Tibetan
ངས་སྤྱོད་གནས་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཡང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་དེ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པར། ཡུལ་ཕར་ཀ་དང་། སེམས་ཚུར་ཀ་ལྟ་བུར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཐ་དད་པར་རྒྱང་ཆད་དུ་དོན་ལ་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་ནི་དངོས་པོའི་ཡིན་ལུགས་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པའམ་འཁྲུལ་པ་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་གླང་ཆེན་ལ་རང་སྣང་དུ་མ་ཤེས་པར་ཕྱི་རོལ་གྱི་གླང་པོ་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བཞིན་པ་གཞན་དབང་གི་རྣམ་ཤེས་དེའི་རང་བཞིན་མཐར་ཐུག་པ་རང་རིག་རང་གསལ་ཙམ་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ཙམ་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་དངོས་པོའི་ཡིན་ལུགས་གཏིང་སླེབས་པ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། ཤེས་ཉིད་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་ཕྱེ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཤེས་དགོས་པས་དེ་དག་ཞིབ་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཞུང་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་གཞན་དབང་དོན་དམ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཤད་ཚུལ་གཞུང་སོ་སོར་བྱུང་བ་གནད་མ་ཤེས་ན་བློ་བལ་བ་ཛ་བཞིན་འཁྲུགས་པར་འགྱུར་བས་ན། གཞན་དབང་ཉིད་ལ་གནས་ཚུལ་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་དབང་བཙན་དུ་བྱས་ན་དོན་དམ་དང་། སྣང་ཚུལ་དབང་བཙན་དུ་བྱས་ཏེ་གཞལ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བསྡུར་རུང་བ་གནད་ཀྱི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་རྣམས་སྤངས་ཀྱང་། རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཙམ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ནའང་མི་ལྡོག་པར་ཞིང་དང་སྐུར་སྣང་བའི་གཞིར་འདོད་དོ། །འདི་པ་རང་གི་ལུགས་ལ་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྫོགས་པར་འདོད་དོ། ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་དང་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་སོགས་ཆོས་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་དུ་འདོད་ཀྱང་དབུ་མ་པས་དཔྱད་ན་སྣང་གཞི་ཤེས་པ་ཉིད་བདེན་པར་ཁས་བླངས་པས་ཆོས་བདག་མེད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པས་ཉི་ཚེ་བར་ཤེས་སོ། །ལམ་ཚོགས་གཉིས་ལ་འབད་པས་འབྲས་བུ་གནས་གྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་ལས་བཟླ་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་གོ་ཆ་ཆེན་པོ་བགོས་ཤིང་། ལམ་ཚོགས་གཉིས་ཚད་མེད་པ་ལ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་མར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྤྱད་ནས། འབྲས་བུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་སྟེ་གདུལ་བྱའི་རེ་བ་ཡིད་བཞིན་དུ་སྐོང་བ་ཡང་། སྐྱེ་བ་རེ་རེ་དང་ལུས་རེ་རེ་ཙམ་གྱིས་མ་ཡིན་ལ། ཐུགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕགས་ཤིང་། མཐར་ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་ལ་མངའ་དབང་འབྱོར་དགོས་པའི་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་ལུགས་འདི་ལ་འོས་ཤིང་མཛེས་པ་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུས་གཞི་བཏིང་ནས་རྒྱ་ཆེ་བའི་ལམ་གྱི་གཞུང་བསྲང་དགོས་པ་ཡིན་པས། འཕགས་པ་ ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་སྲོལ་ཕྱེས་སོ་ཞེས་གྲགས་པ་བཞིན་ཐེག་ཆེན་པ་ཀུན་ལ་དགོས་པའི་གནད་གཅིག་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་སེམས་ཙམ་པའི་ཚུལ་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་བདེན་པ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་འདིའི་རྣམ་ཤེས་རང་གསལ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཞེན་པའི་ཆ་དེ་དགག་བྱ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་འདིར་སོ་སོའི་འདོད་པའི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཟད་གཞུང་དུ་འཆད་པར་འགྱུར་ལ། འདིར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་སྙིང་པོ་ཙམ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །བློ་འཆལ་མང་དུ་སྨྲ་བས་ཅི་བགྱི་སྟེ། །དབང་པོ་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་སྲོག་བཞིན་དུ། །གྲུབ་མཐའི་ཟབ་གནད་རྗེན་ཅེར་ཟིན་པའི་བློ། །ཆུ་ལས་འོ་མ་འབྱེད་པའི་ངང་མོ་བཞིན། །ཞེས་བྱ་བ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་དོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་སྡེ་པ་དེ་དག་ལ་བློའི་རྩལ་ཆེ་ཆུང་གིས་སྟོང་པར་རྟོགས་ཚུལ་ལ་ཁྱབ་ཆེ་ཆུང་ཡོད་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་དང་ཇེ་ཉེར་སོང་བས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཁྱད་ཞུགས་ཀྱང་། དེ་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་སྣང་གཞི་བདེན་གྲུབ་གཅིག་ལས་འདའ་མ་ནུས་པས་ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་ལ། གཞུང་འདིར་ནི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་ཁོང་འདི་ན་རང་བཞིན་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཅིག་ཀྱང་ཁས་མི་ལེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཟླ་སྒྲོན་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་སྟོང་། །རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་རྣམས་བཤིག་ན། །སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོང་ཡེ་སྟོང་པ་སྟེ། །ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དབུ་མའི་གཞུང་འཛུགས་ལ། དབུ་མ་དེ་ལའང་སྣང་ཚོད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་འདི་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་བློ་ངོར་སྣང་ཙམ་འཇིག་རྟེན་ལ་ གྲགས་པ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་དང་། དཔྱད་པའི་གྲུབ་མཐའ་མདོ་སྡེ་པ་སོགས་དོན་སྨྲའི་ལུགས་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་ཀྱང་། གཞུང་འདིར་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་སེམས་ཙམ་པ་དང་མཐུན་པར་བཞེད་པས་དབུ་མ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་དང་པོར་ཕྱེ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་འདི་རིགས་པས་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཅིང་། དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི
Chinese
虽然显现为行境等等，但各个孩童的生灵没有领会到那是自己心性的本体，就像境是彼方，心是此方一样，执着能取和所取二者是分离的，在遥远的地方成立，这是非事物实相的遍计所执或者错乱，比如对于梦中的大象，不认识是自显现，而执着为外境真实的大象一样。如此显现为能取和所取，这种他起作用的识的究竟自性，不过是自知自明而已，因此仅仅是二我空性的反体而圆满成立，被认为是事物实相的究竟。如果详细分析知识如何显现为各种现象的方式，必须从八识聚的方式开始了解，因此这些应该从圣者无著的论典中详细了解。因此，如果不知道在不同论典中解释他起作用为胜义和世俗的关键，那么智慧就会像缠绕的羊毛一样混乱。因此，如果以他起作用的究竟状态的意义为主，那就是胜义，如果以显现的方式为主来衡量，那么可以归纳为世俗，这是关键的意义。因此，即使舍弃了非心性的暂时性的垢染，自性光明的识仅仅是不退转于佛地的，被认为是显现刹土和身的所依。此派认为二无我都圆满。虽然认为遍计所执的空性和生无自性等等是法无我的意义，但如果中观应成派进行观察，由于承许显现的基础——识本身是真实的，因此法无我的特征没有完全圆满，所以被认为是片面的。通过努力于二资粮道，果位转依的五种智慧的自性成就为佛陀。其中，仅仅在世俗中，菩萨发誓要将一切众生从痛苦中解脱出来，披上伟大的盔甲，在无数劫中反复修持无量二资粮道，获得果位一切智智，如意满足所化众生的愿望，也不是仅仅通过一次次的转生和一次次的身体，而是通过心续的功德差别。
English
Although appearing as objects of experience and so on, individual childish beings do not comprehend that it is the very nature of their own minds. Like the object being 'over there' and the mind being 'over here,' they grasp the grasper and the grasped as separate and established at a distance. This is a completely fabricated or mistaken notion that is not the reality of things. It is like not recognizing an elephant in a dream as one's own appearance, but grasping it as a real elephant existing externally. Thus, while appearing as grasper and grasped, the ultimate nature of that other-powered consciousness does not go beyond being merely self-aware and self-luminous. Therefore, it is considered that just that much, being completely established from the perspective of being empty of the two selves, is the ultimate reality of things. If one were to extensively analyze how knowledge appears in various ways, one would have to begin by understanding the nature of the eight aggregates of consciousness. Therefore, these should be understood in detail from the treatises of the noble Asanga. Therefore, if one does not understand the key to how other-powered nature is explained as ultimate and conventional in different treatises, the mind will become confused like tangled wool. Therefore, if one emphasizes the meaning of the ultimate state of other-powered nature, it is ultimate truth. If one measures by emphasizing the way it appears, it can be summarized as conventional truth. This is the key point. Therefore, even if one abandons the adventitious stains that are not the nature of the mind, the mere consciousness of self-luminous nature does not revert even in the state of Buddhahood, and it is considered the basis for the appearance of realms and bodies. This school considers both selflessnesses to be complete. Although they consider the emptiness of the completely fabricated and the absence of inherent existence, etc., to be the meaning of the selflessness of phenomena, if the Madhyamaka-prasangika were to examine it, since they accept that the basis of appearance, consciousness itself, is true, the characteristic of the selflessness of phenomena is not completely fulfilled, so it is understood to be partial. By striving on the two accumulations of the path, the result, the self-nature of the five wisdoms of the transformed basis, is considered to be accomplished as Buddhahood. Therein, merely in the conventional, the Bodhisattva takes the great armor of thinking, 'I shall liberate all sentient beings from suffering,' and repeatedly practices the immeasurable two accumulations of the path for countless eons. Having attained the wisdom of omniscience as the result, fulfilling the hopes of those to be tamed as desired, is not merely through each birth and each body, but through the distinction of the qualities of the mind-stream.
Chinese
从下往上提升，最终必须掌握所有智慧和功德的这个广阔的体系，因为适合且美妙，所以用这样的术语奠定基础，必须端正广阔之路的理论，如圣者无著开创广大行派之说那样，要知道这是所有大乘行者都需要的一个要点。因此，唯识宗的这种方式，世俗名言的真如是极其真实的。然而，对此的明识自明之自性执着为实有成立的这部分是所破斥的。在此内外宗派的场合，各自的意愿的分别稍微会在论中阐述，此处仅讲述二谛的观点之精要。多说无益，犹如诸根之根本命脉般，通达宗派之深要，如从水中分离乳汁的鹅王。这是中间的偈颂。如此，各自的部派，以智慧的大小，对空性之证悟有广狭之分，随着与二谛之实相越来越接近，虽然越来越有差别，但所有这些都不能超出共同的显现基础——实有成立，所以称为粗浅之空性。而此论中，对于所知之法的范畴，不承认丝毫自性实有的事物。如《月灯经》云：一切诸法恒时自性空，诸佛子若摧毁诸事物，一切世间完全是空性，粗浅之空性外道之。等等所说，建立如此的中观宗。而此中观，对于显现的世俗事物，有未经观察分析之意识前显现的，如世间所称许般承认，也有如经部等实事师之宗派般承认。但此论中，由于名言之观点与唯识宗相同，所以被认为是开创了中观瑜伽行派之先河。这种世俗的安立，若以理智分析，则是名言之究竟真如。吉祥法之。
English
Rising from below, this vast system in which one must ultimately master all wisdom and merit is fitting and beautiful, so by laying the foundation with such terminology, one must straighten the theory of the vast path, just as it is said that the noble Asanga initiated the tradition of vast conduct, one should know that this is a key point needed by all Mahayanists. Therefore, this way of the Mind-Only school, the suchness of conventional terms is extremely true. However, the aspect of clinging to the self-illuminating nature of this consciousness as truly established is what is to be refuted. In this context of internal and external philosophical schools, the distinctions of each's intentions will be explained somewhat in the treatise, but here only the essence of the views on the two truths is stated. What is the use of speaking much nonsense? Like the root of all faculties, the life force, the mind that grasps the profound essence of the philosophical schools nakedly, like a swan that separates milk from water. This is an intermediate verse. Thus, within their own schools, due to the size of their intellect, there is a wide or narrow scope in the way they realize emptiness, and as they get closer to the reality of the two truths, although there are more and more differences, all of them cannot go beyond the common basis of appearance—true establishment, so it is called superficial emptiness. But in this treatise, within the scope of knowable phenomena, not even a little bit of things that are truly established by their own nature are accepted. As stated in the Chandrapradīpa Sūtra: "All phenomena are always empty of their own nature; if the sons of the Buddhas destroy all things, all worlds are completely empty; the superficial emptiness is of the heretics." And so on, establishing such a Madhyamaka school. And in this Madhyamaka, regarding the appearance of conventional things, there is the acceptance of what appears before an unexamined mind, as it is known in the world, and there is also the acceptance as in the school of the Sautrāntikas and other realists. But in this treatise, since the view of terminology is the same as that of the Mind-Only school, it is considered to have initiated the tradition of the Madhyamaka Yogācāra school. This kind of conventional establishment, if analyzed with reason, is the ultimate suchness of terminology. Glorious Dharma.