་པ་ཕལ་ཆེ་བ་འདི་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ཉེ་སྟེ། ཀ་དག་ལ་ངེས་པ་མ་རྙེད་པར་ཡོད་པའང་མིན་ལ་མེད་པའང་མིན་པའི་གཞི་ཞིག་སྙིང་ལ་བརྣག་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ག
Chinese
仅仅是驳倒宗派而已。又，遍入天所说的中观之理，出自《五次第论》： “超越名言之境，舍弃有与非有， निश्चित 解脱生灭，彼乃财神之子。” “有中无有自性，非有亦无有性， 解脱有无者，知彼即是智。” 意思是说，所谓知识、梵天或财神之子等至上之我，是超越名言的，舍弃了色等之有，以及无有之非有，是从生（生起）和灭（坏灭）中解脱出来的常法。因此，除了超越名言之境的自性之外，色等事物没有自性，因为它们是虚假的。如果事物不存在，那么依赖于它的非有也不存在。如此一来，了知远离有无二者的至上之我，就是了知知识或梵天。 又，弥觉桑所说的中观之理，出自《寂静庄严论》的父子合论： “独子梵天至极真，智慧自在无边际， 若谓唯有彼存在， 彼亦束缚之绳索。” 意思是说，称之为独子，梵天是至极真实的，其他一切都是虚假的。彼是智慧自在，是遍及一切的无边际者。虽然如此，如果有人说唯有彼存在，并且执着于彼有多少，那么彼也是束缚之因，因此如同绳索一般被宣说。 这些宗派虽然口头上说远离边见，但归根结底，仍然依赖于我或梵天等意识的寄托，怎么能是中观之理呢？对此已经广为驳斥。因此，大圆满是极其深奥的究竟之法，难以理解。如果不能彻底断除闻思的增益，或者不具备甚深口诀的要点，那么大多数愚痴的禅修者所修的禅定，很可能变得与此类似，仅仅是在心中执着一个未证悟本来清净，既非有也非无的基础，
English
It is merely refuting the tenets of other schools. Furthermore, the Madhyamaka doctrine as explained by Khyabjuk (Vishnu) from the "Five Successive Stages" states: "Transcending mere names, abandoning existence and non-existence, surely liberated from arising and ceasing, that is called the son of the wealth god." "In existence, there is no self-nature of existence; in non-existence, there is also no self-nature. Whoever is liberated from existence and non-existence, knowing that is the knowledge of the Vedas." This means that the noble self, such as the knowledge of the Vedas, Brahma, or the son of the wealth god, transcends even mere names. It abandons both existence, such as form, and non-existence, which is the absence of it. It is the eternal, liberated from arising (birth) and ceasing (destruction). Therefore, apart from the nature of that which transcends names, objects such as form have no self-nature because they are false. If an object does not exist, then the non-existence that depends on it also does not exist. Thus, knowing the noble self that is free from both existence and non-existence is knowing the Vedas or Brahma. Again, the Madhyamaka doctrine as explained by Mikmi Zang from the father-son combination of the "Peaceful Adornment" states: "The only son, Brahma, is supremely true; the lord of knowledge is boundless. To say that only he exists, that is also greatly spoken of as a snare." This means, calling him the only son, Brahma alone is supremely true, and everything else is false. He is the lord of knowledge, boundless, pervading everything. However, if someone says that only he exists and clings to how much of him there is, then that is also a cause of bondage. Therefore, it is greatly spoken of as a snare, like a rope. Although these systems verbally explain being free from extremes, in the end, they still rely on a support for the mind, such as the self or Brahma. How can that be the Madhyamaka doctrine? This has already been widely refuted. Therefore, Dzogchen (Great Perfection) is the ultimate, most profound teaching, and it is difficult to understand. If one does not thoroughly cut through the imputations of hearing and thinking, or if one does not possess the key points of the profound instructions, then most meditations practiced by foolish meditators are likely to become similar to this, merely clinging in the heart to a basis that has not realized primordial purity, which is neither existent nor non-existent.