Tibetan
་གྲགས་པའི་དགོངས་པའང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཐ་སྙད་དང་དོན་དམ་པའི་ཚད་མ་སོ་སོས་རྙེད་དོན་སོ་སོ་བ་ཡིན་ཅིང་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལ་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཡིན་པས། ལུགས་འདི་ལྟ་བུར་ཁས་ལེན་པ་ནི་ཐ་སྙད་བདེ་ཞིང་གཞན་ཡང་དགོས་པའི་མཆོག་དུ་མ་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་ཅིག་འོག་ནས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ཡང་དོན་དམ་པར་སྣང་བ་སེམས་སུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་དཔྱད་པ་མ་ཡིན་ལ། བསླུ་མེད་སྣང་ཙམ་གྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་ལ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚད་མས་གཞལ་ཚུལ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་འདི་དག་ནང་གི་སེམས་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་ཅེས་དྲི་ན། བློ་དང་ལྡན་པ་ཁ་ཅིག་གིས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་དེ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པར་མི་འཐད་པས་རང་སྣང་ཙམ་མོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་འདྲ་ཡང་། གང་དག་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་གཞལ་ཚུལ་བསྲ་བསྲེར་གྱུར་ཏེ། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་སྣང་ཙམ་ལས་དཔྱད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞིག་ཁས་ལེན་ན་ཐལ་འགྱུར་པའི་ལུགས་དང་ཆེས་འགལ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་འདིར་སུ་ཞིག་གིས་ཆོས་འདི་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་བམ་ཞེའམ། དེའི་ངོ་བོ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་སོགས་གང་ཡིན་ཀྱང་རུང་སྟེ། འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཤན་ཕྱེད་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་ཚད་ མའི་ངོས་ནས་གཞལ་བ་ཡིན་ན་ནི། སྣང་བའི་མདུན་ན་མུན་པ་ལྟར་དེའི་ངོར་ནམ་ཡང་མི་འགྲུབ་པས་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གྲུབ་པ་གཞག་ཏུ་མེད་ལ། ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་ངོས་ནས་གཞལ་བ་ཡིན་ན་ནི། དེའི་ངོར་བསླུ་མེད་བསྙོན་མེད་དུ་གྲུབ་པས་དེས་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་ཇི་ཙམ་དཔྱད་ཀྱང་ཚད་མའི་གཞུང་ནས་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་སོགས་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་དཔྱད་པ་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་དུ་མི་འགྲོའོ། །མདོར་ན་མཐུན་སྣང་གི་དངོས་པོ་འདི་ཙམ་དགག་པའི་དབུ་མ་པ་སུ་ཡང་མེད་ལ། རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་འདོད་པའི་དབུ་མ་པ་སུ་ཡང་མེད་ཀྱང་། བདེན་གཉིས་ཟུང་དུ་ཆུད་ཚུལ་གྱི་རྟོགས་པའི་རྩལ་འཕངས་ལས་དོན་དམ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ་ཁྱད་ཡོད་པ་ལས། ཐ་སྙད་བཞེད་ཚུལ་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའི་མཐོ་དམན་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་བུམ་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་། །སྟོང་པ་ཡིན་པ་ལྟ་བུ་ལ་དངོས་སུ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་པར་སྦྱར་བ་མེད་ཀྱང་། གྲུབ་མཐའ་དང་ཐ་སྙད་མཁས་པ་དག་གིས་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལས་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་དབང་དུ་བྱས་པར་གོ་ཞིང་། བུམ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའང་ཐ་སྙད་དུ་གོ
Chinese
这也是扎巴（གྲགས་པ།）的观点。其中，世俗和胜义的量各自有各自的证得，而精通世俗名言的是唯识宗。因此，如果承认这种观点，世俗方面会很方便，而且还有许多其他的必要之处，稍后会进行阐述。此外，这种世俗的观点，并不是对胜义中显现是否在心中成立的考察，而是用世俗的量来衡量这些无欺的显现之法。例如，如果有人问，梦中的显现是在内心之中，还是在外境之中？有些聪明人会进行观察和分析，认为它不可能存在于外境，而只是自显现。这类似于有些人将两种量衡量的方式混淆，不经过考察分析，只凭显现就认可某种宗派的观点，不要认为这与应成派的观点非常矛盾。因为，在这里，无论是谁问这些法是否以自性成立，或者其本体是否由量成立等等，重要的是要区分衡量者——量。如果是从胜义量的角度来衡量，那么就像黑暗在光明面前一样，它永远无法成立，因此根本无法安立任何成立。如果是从世俗量的角度来衡量，那么它在世俗中是无欺无谬地成立的，因此，无论如何按照符合世俗显现的方式进行分析，都不能像量论中那样，将证明存在前后世等的分析，作为胜义的分析方法。总之，没有任何一位中观派会否定这种共许显现的事物，也没有任何一位中观派会承认自性实有的事物。然而，由于通达二谛双运的方式不同，在确定胜义谛的方法上存在差异，因此不能仅凭世俗的观点来判断宗派的高低。因此，像瓶子无自性、是空性等等，虽然表面上没有附加胜义的差别，但宗派和名言的智者们会根据具体情况，理解为是胜义分析的范畴。而瓶子由量成立、由自相成立，也应理解为是世俗的范畴。
English
This is also the view of Drakpa. In this context, conventional and ultimate valid cognitions each have their own objects of attainment, and the Mind-Only school excels in conventional designations. Therefore, accepting this view is convenient in terms of conventions and has many other excellent necessities, which will be explained later. Furthermore, this kind of conventional view is not an examination of whether appearances in the ultimate sense are established in the mind or not, but rather a way of measuring these infallible appearances with conventional valid cognition. For example, if one asks whether the appearances in a dream are in the mind or outside, some intelligent people will investigate and analyze, and say that it is not reasonable for it to be outside, but merely a self-appearance. This is similar to how some people confuse the ways of measuring with two valid cognitions, and if they accept a philosophical position based only on appearances without investigation or analysis, one should not think that this is very contradictory to the Prasangika system. Because, here, no matter who asks whether these phenomena are established by their own characteristics, or whether their essence is established by valid cognition, etc., it is important to distinguish the measurer—valid cognition. If it is measured from the perspective of ultimate valid cognition, then like darkness in front of light, it will never be established in its presence, so it is impossible to establish any establishment at all. If it is measured from the perspective of conventional valid cognition, then it is infallibly and undeniably established in its presence. Therefore, no matter how much one analyzes in accordance with the conventional appearances, one cannot use the analysis that proves the existence of past and future lives, etc., from the treatises on valid cognition, as a method of ultimate analysis. In short, there is no Madhyamika who denies this much of commonly perceived objects, and there is no Madhyamika who accepts objects that are inherently truly established. However, due to the different ways of understanding the union of the two truths, there are differences in the methods of establishing the ultimate truth, so one should not judge the superiority or inferiority of philosophical positions based solely on conventional views. Therefore, although there is no explicit addition of the ultimate difference to things like a pot being without inherent existence and being empty, scholars of philosophical systems and conventions will understand it as being within the scope of ultimate analysis based on the specific context. And the pot being established by valid cognition and being established by its own character should also be understood as being within the scope of convention.
Tibetan
་བར་འགྱུར་གྱི། ཕན་ཚུན་འཆོལ་བའི་རྨོངས་པ་མི་སྐྱེ་ཡང་། ཚིག་གིས་རྨོངས་ནས་བྱ་རོག་གི་ཁུ་འཕྲིགས་ཞུགས་པ་ཅན་དག་ལ་རང་བློ་ལ་རྟག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཚིག་ཙམ་ལྷུར་བྱེད་ཀྱང་། དོན་དུ་མ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་གྲགས་པའི་ཚིག་རྣམས་ནི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་བཅད་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དངོས་པོ་གཅིག་གི་རྗོད་བྱེད་དུ་ངེས་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན་བདེན་གྲུབ་ཅེས་པའང་། དོན་དམ་དཔྱོད་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པ་ལ་གྲགས་ཆེ་བས་ཕལ་ཆེར་དེ་ལྟར་གོ་བ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་བདེན་པ་ཞེས་པ་བདེན་པ་ གཉིས་ཀར་ཡང་གོ་རུང་བ་བཞིན། གྲུབ་ཅེས་པའང་དེའི་ཚིག་མཐའ་ཙམ་དུ་བསམས་ན། ཐ་སྙད་ལ་གོ་མི་རུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་མེད་པ་དེ་བཞིན་ཁྱད་པར་སྦྱར་བ་འགའ་ཞིག་ཀྱང་གཞན་དུ་འཁྲུལ་མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་པས་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལས་ཐ་སྙད་བདེ་བླག་ཏུ་ངེས་པ་རྒྱ་གཞུང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲོས་བཞིན་རྗོད་པ་ལེགས་ཤིང་། གོ་བ་ལ་ཕན་སླད་ཁྱད་པར་སོགས་སྦྱར་ཡང་འགལ་བ་མེད་དེ། ངག་ནི་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་རྣམས་སུ་བདེན་གྲུབ་དང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་སོགས་ལ་ཁྱད་མེད་དུ་དགག་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པ་ལྟ་བུ་སོགས་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མི་རྨོངས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཚད་མ་སོ་སོས་གཞལ་ཚུལ་གྱི་གནད་རེ་ཡོད་པ་ཤན་མ་ཕྱེད་པར་ཚིག་གི་ཟེར་སྒྲོས་ཙམ་གྱིས་གྲུབ་མཐའ་ཕྱེ་བ་ཤིན་ཏུ་ཐང་ཆད་དོ། །དེས་ན་རྗེས་ཐོབ་ཤན་འབྱེད་པའི་སྐབས་སུ་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་གཞལ་བའི་རྣམ་གཞག་མ་འཁྲུགས་པར་འཇོག་དགོས་ཀྱི། ཤན་ཕྱེད་པ་མེད་པར་ཐ་སྙད་དུའང་དཔྱད་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་དམ་དཔྱོད་པར་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་ན། ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་འཚང་རྒྱ་བ་ཡོད་ཅེས་ཁས་བླངས་པའང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་སྨྲ་ནའང་ནེམ་ནུར་དགོས་པའི་འགགས་ལ་ཐུག་ཅིང་། ལམ་དང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་མཐའ་སྨྲ་བར་དཀའོ། །གལ་ཏེ་གང་ཟག་འཚང་རྒྱ་བ་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་ནི་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་ན་བདེན་གཉིས་སོ་སོར་ཕྱེས་ནས་སྨྲ་བ་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་ཁས་བླངས་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ལུགས་དེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་དངོས་པོའི་མཚན་ཉིད་གྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཙམ་དུ་སྨྲ་བའང་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག ། ཁོ་ན་རེ། གལ་ཏེ་དེ་ནི་གཞན་ངོ་ཙམ་དུ་ཁས་བླང་གི་རང་ལུགས་མིན་ནོ་སྙམ་ན་རང་ལ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས་ན་ལམ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་ཡོད་པར་བཤད་པ་སོགས་དང་འག
Chinese
会变成那样。即使不会产生互相混淆的愚痴，但那些被言辞迷惑，如同乌鸦喝了掺入杂物的饮料的人，虽然总是执着于自己的想法，只重视言辞，但实际上，对于在多种事物中共同出现的词语，如果不考虑对意义的区分，就不能确定它只是表达一个事物。例如，“真实成立”这个词，通常被理解为通过胜义谛的分析可以被分析接受的成立，所以大多数情况下是这样理解的。否则，“真实”这个词也可以理解为两种真实。同样，如果仅仅把它看作是“成立”这个词的词尾，也没有理由说它不能在世俗层面被理解。同样，添加一些限定词也并非不可能造成误解，因此，像大型印度论典那样，根据具体情况来轻松确定术语的含义是最好的。为了便于理解，添加限定词等也没有矛盾，因为语言是表达意愿的原因。因此，在论典中，对于真实成立和自相成立等没有区别地进行驳斥，或者区分开来解释等，为了使人们不感到迷惑，各自的量度都有其衡量方式的关键，如果不区分清楚，仅仅凭借言辞的表面意义来区分宗派，那是极其可悲的。因此，在后得区分的阶段，必须毫不混淆地安立两种量度所衡量的体系。如果没有区分，仅仅在世俗层面进行分析，就像走向胜义谛的分析一样，那么，承认进入大乘的人能够成佛，也就变成了承认在胜义谛上存在一样。即使说“世俗谛”，也会陷入需要含糊其辞的困境，难以宣说道和果的成立的结论。如果认为说人能够成佛只是在世俗层面的说法，那么，这样就等于承认了分别宣说二谛的宗派。通过这种宗派，也可以知道仅仅在世俗层面成立事物的自相，以及唯识宗的观点也是如此。 有人会说，如果那只是为了迎合他人而承认，而不是自己的观点，那么，对于自己来说，在后得的阶段，关于道果的体系以及仅仅承认缘起等的说法，就会产生矛盾。
English
it will become like that. Even if the confusion of mutual mixing does not arise, those who are deluded by words, like crows drinking beverages mixed with impurities, although they always cling to their own ideas and only value words, in reality, for words that commonly appear in multiple things, if the distinction of meaning is not considered, it cannot be determined that it only expresses one thing. For example, the term "truly established" is usually understood as being established as acceptable for analysis by ultimate truth, so in most cases it is understood that way. Otherwise, the word "truth" can also be understood as both truths. Similarly, if it is considered merely as the suffix of the word "established," there is no reason why it cannot be understood on the conventional level. Similarly, adding some qualifiers is not impossible to cause misunderstanding, therefore, it is best to easily determine the meaning of terms according to the specific situation, as in the large Indian treatises. Adding qualifiers etc. for the sake of easy understanding is not contradictory, because language is the cause of expressing intention. Therefore, in the treatises, refuting truly established and self-established etc. without distinction, or explaining them separately, etc., in order to prevent people from being confused, each measure has its key to measuring, and if it is not clearly distinguished, merely distinguishing tenets by the superficial meaning of words is extremely regrettable. Therefore, in the stage of subsequent discrimination, the system measured by the two measures must be established without confusion. If there is no distinction, merely analyzing on the conventional level is like going to the analysis of ultimate truth, then, admitting that a person who enters the Mahayana can attain Buddhahood becomes like admitting that it exists in ultimate truth. Even if one says "conventional truth," one will encounter the difficulty of needing to be ambiguous, and it will be difficult to proclaim the conclusion of the establishment of the path and the fruit. If one thinks that saying that a person can attain Buddhahood is only a statement on the conventional level, then, in that way, it is equivalent to admitting the school that separately proclaims the two truths. Through this school, one can also know that the self-nature of things is established merely on the conventional level, and the view of the Mind-Only school is also the same. Someone might say, if that is only admitted to please others and is not one's own view, then, for oneself, in the stage of subsequent attainment, there will be contradictions with the system of the path and fruit and the statement of merely admitting dependent origination etc.