Tibetan
པའི་རང་བཞིན་ཙམ་སྟེ། ད་རུང་མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་དགོས་པས། དེ་ལྟར་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འདས་པའི་མི་རྟོག་སྤྲོས་བྲལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་ཞིག་པའི་ཚེ་ན། ཐ་སྙད་ཀྱིས་ཡོད་པ་དང་། རང་བཞིན་མེད་པར་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་གཉིས་པོ་དང་ཡང་བྲལ་ནས། དེའི་ཚེ་མཐར་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་མ་ལུས་པ་ཞིག་ནས། ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱིན་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་མཐའ་རགས་པ་དང་། ཕྲ་བ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་དེ་དག་སེལ་བའི་ལྟ་བ་སྔ་མ་སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་རྟེན་དུ་གྱུར་ཅིང་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མཐར་ཕྱིན་ནས་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་དང་མཐུན་པའི་ལྟ་བའོ། ། དེས་ན། ཡོད་དང་མེད་པ་འདི་གཉིས་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་མཉམ་བཞག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། རྗེས་ཐོབ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསལ་བྱའི་མཐའ་ཕྲ་རགས་གཉིས་ལ་སྦྱོར་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕན་ཡོན་ལ། དོན་དམ་རང་བཞིན་མེད་རྟོགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན། ཀུན་རྫོབ་དོན་བྱེད་ནུས་སྣང་གི་ཕན་ཡོན། དེ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་གོམས་པའི་ཕན་ཡོན་གསུམ། དང་པོ། ཆོས་ལ་བདག་མེད་མཁས་པ་ནི། །རང་བཞིན་མེད་པ་གོམས་བྱས་པས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །ཉོན་མོངས་བསྒྲིམས་པ་མེད་པར་སྤོང་། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། གང་ཟག་དང་བུམ་སོགས་ཤེས་བྱའི་ཆོས་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་ཡང་དག་པའི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངེས་པའི་ཤེས་པ་ཐེ་ཚོམ་དང་བྲལ་བའི་མཁས་པ་རྣམས་ནི། རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ལ་གོམས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱས་པས། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བདག་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡི། སེམས་སྒྲིབ་ཅིང་འཆིང་བར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནམ་ཞིག་ཆེད་དུ་བསྒྲིམས་པ་མེད་པར་ཡང་ཉི་མའི་མདུན་ན་མུན་པ་ལྟར་ངང་གིས་སྤོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེའང་ལས་དང་པོ་པ་དངོས་ཞེན་གོམས་པ་ཤུགས་དྲག་ལ། གཉེན་པོ་སྔར་མ་འདྲིས་པ་ཡིན་པས་ཆེད་དུ་བསྒྲིམས་ཀྱང་སྤོང་མི་ནུས་པ་ལྟ་བུར་གནས་ཀྱང་ནམ་ཞིག་གཉེན་པོ་གོམས་པ་ཤུགས་དྲག་པའི་ཚེ་ན་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པར་གཉེན་པོ་སྐྱེ་ཞིང་སྤང་བྱ་འགག་ལ། མཐར་སྤང་བྱ་ཡོངས་སུ་ཟད་ནས་ཤེས་བྱའི་ རྣམ་པ་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་ལག་མཐིལ་དུ་སྐྱུ་རུ་ར་རློན་པའི་འབྲས་བུ་བཞག་ན་ཕྱི་ནང་མི་སྒྲིབ་པར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བར་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་འགྲུབ་སྟེ།
Chinese
仅仅是自性而已。现在还需要生起无分别的等持智慧。像这样，当所有执着于超越有无分别的无分别、离戏、平等性都消失的时候，也就远离了以名言认为有，以自性认为无的两种戏论边。那时，所有执着于边的见解都消失，必定会舍弃一切见解。因此，去除粗大、微细、极微细的边见，前前见解成为后后见解的基础，最终达到离戏，成为与无法从中分离的实相相符的见解。 因此，（经中说：）“有和无这二者是边。”等等，要了解如何将等持无二的智慧和后得分别的智慧，应用于所要去除的粗细二边。第三，如此证悟的利益有三：证悟胜义自性空的利益，证悟世俗能起作用显现的利益，以及串习二者双运的利益。第一，（经中说：）“通达法无我的智者，通过串习无自性，无需费力即可断除由颠倒而生的烦恼。”意思是说，对于人我和瓶子等所知法，以正确的理智确定无我的道理，从而获得无疑的确信的智者们，通过串习和熟悉无自性，那些由对事物实相颠倒执着的二我之境的分别念所产生的，遮蔽和束缚心识的烦恼，就像太阳面前的黑暗一样，无需刻意努力也会自然而然地断除。这是因为，对于初学者来说，由于对实有的执着串习强烈，而对治力却不熟悉，所以即使刻意努力也无法断除。但当对治力串习强烈时，无需努力，对治力也会生起，而所断之物则会消失。最终，当所断之物完全消失时，一切所知的显现的自性，就像把一颗湿润的余甘子果放在手掌上，内外清晰可见一样。这可以通过事物本身的力量来证明。
English
It is merely the nature itself. Now, it is also necessary to generate the non-conceptual wisdom of equipoise. Like that, when all the ways of clinging to non-conceptuality, free from elaboration, and equality, which are beyond the conceptualization of existence and non-existence, disappear, then one is also separated from the two extremes of elaboration, which are clinging to existence by name and non-existence by nature. At that time, all the views that cling to extremes disappear, and one will definitely abandon all views. Therefore, the views that eliminate the gross, subtle, and extremely subtle extremes, the former views become the basis for the latter views, and ultimately reach freedom from elaboration, becoming a view that is in accordance with the reality that cannot be separated from it. Therefore, (as it is said in the scriptures:) "Existence and non-existence, these two are extremes." etc., one should understand how to apply the wisdom of equipoise without duality and the wisdom of subsequent discrimination to the two extremes, gross and subtle, that are to be eliminated. Third, the benefits of realizing in this way are three: the benefit of realizing the ultimate nature of emptiness, the benefit of realizing the conventional ability to function and appear, and the benefit of familiarizing oneself with the union of the two. First, (as it is said in the scriptures:) "The wise who are skilled in the selflessness of phenomena, through familiarizing themselves with selflessness, will abandon the afflictions arising from perversion without effort." This means that for those wise ones who have ascertained the truth of selflessness in persons and phenomena such as pots, etc., through correct reasoning and have obtained a definite knowledge free from doubt, by familiarizing themselves with that very selflessness, the afflictions that obscure and bind the mind, which arise from the conceptual thoughts that grasp at the two selves in a distorted way of the reality of things, will naturally be abandoned without any deliberate effort, just like darkness in front of the sun. This is because, for beginners, the clinging to reality is strong due to habituation, while the antidote is unfamiliar, so even if one makes a deliberate effort, one cannot abandon it. But when the antidote becomes strong due to habituation, the antidote will arise without effort, and the object to be abandoned will disappear. Finally, when the object to be abandoned is completely exhausted, the nature of the appearance of all knowable things will become like placing a moist Emblica fruit on the palm of one's hand, where the inside and outside are clearly visible. This can be proven by the power of the thing itself.
Tibetan
ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་གང་ཞིག །དེ་ལ་ཡུལ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་སྒྲིབ་པའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོའང་མེད་པས་གེགས་མེད་ཅིང་མཁྱེན་པའི་རྒྱུ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ལམ་རྣམས་ནི་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོར་རིགས་པས་འགྲུབ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་འཕགས་པ་ཀླུས། དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་མི་བཟད་འབྱུང་། །ལྟ་བ་མ་རུངས་ཡོངས་སུ་འཛིན། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྩོད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །དེ་མེད་ཉོན་མོངས་མི་འབྱུང་སྟེ། །དེ་བས་དེ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ན། །ལྟ་དང་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འབྱོངས། །གང་གིས་དེ་ཤེས་འགྱུར་ཞེ་ན། །རྟེན་ཅིང་འབྱུང་བ་མཐོང་བས་ཏེ། །བརྟེན་ནས་སྐྱེས་པ་མ་སྐྱེས་ཞེས། །ཡང་དག་མཁྱེན་པ་མཆོག་གིས་གསུངས། །ཞེས་དང་། ཟླ་བ་སྒྲོན་མེ་ལས། དེས་གང་ཆགས་པ་དང་། གང་ལ་ཆགས་པ་དང་། གང་གིས་ཆགས་པའི་ཆོས་དེ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་། ཞེས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉེན་པོ་ལ་སྤང་བྱས་སླར་ཚུགས་པའི་སྐབས་ཀྱང་མི་སྲིད་དེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །རང་བཞིན་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ས་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི་སྤྱིར་གྲགས་པ་ལྟར་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་ལ། སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་གྱི་འཕྲོས་དོན་ཅུང་ཟད་སྨོས་ན། བདག་མེད་རྣམ་གཉིས་རྟོགས་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་གྱི་གནད་ལ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་དགོངས་པ་འགལ་མེད་དུ་འཇུག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་དག་གི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། སྤྱིར་ས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་། དེ་དག་གི་སྤང་བྱ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཡང་ཚད་མེད་པ་ཡོད་པས། མདོ་རྣམས་ནའང་ཚུལ་མང་དུ་བཀའ་སྩལ་ཀྱང་། སྤྱི་རིགས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པར་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་འགྲུབ་སྟེ། སྐྱེས་བུས་དོན་དུ་གཉེར་བྱའི་མཆོག་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཉིས་ཡིན་པས་ན། དེ་དག་ལ་བར་དུ་གཅོད་པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་ཕྱིར་སྒྲིབ་པའང་སྤྱི་རིགས་ལ་གཉིས་སུ་གྲངས་ངེས་པ་ལས་གཞན་པ་ཞིག་བཞག་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུའང་དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལས། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང་། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། །དེར་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་འདོད། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཐམས་
Chinese
具有境之智慧者，彼于境，于所知一切无有细微之障，故无有障碍，且具足知之因。于彼，道等以理成立为所断之对治。如圣者龙树云：若有承认为实物，则生起难忍之贪嗔，执持恶劣之见，由此生起诤论。彼乃一切见之因，无彼则烦恼不生，故若能遍知彼，则见与烦恼皆得解脱。何者能知彼耶？谓见缘起者，真实智者说：从缘而生者，非生。如是等。月灯经云：彼不真实随见何所贪著，于何贪著，以何贪著之法。如是说等。对治于所断，亦无有重新恢复之时，如释量论云：无害与真实义，于自性以颠倒，纵勤亦不转，以心执持彼方故。如是等。此处地道之安立，如通常所知，应于他处了知。略述断除所断之余义，以证悟二无我之 智慧，断除所断之关键，唯有大乘之大车轨等无有相违地趣入，故略述彼等之理。总的来说，十地之智慧不可思议，彼等所断之颠倒幻化亦有无量，故于经中亦多有开示，然从总类而言，以烦恼障与所知障二者确定数目，以真实力之理成立。以士夫所求之最胜为解脱与一切智二者故，从彼等之阻碍方面安立，故障亦于总类确定为二，无需安立其他。如是于辨中边论云：显示烦恼之障，及所知之障，于彼一切障，彼尽则说解脱。如是等一切经论
English
Whoever possesses the wisdom of the object, for them, there is not even the slightest obscuration veiling all knowable objects, hence there are no hindrances, and the causes for knowing are complete. For them, the paths are established as the antidotes to be abandoned through reasoning. As the noble Nāgārjuna said: If there is acceptance of things as real, then unbearable attachment and hatred arise, and perverse views are embraced. From that, disputes arise. That is the cause of all views. Without that, afflictions do not arise. Therefore, if that is fully known, views and afflictions are completely abandoned. By what is that known? By seeing dependent arising. The supreme knower has said that what arises dependently is unborn. And so forth. The Moon Lamp Sutra says: They do not truly see what is clung to, what is clung to, and the dharma by which one clings. And so forth. There is no possibility of the abandoned being restored by the antidote. As stated in the Commentary on Valid Cognition: Harmlessness and true meaning, even if one tries to reverse them in their own nature, cannot be turned back, because the mind holds to that side. And so forth. Here, the arrangement of grounds and paths should be understood elsewhere, as is commonly known. To briefly mention the additional meaning of how to abandon what is to be abandoned: The key to abandoning what is to be abandoned through the wisdom of realizing the two selflessnesses is that the great chariots of the Great Vehicle enter without any contradiction in their intentions. Therefore, I will briefly explain their methods. In general, the wisdom of the ten grounds is inconceivable, and the illusions of their reversed abandonments are also immeasurable. Therefore, many methods are taught in the sutras. However, in general terms, the two obscurations, afflictive and cognitive, are definitely numbered and established by the power of reality. Since the supreme goals sought by individuals are liberation and omniscience, the obscurations are also definitely numbered as two in general terms because they are established from the perspective of obstructing those goals, and there is no need to establish anything else. As it is said in the Distinguishing the Middle from the Extremes: It shows the obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge. There, all obscurations are said to be liberated when they are exhausted. And so forth, in all sutras and treatises.