Tibetan
ཉིད་འདི་པ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཤེས་པས། ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་འཛིན་ལྡོག་པ་བཞིན་དུ་བདག་འཛིན་ལྡོག་སྟེ། རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་དུ་མའི་ཆ་ནི་བདག་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དང་དངོས་སུ་འགལ་བས་དེ་རྣམས་བདག་གིས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང་གོམས་པས་བདག་ འཛིན་རྩ་བ་ནས་ལྡོག་ལ། དེས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ལྡོག་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་མཐོང་ནས་ཐེག་དམན་པ་དག་གཞན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་དོན་དུ་མི་གཉེར་མི་བསྒོམ་པ་དེས་ན་མངོན་དུ་གྱུར་པའང་མེད་ལ། དེ་མེད་པས་སྤང་བྱ་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའང་མེད་དོ། །དེས་ན་ཇི་སྲིད་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་བློས་མ་ཕྱེ་བ་ཙམ་ལ་ང་ཞེས་གདགས་ཤིང་འཛིན་པས་ན། ཕུང་པོ་དེ་དག་དུ་མར་བསིལ་ཞིང་བློས་བཤིགས་པར་མ་གྱུར་པ་ཞིག་ན། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱང་རྟོགས་ཐབས་མེད་དེ། བདག་ཏུ་གདགས་པའི་རྒྱུ་ཕུང་པོ་ལ་དམིགས་པས་ན། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཕུང་པོ་ནི་དུ་མ་འདུས་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་དོན་དུ་མེད་ཚུལ་གྱི་རིགས་པ་གསུངས་ཏེ། ཉན་ཐོས་ལ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། གཟུགས་ནི་ལྦུ་བ་རྡོས་པ་འདྲ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་བཞིན་ཕུང་པོ་ཉིད་དུ་མའི་ཆ་ལ་བཏགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པ་དེས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའང་འཇུག་པ་རང་འགྲེལ་དུ། བདག་མེད་འདི་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་གྲོལ་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་ཐད་དུ། དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ནི་ཉན་ཐོས་རྣམས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་ལ། བྱང་སེམས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་བསྟན་ཏོ། །ཉན་རང་གིས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྐྱེན་ཉིད་འདི་པ་ཙམ་མཐོང་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ནའང་དེ་དག་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྒོམ་པ་མེད་དེ། ཁམས་གསུམ་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ཐབས་ཙམ་ཞིག་ནི་ཡོད་དོ། །དེ་དག་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ པ་མ་ལུས་པར་སྒོམ་པ་ནི་ཡོད་པར་རྣམ་པར་བཞག་གོ། ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་འདིས་ཉན་རང་ལ་ཆོས་བདག་མེད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་མེད་པའང་ངེས་ནུས་ཏེ། ཆོས་བདག་མེད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་མིན་ཚེ་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་ན། ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་རྫོགས་པར་མ་བསྒོམས་ན་ཉོན་མོངས་ག་ལ་སྤོང་སྟེ། དེ་གཉིས་འགྲོ་ལྡོག་མཚུངས་སོ། །རིགས་པའང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ཙམ་ཁོ་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་ཚུལ་རྣམ་འགྲེལ་དང་རིགས་ཚོགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་། ཆོས་བདག་མེད་མ་རྫོགས་ནའང་དེ་རྟོགས་པ་ཡོད་པར་རྣམ་བདུན་ཤིང་རྟའི་རིགས་པ་སོགས་ཀྱིས་གྲུབ་ཅིང་། དེ་གོམས་པས་གསལ་སྣང་རབ་ཀྱང་འབྱུང་བར་གྲུབ་བོ། །དེའང་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་སོགས་མདོར་ན་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ་མ་ཚང་ན་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་མི་སྐྱེ་བར་ངེས་ཤིང་། གང་དུ་རྒྱུ་ཚང་བ་ལ་ས་དང་པོའི་ཡེ་ཤེས་སོགས་རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་ཞིང་། དེ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་དེའི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའང་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱ་ལ། སྤང་བྱ་དང་བྲལ་ན་དེའི་ངོས་སྐལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཀྱང་རྫོགས་པ་སྟེ། དེ་གསུམ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མཚུངས་པ་ཡིན་ངེས་ཀྱི། དེ་ལྟར་མིན་ན་དེའི་ནང་གི་གང་རུང་ཡོད་ལ་གང་རུང་མེད་པ་སོགས་མུ་ཇི་སྙེད་པ་སྲིད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ལ་རྟོགས་བྱ་མཐའ་དག་མ་རྟོགས་པ་སོགས་མུ་རྣམས་སོ་སོ་ནས་སྲིད་པར་སྨྲ་བའི་རྒོལ་བ་ལ། དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པའི་ལམ་ནས་དགག་པ་ཡང་དག་བསྟན་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ན་དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་དཀའ་འོ། །མདོར་ན་ཉན་རང་ལ་ཆོས་བདག་མེད་རྫོགས་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་ན་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ མཐའ་དག་གི་ལུང་དང་། རིགས་པ་བརྒྱ་ཕྲག་གིས་གནོད་པ་འདའ་དཀའ་ཞིང་། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་མཐོང་ལམ་སོགས་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཡོན་ཏན་ནི་ཉི་མ་དང་མེ་ཁྱེར་ལ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་ཁྱད་བཞིན་དུ་མཆིས་ན།དེ་དག་གང་ལ་བརྟེན་པ་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་འོད་ལྟ་བུ་ལ་ཁྱད་ཞུགས་པ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་རིགས་པའི་གནད་ཙམ་བསྟན་པས་བློ་ལྡན་རྣམས་ལ་ཆོག་གི། ཞེན་ལྟ་ཅན་ནི་འཁྲུད་དཀའ་འོ། །སྤྱིར་འདི་རིགས་སྐོར་ཐེག་གསུམ་ལམ་གྱི་འགྲོས་ཆེ་བ་ཡིན་ཅིང་། ཚུལ་དེ་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་གཉིས་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པ་འགལ་བ་ལྟ་བུར་འཛིན་དགོས་ན་ཡིད་ལ་ཟུག་རྔུ་ལྟར་མཆི་ཞིང་། གང་ཅི་ལའང་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའི་གནད་འབྲས་ཆན་ལ་མངར་གསུམ་གྱི་ཕྱེ་བཏབ་པ་བཞིན་ལྷན་ཅིག་ཡི་གས་བདེ་བར་འཇུ་བ་བྱུང་ཞིང་། གཞན་ལ་ཟེར་འདོད་ཀྱི་འགྲམ་ཆུ་མི་ལྡང་ལ། གཞན་མཐོང་གི་ཡིད་སྨོན་ཡང་མི་དགོས་པར། རང་མལ་ན་རང་བློ་བདེ་བ་ཞིག་བྱུང་ན་ཐོས་བསམ་པ་དག་ལ་རྙེད་པའི་མཆོག་ཞིག་སྟེ། གཞན་དག་སུ་མ་མགུ་ཡང་ཞེ་བློ་བདེ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །ཀྭ་ཡེ། མཁན་སློབ་ཆོས་གསུམ་གྱི་རྗེས་འཇུག་སྔ་འགྱུར་པ་རྣམས། རྒྱལ་བའི་བཀའ་དྲི་མེད་དང་། རྒྱན་དྲུག་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་གཞུང་བཟང་པོ་སྔ་འགྱུར་འདི་ཙམ་གདའ་བས
Chinese
因为了知仅仅是这些，而丝毫没有以自性成立的缘故，就像绳子上误认为蛇一样，我执就会消失。微尘和众多刹那的部分，与俱生我执的执着境和实际相违，因此了知并习惯于这些是空我的，我执就会从根本上消失。仅仅因为这样，就认为从烦恼中解脱，小乘者们不寻求、不修习其他一切法上的无我，因此也没有显现。没有它，也就没有断除所断的烦恼障和所知障。因此，只要没有用智慧分析自相续的蕴、相续和集合，就称之为“我”并执着。如果这些蕴没有被分解成多个部分，没有被智慧摧毁，那么也不可能证悟人无我。因为执着我的因是缘于蕴的缘故。《宝鬘论》中说：以声闻的角度来说，蕴是众多聚合的自性，因此在胜义中没有意义的道理。在为声闻所说的经中说：色如水泡聚。如是等等的意义一样，了知蕴本身是安立在众多部分上的方式，就能圆满人无我。而且在《入行论自释》中，“此无我乃为解脱众生故”的方面说：其中，人无我是为了声闻们解脱而宣说的，为了菩萨们获得一切智智而宣说了二者。声闻和缘觉也仅仅是看到了缘起和因缘，即使如此，他们也没有圆满修习法无我，仅仅是有断除三界中所行的烦恼的方法。安立他们有修习一切人无我。如是所说的教证，也能确定声闻和缘觉没有圆满证悟法无我。如果不是圆满证悟法无我，就不会断除烦恼，那么声闻如果没有圆满修习，又怎么能断除烦恼呢？这二者是进退相同的。道理也是，仅仅是人无我就能断除烦恼的方式，《释量论》和《理聚论》的
English
Because of knowing that it is only these, and there is not even a little bit of establishment by its own nature, just like mistaking a rope for a snake, the self-grasping will disappear. The parts of dust and many moments are actually contradictory to the object of clinging of innate self-grasping, therefore, knowing and being accustomed to these being empty of self, the self-grasping will disappear from the root. Just because of this, they see liberation from afflictions, and the Lesser Vehicle practitioners do not seek or cultivate non-self on all other phenomena, therefore there is no manifestation. Without it, there is also no abandonment of the afflictive obscurations and cognitive obscurations to be abandoned. Therefore, as long as the aggregates, continuity, and collection of one's own mindstream are not separated by wisdom, they are called "I" and clung to. If these aggregates have not been broken down into many parts and destroyed by wisdom, then it is impossible to realize the non-self of persons. Because the cause of clinging to self is based on the aggregates. In the "Garland of Jewels," it is said: From the perspective of the Hearers, the aggregates are the nature of many gatherings, therefore, the reason for being meaningless in the ultimate sense is explained. In the sutra spoken for the Hearers, it says: Form is like a mass of bubbles. Like the meaning of these and so on, realizing that the aggregates themselves are established on many parts will perfect the non-self of persons. Moreover, in the auto-commentary of the "Entering the Middle Way," in the aspect of "This non-self is for the liberation of beings," it says: Among them, the non-self of persons is taught for the liberation of the Hearers, and both are taught for the Bodhisattvas to attain omniscience. The Hearers and Solitary Realizers also only see the dependent arising and conditions, even so, they do not fully cultivate the non-self of phenomena, they only have a method to abandon the afflictions that are practiced in the three realms. It is established that they have cultivated all the non-self of persons. The scripture spoken like this can also determine that the Hearers and Solitary Realizers do not fully realize the non-self of phenomena. If it is not a complete realization of the non-self of phenomena, then afflictions will not be abandoned, so if the Hearers have not fully cultivated it, how can they abandon afflictions? These two are the same in going and returning. The reason is also that the way to abandon afflictions only by the non-self of persons is in the "Commentary on Valid Cognition" and the "Collection of Reasoning".
Chinese
所说的那样广大，即使没有圆满证悟法无我，也有证悟它的，这由七相车的理路等所成立。通过串习它，也成立会生起极明。而且，总而言之，如果无量集合等具有特殊方便的因不齐全，则必定不会产生特殊的证悟。在因齐全的地方，会产生初地智慧等特殊的证悟。当它产生时，要知道也没有它的份额的所断。如果远离所断，那么它的份额的功德也会圆满。这三者在一切方面都是随行倒行相同的。如果不是这样，那么其中的任何一个存在而任何一个不存在等等，就会有多少种可能性。如果那样，对于说已经断除一切所断却没有证悟一切所证等情况各自都可能存在的论敌，就无法通过现势理的道路来正确地遮破，因此那样承认是困难的。总之，如果声闻缘觉对法无我的证悟是圆满的，那么就难以超越一切教言和释论的教证，以及成百上千的理证的妨害。大小乘的见道等道和果的功德，就像太阳和萤火虫一样，存在着明与不明的差别。要知道，它们所依赖的证悟智慧之光也存在着差别。像这样仅仅揭示了理路的关键，对于有智慧的人来说就足够了。而对于有偏执见解的人来说，是难以洗涤的。一般来说，这类内容是三乘道次第的广大内容。如果必须将这种方式理解为两大车等的观点相违，那么心中就会像扎了刺一样。无论如何，各大车的观点要点，就像在水果干上撒上糖、蜂蜜和酥油的粉末一样，能够一起愉快地消化。既没有想说别人坏话的口水，也不需要羡慕别人的见解。如果能够在自己的位置上感到内心舒适，那么对于闻思者来说，就是获得了一种殊胜的收获，就像“即使其他人不满意，我的内心也很舒适”说的那样。喂！ 追随堪布、阿阇黎、法王三者的后译派们，既然有如此多的无垢的佛语，以及包括六庄严的后译派的良好论典。
English
As taught, it is vast, and even if the selflessness of phenomena is not fully realized, there is realization of it, which is established by the reasoning of the sevenfold chariot, etc. It is also established that by familiarizing with it, great clarity will arise. Moreover, in short, if the causes of special means, such as limitless assemblies, are not complete, then special realization will definitely not arise. Where the causes are complete, special realization such as the wisdom of the first ground will arise. When it arises, know that there is also no eliminable portion of it. If one is free from the eliminable, then the qualities of its portion will also be complete. These three are definitely the same in all aspects of following and reversing. If it is not like that, then there will be many possibilities, such as any one of them existing and any one of them not existing. If that is the case, then for the opponent who says that each of the situations such as having abandoned all that is to be abandoned but not having realized all that is to be realized is possible, it will be impossible to correctly refute them through the path of the reasoning of reality, so it is difficult to accept that. In short, if the Hearers and Solitary Realizers have a complete realization of the selflessness of phenomena, then it will be difficult to overcome the harm of all the scriptures and commentaries, and hundreds of reasonings. The qualities of the path and fruit, such as the path of seeing of the Great and Small Vehicles, are like the difference between clarity and non-clarity in the sun and the firefly. Know that the difference also enters into the light of wisdom of realization on which they rely. In this way, just showing the key points of reasoning is enough for the intelligent. It is difficult to wash away those with clinging views. In general, this kind of content is the vast content of the three vehicles' path sequence. If one must regard this method as the views of the two great chariots, etc., being contradictory, then it will be like a thorn in the heart. In any case, the key points of the views of the great chariots, like sprinkling sugar, honey, and ghee powder on dried fruit, can be digested together happily. There is neither saliva for wanting to say bad things about others, nor is there a need to envy the views of others. If one can be comfortable in one's own place, then for those who hear and think, it is a supreme gain, just as it says, "Even if others are not satisfied, my heart is comfortable." Ho! Followers of the translators of the three, Abbot, Master, and Dharma King, since there are so many immaculate words of the Buddha, and the good treatises of the later translators, including the Six Ornaments.