Tibetan
་པར་ཁོང་དུ་སོང་བ་མིན་པ་ལྟར། དམན་པ་ལ་དགག་པའི་སྒྲ་སྦྱར་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་མ་རྟོགས་ཞེས་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཀུན་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་བདག་མེད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ན། ཆོས་ཞེས་པ་དོན་བཅུ་ལ་འཇུག་ཀྱང་འདི་སྐབས་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ནོ། །དེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཤེས་ན་ཆོས་བདག་མེད་རྫོགས་པ་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། སྤྲོས་དང་བཅས་པར་སྟོང་པ་ཉིད། །བཅུ་དྲུག་བཤད་ནས་མདོར་བསྡུས་ཏེ། །སླར་ཡང་བཞི་བཤད་དེ་དག་ནི། །ཐེག་ཆེན་དུ་ཡང་བཞེད་པ་ཡིན། །ཞེས་དེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་ཉན་རང་གིས་ཆོས་གཅིག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ཤེས་སྙམ་པ་ནི་གྱི་ན་སྟེ། དོན་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གནས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། གཅིག་སྟོང་པར་ཤེས་ན་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་མཐོང་ངེས་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ལ་ཞེན་ནས་ཆོས་བདག་མེད་དོན་དུ་མི་གཉེར་བ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་ཡོངས་འཛིན་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། ཡོངས་བསྔོའི་རྐྱེན་མ་ཚང་བས་རྟོགས་པ་བུལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུང་རིགས་འཛིན་པ་དག་ ཀྱང་བློའི་རྩལ་འཕང་གིས་ཆོས་བདག་མེད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་མ་ཕེབས་དང་། སྒོམ་པའི་སྐབས་ན་སྤྲོས་བྲལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བསྒོམ་ནུས་མི་ནུས་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །གང་གིས་དངོས་པོ་གཅིག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་ན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་གསུངས་པ་ནི་ཉི་ཚེ་བ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་མཉམ་པ་ཉིད་ཐམས་ཅད་ལ་འདྲ་བར་གནས་པ་ཉིད་མཐོང་ནུས་པའི་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོས་གཅིག་སྟོང་པར་ཤེས་ན་ཆོས་ཀུན་སྟོང་པར་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཤེས་དགོས་ན། ཕྱི་དོན་རྡུལ་ཕྲན་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་དགོས་ཤིང་། དེ་ལྟར་ན་དབུ་མའི་གཞུང་གི་རིགས་པ་རྒྱས་པ་ཀུན་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པ་ཆོས་བདག་མེད་ལ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ཕྱི་ནང་གི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པས་བཟུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གྲངས་མེད་གཅིག་ལ་མངོན་སུམ་མཐོང་མི་ནུས་ན། ཉན་རང་དེ་ལས་ལྡོག་པས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། ཆོས་གཅིག་སྟོང་ཉིད་དུ་མཐོང་ན་ཀུན་ཀྱང་མཐོང་སྙམ་པའི་ཁྱབ་མཐའ་འཆའ་ན། གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་ཐམས་ཅད་དབུ་མ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བས་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ལས་སླ་བར་འདུག
Chinese
就像没有进入其中一样，加上对低劣者的否定词，说没有证悟法的无我，这是所有经论中都说到的。那么，什么是圆满的法无我呢？法这个词有十种含义，但在这里是指所知，也就是事物和非事物、有为法和无为法等等一切。如果知道这一切都是空性的，那就是圆满的法无我。《入行论》中说：“以戏论而空性，十六说后作简略，复说四者彼等即，大乘中亦许是也。”这表明那是大乘的道。那么，声闻缘觉如果知道一个法的空性，为什么不能知道一切都是空性的呢？这是因为，实际上，一切法的自性都安住于空性之中，但知道一个是空性的，并不意味着一定能见到一切都是如此。因为他们执着于人无我，而不追求法无我的意义，而且缺乏内外摄受、行持和回向的因缘，所以证悟迟缓。大乘的经论持有者们，也取决于他们的智慧能否完全确定法无我的圆满，以及在修行时能否如实地修习离戏论。如果有人见到一个事物的如实性，就说他能见到一切事物的如实性，这是指能够见到并非短暂的、平等自性在一切事物中平等存在的补特伽罗而言的。此外，如果所有人都知道一个法是空性的，就必须立刻知道一切法都是空性的，那么，对外境微尘的空性有所认识的智慧，也必须能确定一切法都是空性的。如果那样的话，中观宗的广博理证都将变得毫无意义。因此，大乘的圣者们，即使是那些真正追求法无我，并被内外摄受所摄持的人，也无法亲眼见到无数个一，更何况是与此相反的声闻缘觉呢？如果有人断言说，见到一个法的空性，就能见到一切法的空性，那么，所有四种宗派都将变成仅仅是中观，如果那样的话，就太容易了。
English
It is as if one has not entered into it. By adding a negative word to the inferior, it is said that one has not realized the selflessness of phenomena, as stated in all sutras and treatises. So, what is the complete selflessness of phenomena? The term "phenomena" has ten meanings, but in this context, it refers to objects of knowledge, which include all things, such as objects and non-objects, conditioned and unconditioned phenomena, and so on. If one knows that all of these are empty, then that is the complete selflessness of phenomena. As stated in the Engaging in the Bodhisattva's Deeds, "Emptiness with elaboration, after explaining sixteen, is summarized. Again, explaining four, those are also accepted in the Great Vehicle." This shows that it is the path of the Great Vehicle. Now, one might wonder why, if Hearers and Solitary Realizers know the emptiness of one phenomenon, they do not know that all are empty. This is because, in reality, the nature of all phenomena abides in emptiness, but knowing one to be empty does not necessarily mean that one will see all as such. This is because they cling to the selflessness of persons alone and do not seek the meaning of the selflessness of phenomena, and because they lack the conditions of internal and external support, conduct, and dedication, their realization is slow. Even those who uphold the scriptures and reasoning of the Great Vehicle, it depends on whether their intellectual capacity fully ascertains the completeness of the selflessness of phenomena, and whether they can cultivate freedom from elaboration as it is during meditation. When it is said that whoever sees the suchness of one thing sees the suchness of all things, it refers to the individual who can see that the non-fleeting, equal nature abides equally in all things. Furthermore, if everyone who knows one phenomenon to be empty must immediately know all phenomena to be empty, then the wisdom that realizes the emptiness of external atoms must also ascertain that all phenomena are empty. If that were the case, all the extensive reasoning of the Madhyamaka school would become meaningless. Therefore, even the noble beings of the Great Vehicle who truly seek the selflessness of phenomena and are supported by internal and external support cannot directly see countless ones, let alone the Hearers and Solitary Realizers who are the opposite of that. If one asserts that seeing the emptiness of one phenomenon means seeing the emptiness of all phenomena, then all four philosophical schools would become merely Madhyamaka, and if that were the case, it would be too easy.
Tibetan
་གོ། དེའང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པས་ཀྱང་ནམ་ཞིག་རྟོགས་དགོས་ཏེ། བསྐལ་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུའི་མཐར་འགོག་པའི་དབྱིངས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་བསྐུལ་ཏེ་ཐེག་ཆེན་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་བདག་མེད་ཅེས་པའང་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཅོག་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི། གང་རུང་རེ་རེ་ཙམ་ལ་རྟོགས་པས་ཆོས་བདག་མེད་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་ཀའམ། བདེན་བདེན་མེད་གཉིས་ཀའང་བློས་ཡུལ་དུ་བྱར་རུང་གི་ཆོས་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ནས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཡུལ་ཅན་འཛིན་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ལ་ཆོས་བདག་མེད་པ་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ནི་དངོས་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལས་འདས་པའི་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་བདེན་པ་བཀག་ཀྱང་དངོས་པོ་བདེན་མེད་རང་ལ་བློ་ཡི་རྟེན་བཅས་ནས་དེ་ལས་འདའ་མ་ནུས་པ་རྣམ་བཅད་དགག་རྟོག་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྟོང་ཉིད་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ན་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་སྟོང་པར་ཕུ་ཐག་ཆོད་མོད། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཉི་ཚེ་བའི་མཁྱེན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྒྲུན་ན་རྒྱ་མཚོ་དང་བ་ལང་གི་རྨིག་རྗེས་ཀྱི་ཆུའམ། ནམ་མཁའ་དང་ཡུངས་འབྲུ་སྲིན་གྱིས་ཟོས་པའི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཁྱད་ཡོད་པར་གསུངས་ཤིང་། ཡེ་ཤེས་ལ་དེ་ལྟར་ཁྱད་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ལམ་མཐོ་དམན་དུའང་གྱུར་པ་ཡིན་གྱི། རྟོགས་པ་ལ་ཁྱད་མེད་ན་སྤོང་བ་ལའང་ཁྱད་ཡོད་པར་མི་རིགས་ཏེ། སྤང་རྟོགས་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་མི་མཚུངས་ན། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་འགལ་བར་སྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པར་གཞག་པ་ལ་ཡང་དག་པའི་རིགས་པས་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཤིན་ཏུ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ལྟ་བུར་དོན་གྱིས་འགྲོ་བས་ན་ཅིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་དཀའ་འོ། །དེས་ན་སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་བཞིན་དུ་མ་བསྒྲིབས་པ་ལྟར་རྟོགས་པའམ། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་མེད་ཀྱང་བསྒྲིབས་པ་ ལྟར་མ་རྟོགས་པ་གཉིས་ཀ་གང་ཡང་མི་འཐད་དེ། མུན་པ་དང་བཅས་བཞིན་དུ་ཉི་མ་ཤར་བའམ། ཉི་མ་ཤར་ཡང་གཟུགས་མི་མཐོང་བར་ཁས་བླངས་པ་དང་འདྲ་བས་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ལ་མི་འོས་པ་ཞིག་གོ། འོ་ན་ཟླ་བས་ས་དང་པོར་ཉན་རང་བློས་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ཉིད་ཉན་རང་ལ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡོད་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་མཛད་པ་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཉན་རང་
Chinese
。而且，声闻缘觉阿罗汉也终究需要证悟，即在十千大劫的尽头，从寂灭的法界中被佛陀的神力所催动，而进入大乘。所谓“法无我”，是指证悟一切法皆无我，而不是只证悟其中任何一个，这样并不能圆满法无我。 因此，有和无二者，或者真和非真二者，都是可以用意识去认识的法，所以证悟一切法皆无自性，从而证得圆满十六空性之境，远离一切执着的边见，这就是圣者的等持智慧之境，称为法无我。这是一种超越有和无二者的空性，是离戏的平等性。如果只是遮止了事物的真实性，却仍然以非真实的物体作为意识的依靠，而无法超越它，那么这仅仅是成为分别、破斥、思辨之境的空性。因此，虽然声闻乘彻底断除了人我空，但如果将这种片面的智慧与大乘的远离一切边见的等持智慧相比，就像大海与牛蹄迹中的水，或者天空与芥子虫蛀蚀的内部空间一样，存在着巨大的差异。正是因为智慧存在这样的差异，才导致了道的层次高低不同。如果证悟没有差别，那么断除也就不可能有差别。如果断除和证悟的随行和背离不一致，那么就会变成没有证据证明所断之物和对治的智慧是相违的。如果那样，道的安立和果的安立，也将无法用正确的理智来证明，这实际上就变成了极大的诽谤，因此无论如何都难以接受。因此，认为所断之物明明有遮蔽却像没有遮蔽一样被证悟，或者所断之物明明没有遮蔽却像被遮蔽一样没有被证悟，这两种情况都是不合理的。这就像承认太阳明明升起了却仍然一片黑暗，或者太阳明明升起了却看不见物体一样，对于讲道理的人来说是不合适的。那么，为什么经中说阿罗汉在初地时，其智慧不会被声闻缘觉所胜伏，而这却被认为是声闻缘觉证悟空性的证据呢？这是因为声闻缘觉
English
Moreover, even the Shravaka-pratyekabuddha Arhats eventually need to realize that, at the end of ten thousand kalpas, they are urged by the power of the Buddha from the realm of cessation to enter the Mahayana. The so-called "absence of self of phenomena" refers to realizing that all phenomena are without self, and not just realizing any one of them; this does not perfect the absence of self of phenomena. Therefore, both existence and non-existence, or truth and non-truth, are objects that can be cognized by the mind as phenomena. Therefore, having realized that all phenomena are without inherent existence, and thus attained the state of complete sixteenfold emptiness, free from all extremes of clinging to objects, that state of noble meditative wisdom is called the absence of self of phenomena. This is an emptiness that transcends both existence and non-existence, a non-elaborate equality. If one merely negates the truth of things, but still relies on the non-true thing itself as a support for the mind, and cannot transcend it, then it is merely an emptiness that becomes an object of discrimination, refutation, and speculation. Therefore, although the Shravakas thoroughly realize the emptiness of the self of persons, if such a limited wisdom is compared to the Mahayana's meditative wisdom that is free from all extremes, it is said that there is a difference like that between the ocean and the water in a cow's hoofprint, or between the sky and the space inside a mustard seed eaten by a worm. It is precisely because there is such a difference in wisdom that the paths also become higher and lower. If there is no difference in realization, then it is unreasonable to have a difference in abandonment. If the following and diverging of abandonment and realization are not consistent, then there will be no valid proof to establish that the object to be abandoned and the wisdom of the antidote are contradictory. If that is the case, then the establishment of the path and the establishment of the fruit will also be impossible to prove with correct reasoning, which in effect becomes a great slander, and is therefore difficult to accept in any way. Therefore, it is not reasonable to realize that the object to be abandoned is obscured but is realized as if it were not obscured, or that the object to be abandoned is not obscured but is not realized as if it were obscured. This is like admitting that the sun has risen but it is still dark, or that the sun has risen but objects are not visible, which is not appropriate for those who speak of reason. Then, why is it that the sutras say that the wisdom of the Arhats is not overcome by the Shravakas and Pratyekabuddhas on the first bhumi, and this is taken as evidence that the Shravakas and Pratyekabuddhas have realized emptiness? This is because the Shravakas and Pratyekabuddhas