Tibetan
གསུངས་པ་སྟེ། ཚུལ་འདི་ཐལ་འགྱུར་བ་ཁོ་ནའི་ལུགས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ནས་འབྱུང་བ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་མ་དག་ས་བདུན་དུ་ཉོན་སྒྲིབ་འབའ་ཞིག་སྤངས་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ཀྱང་བོད་འདིར་བྱུང་མོད། གཉེན་པོ་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པས་ན་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྤོང་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མ་རིག་པ། །ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་སྒྲིབ་པ་བཅུ། །ས་བཅུའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྣམས་ཀྱི། །གཉེན་པོ་དག་ནི་ས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ སོགས་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་ནས་ས་བཅུའི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ཤེས་སྒྲིབ་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེར་ཡང་ལུགས་དེས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤོང་བའི་མགོ་ས་བརྒྱད་པ་ནས་རྩོམ་ཞིང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྫོགས་པར་རྟོགས་ཤིང་ཉོན་སྒྲིབ་མཐའ་དག་སྤངས་ཟིན་པར་འདོད་པས་ན། དེ་ལ་མཁས་པ་གཞན་དག་གིས་བརྒལ་བ། དེ་ལྟར་ན་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་ཚེ་མ་དག་ས་བདུན་དུ་གཉེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པ་ན་སྤང་བྱ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། ས་དེའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གང་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་གྲོལ་ལམ་ཅི་ལས་གྲོལ་བར་ཡང་གཞག་ཏུ་མེད་ལ། གཞན་ཡང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་ཐབས་མཐའ་ཡས་པ་དང་བཅས་པས་གྲངས་མེད་གཉིས་ཀྱི་ཡུན་དུ་བདག་མེད་གོམས་པས་སྤང་བྱ་གང་ཡིན་པ། ཉན་རང་གིས་ཐབས་དང་བྲལ་ཏེ་བསྒོམས་པས་ཚེ་གསུམ་ལ་སོགས་པས་སྤོང་ནུས་ན་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ཐེག་ཆེན་ལས་ཐེག་དམན་མྱུར་བར་འགྱུར་བ་སོགས་རྣམ་དཔྱད་མང་པོ་མཛད་པ། ཕྱོགས་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་དཔྱོད་ལྡན་ཡིན་པས་རིགས་པའི་སྒྱུ་རྩལ་འགྲན་པའི་ཚུལ་ལ་ཕྱོགས་ལྷུང་བྲལ་བའི་བློས་ཉམས་མཚར་གྱི་ཚུལ་དུ་ལྟད་མོར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་པོའང་རྒྱང་ཆད་དུ་འཇུག་པ་མིན་ཞིང་། གཉེན་པོ་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱང་འདྲེ་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དཔལ་རོང་ཟོམ་པ་ཆེན་པོས་འདི་སྐད་དུ་གསུངས་ཏེ། སྡུག་ཀུན་གྱི་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གཅིག་གམ་ཐ་དད་གང་ཡིན་བརྟགས་ན། གལ་ཏེ་གཅིག་ན་གཉེན་པོ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་ལ། ཐ་དད་ན་ཁམས་དང་འགྲོ་བ་ཆོས་ ཇི་སྙེད་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཐ་དད་པ་དག་ཀྱང་སྤང་དགོས་པས་སྤོང་བར་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་གནས་ནས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འཛིན་པའི་ཡུལ་ལ་འབྱུང་སྟེ།
Chinese
所说的是，这种方式并非仅仅是应成派的观点，而是大乘经部中出现的大车轨派的观点。其中，虽然在藏地也出现过认为在不净七地中仅仅断除了烦恼障的观点，但因为有证悟对治二无我的智慧，为什么不去除所知障呢？《中边分别论》中说：“法界中无明，非烦恼性障十种，十地之相违品，彼等对治即是地。”如是等等，如所有经教中所说十地各自的所断所知障，应当如实了知。其中，该宗派认为断除所知障是从第八地开始的，并且认为声闻、独觉阿罗汉已经圆满证悟了法无我，并且已经断除了所有的烦恼障。对此，其他智者进行了反驳：如果这样，那么声闻、独觉阿罗汉进入大乘时，在不净七地获得对治智慧时，就没有所要断除的了，而且也无法安立该地的无间道是对治什么，以及解脱道是从什么中解脱。此外，菩萨以大悲心的无量方便，在二无数劫中串习无我，那么所要断除的是什么？声闻、独觉没有方便而修习，如果能在三世等中去除，那么成佛时小乘比大乘更快。诸如此类，进行了许多辨析。所有前后的观点都是有智慧的，因此对于以理性的艺术竞争的方式，应当以不偏袒的智慧，以欣赏奇妙的方式来观看。如是，烦恼障和所知障二者也不是截然分开的，对治二无我也不应该是混淆的。对此，尊贵的荣 सोम巴大师这样说道：如果考察所有痛苦的所断烦恼，是一还是他异？如果是一，那么后来的对治就没有意义；如果是他异，那么缘于界、有情、法有多少，就必须断除多少他异的烦恼，因此认为无法断除。应当这样阐述：烦恼是从执著我的处所，对事物和相状的执著的对境而产生的。
English
It is said that this approach is not only the view of the Prasangika school, but also the view of the great chariot schools that arise from the Mahayana sutras. Among them, although the view that only the afflictive obscurations are abandoned in the impure seven grounds has also appeared in Tibet, since there is the wisdom of realizing the two antidotes of selflessness, why would the cognitive obscurations not be removed? The Madhyantavibhāga states: "Ignorance in the realm of phenomena, non-afflictive obscurations are ten, the opposing factors of the ten grounds, those antidotes are the grounds." As such, one should know as it is said in all the scriptures and treatises, how many cognitive obscurations are to be abandoned by each of the ten grounds. There, that school also asserts that the removal of cognitive obscurations begins from the eighth ground, and that the Hearers and Solitary Realizers, the Arhats, have completely realized the selflessness of phenomena and have already abandoned all the afflictive obscurations. To this, other scholars have refuted: If that is the case, then when the Hearers and Solitary Realizers enter the Mahayana, when they obtain the antidote wisdom in the impure seven grounds, there will be nothing to be abandoned, and it will also be impossible to establish what the uninterrupted path of that ground is an antidote to, and what the path of liberation is liberated from. Furthermore, what is to be abandoned by the Bodhisattva who, with the limitless means of great compassion, becomes accustomed to selflessness for two countless eons? If the Hearers and Solitary Realizers, without means, are able to remove it in three lifetimes, etc., then in terms of attaining Buddhahood, the Hinayana would be faster than the Mahayana. Many such analyses have been made. All the former and latter views are wise, therefore, one should watch the way of competing in the art of reasoning with unbiased wisdom, in a way that appreciates the wonder. Thus, the two obscurations of affliction and knowledge are not completely separate, and the two antidotes of selflessness should not be confused. To this, the venerable Rongzompa Chenpo said: If one examines whether the afflictions to be abandoned of all suffering are one or different, if they are one, then the later antidote is meaningless; if they are different, then one must abandon as many different afflictions as there are realms, beings, and phenomena, therefore it is thought that it is impossible to abandon them. It should be explained in this way: Afflictions arise from the place of clinging to self, towards the objects of clinging to things and characteristics.
Tibetan
དེ་དག་ལྡན་གྱི་བར་དུ་དམིགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དེ་སྙེད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །བདག་ལྟའི་གནས་ཞིག་ན་སྒྱུ་མ་མཁན་མེད་པས་དེའི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཉོན་མོངས་དེ་དག་གཅིག་ཐ་དད་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཆོས་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཞེན་པ་དག་གདུལ་བའི་ཕྱིར། འཁོར་བ་རྒྱུ་འབྲས་དང་མྱང་འདས་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཕྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་གིས་བསྡུས་ནས་བདེན་བཞིར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པའི་བྱེ་བྲག་ལ་དམིགས་ནས་ཡེ་ཤེས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཀ་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བར་ཟད་དེ། དངོས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་བདག་ཏུ་རྨོངས་པའི་རྟོག་པའོ། །དེས་ན་གང་ཟག་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་མི་སྤོང་ལ། ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྤྲོས་པ་བཅད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཐུས་སྤོང་བར་འགྱུར་གྱི། དངོས་པོར་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སྤོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་ཉན་ཐོས་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ས་ལ་གནས་པའི་དངོས་པོར་ལྟ་བ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ན། དེ་དག་གིས་ཉོན་མོངས་ཟད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་འཐོབ་ཅེ་ན། དེ་ལ་འདི་སྐད་དུ་བསྟན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཉན་ཐོས་རྣམས་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ལས་ཉོན་མོངས་ཟད་ཅིང་འདུས་མ་བྱས་ ཐོབ་པར་འདོད་ཀྱང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལས། ཉོན་མོངས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཟད་པ། བག་ལ་ཉལ་མ་ཟད་པ། རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལས་མ་འདས་པའི་གང་ཟག །ཁམས་གསུམ་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་རྣམས་སྤངས་པས་སེམས་ཅན་ལས་ཀྱི་ཚེ་བཀག་པ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་སྣང་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བ་ལས། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རྣམས་སྤངས་ཤིང་། །ཕྱི་རོལ་དངོས་ལ་མངོན་ཞེན་པའི། །ཐེག་པ་དམན་པ་པ་རྣམས་ཀྱིས། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་འཐོབ། །ཅེས་པའི་ལན་དུ། བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་གཉིས་གསུངས་ཏེ། །ལྷག་མ་དང་བཅས་ལྷག་མ་མེད། །ལྷག་བཅས་ཕུང་པོའི་ངོ་བོ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་བསྲེགས། །ལྷག་མེད་བག་ཆགས་མེད་པ་སྟེ། །མཁའ་ལྟར་དྲི་མེད་དག་པ་ཡིན། །བྱང་ཆུབ་རྣམ་པ་འདི་ལྟ་བུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐབས་ཀྱིས་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུར་རིག་བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ནི་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པ་ཞེས་གསུངས་ལ། འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་ཕྱེ་བ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་གོ། ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་ན། བྱང་ཆུབ་རྣ
Chinese
在具有这些的期间，有多少对境，就会有多少烦恼生起。在执著于我的处所，因为没有幻术师，所以他的幻术烦恼也不会生起。因此，那些烦恼是从一和异中解脱出来的。因此，为了调伏那些执著于法自性和共相的声闻，将轮回归纳为因果，涅槃归纳为因果，以分类的方式归纳，并以四圣谛的方式分类而宣说的差别，是针对对境将智慧和烦恼两者都区分开来而已。实际上，一切智慧也是一，即证悟一切法无我的智慧。一切烦恼也是一，即如此对我的愚痴分别。因此，缘于有情之智慧不能断除烦恼，而缘于法之智慧，也能以断除颠倒戏论之势而断除，但不能以观实有之势而断除。那么，如果声闻安住于有对境之地，并且没有脱离观实有，那么他们如何能断除烦恼并获得菩提呢？对此，将会如此宣说：声闻们虽然想要从自己的宗派中断除烦恼并获得无为法，但在大乘中，认为烦恼的实体已尽，习气未尽，尚未脱离异熟果蕴的有情，是断除了三界一切系缚，被称为阻碍有情之业的寿命者。如《遍照幻化网》中所说： 舍弃方便与智慧， 显现执着外境者， 劣乘之徒如何能， 获得无上之菩提？ 作为对此的回答，宣说了两种菩提： 有余与无余， 有余是蕴之自性， 烦恼诸垢皆焚尽， 无余是无习气性， 如虚空般无垢清净， 菩提之相如是者， 胜者以方便宣说。 应当如是理解。此外，还说菩提是知晓尽不生者，以无为法区分的是圣者。那么，菩提
English
As long as those exist, as many objects as there are, that many afflictions will arise. In a place of clinging to self, since there is no magician, his illusory afflictions will not arise either. Therefore, those afflictions are liberated from one and different. Therefore, in order to tame those hearers who cling to the self-nature and general characteristics of phenomena, the distinctions of explaining by summarizing samsara as cause and effect and nirvana as cause and effect, and dividing them into the four noble truths, are merely distinguishing both wisdom and afflictions by focusing on the object. In reality, all wisdom is also one, which is the wisdom of realizing the selflessness of all phenomena. All afflictions are also one, which is the delusion of ignorance about self. Therefore, wisdom that focuses on individuals does not eliminate afflictions, but wisdom that focuses on phenomena can eliminate them through the power of cutting off perverse elaborations, but it cannot eliminate them through the aspect of seeing reality. So, if the hearers abide in the ground with objects and have not separated from seeing reality, how can they eliminate afflictions and attain enlightenment? To that, it will be taught thus: Although the hearers want to eliminate afflictions and attain the unconditioned from their own tenets, in the Great Vehicle, it is believed that the person whose substance of afflictions has been exhausted, whose latent tendencies have not been exhausted, and who has not passed away from the aggregates of fruition, is one who has abandoned all bonds in the three realms and is called the one who obstructs the life of sentient beings' karma. As it is said in the Net of Illusory Transformation of Vairocana: Abandoning means and wisdom, Manifestly clinging to external objects, How can the inferior vehicle practitioners, Attain the unsurpassed enlightenment? As an answer to this, two kinds of enlightenment are taught: With remainder and without remainder, With remainder is the nature of aggregates, All the defilements of afflictions are completely burned, Without remainder is the nature of no habitual tendencies, Like the sky, it is immaculate and pure. Such is the aspect of enlightenment, The Victorious Ones taught with skillful means. It should be understood as such. Furthermore, it is said that enlightenment is knowing exhaustion and non-arising, and that the one distinguished by the unconditioned is the noble one. So, enlightenment