Tibetan
གསུང་བཞིན་འབྲི་ན། འདི་ལྟར་བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་དང་། དངོས་པོ་ཡོད་རྟོག་གི་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས་ཡུལ་མི་གཅིག་ན་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་ དེ། ཕྱི་ནང་གི་སྣང་མུན་བཞིན། གཅིག་ན་ནི་ཡུལ་དེ་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ། ཡུལ་དེ་གྲུབ་ན་ནི་བསལ་བྱ་མ་འཁྲུལ་བར་ཐལ། ཡུལ་བདེན་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་བཞིན། མ་གྲུབ་ན་སེལ་བྱེད་ཚད་མར་མི་འགྱུར་ཏེ་གཞལ་བྱ་མེད་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཞིན་ནོ་ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་། ཡུལ་གཅིག་ན་ཡུལ་དེ་བདེན་ནམ་བརྫུན། བདེན་ན་སྒྲོ་འདོགས་བདེན་ལ། བརྫུན་ན་ཚད་མ་བརྫུན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ན། དངོས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་གཞན་སེལ་གྱི་བློས་བཟུང་བའི་བུམ་པ་ཙམ་ཞིག་ཡུལ་གཞལ་བྱ་ཡིན་པས་ཞེན་ཡུལ་གཅིག་པས་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་པའི་སྐྱོན་མེད་ལ། ཞེན་སྟངས་ཐ་དད་དེ་སོ་སོར་ཡོད་པས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་དུ་འཇོག་པ་འཐད་དོ། །དེས་ན་ངེས་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས་ཀྱི་བདེན་བརྫུན་ཀྱང་ཞེན་སྟངས་དོན་ལ་མཐུན་མི་མཐུན་གྱིས་འཇོག་གི་ཡུལ་རང་དབང་བ་གཅིག་ཏུ་མི་གཟུང་ངོ་། །དེ་ལ་མི་གཉིས་ཀྱི་ཉན་ཤེས་ལ་དུང་གི་སྒྲ་གཅིག་སྣང་བ་ན། གཅིག་གིས་རྟག་གཅིག་གིས་མི་རྟག་སྙམ་ན། གཉིས་ཀ་རང་གིས་བཟུང་བའི་ཞེན་པའི་འཛིན་སྟངས་དང་། ཡུལ་དུང་སྒྲ་སྣང་བཏགས་གཅིག་ཏུ་བསྲེས་ཏེ་བཟུང་བ་ཡིན་པས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་ཡུལ་གཅིག་ཐ་དད་བརྟགས་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལེགས་པར་རྟོགས་ན་ཚད་མའི་གནད་མང་པོ་ཞིག་ཀྱང་འགྲོལ་ལོ། །ཡང་ངེས་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས་བློའི་ངོ་བོར་གཅིག་གམ་མི་གཅིག །གཅིག་ན་རལ་གྲིས་རང་མི་གཅོད་པ་ལྟར་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་ལ། ཐ་དད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་མི་ཤེས་པ་མ་བསལ་བ་བཞིན་དུ་ཡང་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། བློའི་རྒྱུན་ཙམ་དུ་གཅིག་པས་རྒྱུད་ཐ་དད་ལྟར་ མི་འགྱུར་ལ། རྣམ་པ་ཐ་དད་པས་རང་ལ་རང་གིས་བྱ་བ་ལྟར་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེ་གཉིས་དུས་གཅིག་གམ་མི་གཅིག །དུས་གཅིག་ནི་མི་སྲིད་དེ་སྤང་གཉེན་གྱི་རྟོག་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་ཡོད་པར་ཐལ་བས་གནོད་ལ། མི་གཅིག་ན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དེ། ཉི་ཟེར་དང་མཚན་མོའི་མུན་པ་བཞིན་ནོ་ཟེར་ན། དེ་གཉིས་དུས་མི་གཅིག་པས་ཕྲད་མི་སྲིད་ཀྱང་། བློའི་རྒྱུན་གཅིག་ལ་དང་པོ་སྒྲོ་འདོགས་སྐྱེས། ཕྱིས་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་རྒྱུན་སྐྱེ་མ་ནུས་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་བསལ་ཞེས་ཐ་སྙད་བ
Chinese
如果按照所说来写，就像这样，对于一个像瓶子一样的事物，认为它不存在的定解，和认为它存在的分别念的增益，两者在同一个境上，不适合作为所破和能破，就像内外之光明与黑暗一样。如果是一个境，那么那个境是成立还是不成立？如果那个境是成立的，那么所破就不会是错乱的，因为境是真实的，就像量一样。如果不成立，那么能破就不会成为量，就像没有所量之增益一样。还有人说，在一个境上，那个境是真的还是假的？如果是真的，那么增益就是真的；如果是假的，那么量就是假的。如果这样说，因为没有区分事物存在与不存在的差别，仅仅是以遣余的意识所认定的一个瓶子作为所量境，由于所执境相同，所以没有不适合作为所破和能破的过失。由于执著的方式不同，各自存在，所以安立为量和非量是合理的。因此，定解和增益两者的真假，也是以执著的方式与意义是否相符来安立的，而不是将境执著为一个独立的自主体。比如，两个人的听觉中显现同一个海螺的声音，一个人认为是常，一个人认为是非常，那么，两者都是将自己所执著的执著方式，与境、海螺的声音显现的假立混合在一起执著的，因此，没有量和非量的境相同而不同进行观察的过失。如果能够很好地理解这一点，那么也能解开很多量的关键。还有，定解和增益两者，在心的体性上是一个还是不是一个？如果是一个，就像剑不能砍自己一样，不适合作为所破和能破。如果是不同的，就像佛陀的智慧没有遣除其他众生相续中的无知一样，也不适合作为所破和能破。如果这样说，仅仅在心的相续上是一个，所以不会像相续不同一样。由于行相不同，所以也不会像自己对自己做事情一样。还有，这两者是同时还是不同时？如果同时，那是不可能的，因为会犯同时存在舍弃和接纳两种分别念的过失。如果不同时，那么就不适合作为能害和所害，就像阳光和夜晚的黑暗一样。如果这样说，这两者不同时，所以不可能相遇。但是在同一个心的相续中，首先产生增益，之后产生定解，因此，增益的相续无法产生，就称之为遣除了增益。
English
If we write according to what is said, like this, for a thing like a vase, the definite understanding that it does not exist, and the superimposition of the conceptual thought that it exists, the two are not suitable as what is to be refuted and what refutes on the same object, just like the light and darkness of inside and outside. If it is one object, then is that object established or not established? If that object is established, then the refutable will not be mistaken, because the object is true, just like a valid cognition. If it is not established, then the refuter will not become a valid cognition, just like a superimposition without an object to be measured. Furthermore, some say, on one object, is that object true or false? If it is true, then the superimposition is true; if it is false, then the valid cognition is false. If they say this, because the difference between the existence and non-existence of things has not been made, just a vase that is conceived by the mind of exclusion is the object to be measured, so because the object of clinging is the same, there is no fault of not being suitable as what is to be refuted and what refutes. Because the ways of clinging are different, and they exist separately, it is reasonable to establish them as valid and invalid cognitions. Therefore, the truth and falsehood of the two, definite understanding and superimposition, are also established by whether the way of clinging conforms to the meaning or not, and the object is not grasped as an independent autonomous entity. For example, when the sound of a conch shell appears in the hearing of two people, if one thinks it is permanent and the other thinks it is impermanent, then both of them are grasping the way of clinging that they have grasped themselves, and mixing it with the object, the appearance of the sound of the conch shell, which is a designation, and grasping it, so there is no fault of examining the object of valid and invalid cognition as the same and different. If you can understand this well, then you can also unravel many key points of valid cognition. Furthermore, are the two, definite understanding and superimposition, one or not one in the nature of the mind? If it is one, just like a sword cannot cut itself, it is not suitable as what is to be refuted and what refutes. If they are different, just like the wisdom of the Buddha does not eliminate the ignorance in the minds of other sentient beings, it is also not suitable as what is to be refuted and what refutes. If they say this, it is only one in the continuum of the mind, so it will not be like different continua. Because the aspects are different, it will not be like doing things to oneself by oneself. Furthermore, are these two simultaneous or not simultaneous? If they are simultaneous, that is impossible, because it will be faulted by the simultaneous existence of the two conceptual thoughts of abandoning and adopting. If they are not simultaneous, then they are not suitable as what harms and what is harmed, just like the sunlight and the darkness of the night. If they say this, these two are not simultaneous, so it is impossible to meet. But in the same continuum of the mind, first superimposition arises, and later definite understanding arises, therefore, the continuum of superimposition cannot arise, and it is called the elimination of superimposition.
Tibetan
ཏགས་པ་སྟེ། བློའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྤང་གཉེན་ཐམས་ཅད་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འདས་པ་འགགས་ཟིན་པ་དང་། ད་ལྟ་གྲུབ་ཟིན་པས་དེ་ལ་གནོད་པ་བྱར་མི་རུང་ལ། མ་འོངས་པ་མ་སྐྱེས་པ་ལའང་གནོད་པ་བྱར་མེད་པས་དོན་དུ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་མ་གྲུབ་ཀྱང་། སྤང་བྱའི་རྒྱུན་མ་འོངས་པ་འཕྲོ་མཐུད་དུ་སྐྱེ་བའི་གེགས་བྱས་སོང་བ་ལ་བསལ་བྱ་སེལ་བྱེད་དུ་བཏགས་པའོ། །འདི་ལ་ཁ་ཅིག་སྤང་གཉེན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་དུ་མར་འགྲོགས་པ་ཡོད་དེ། བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྒྲིབ་པའི་བག་ཆགས་གཉིས་ཡུན་རིང་དུ་འགྲོགས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ཡང་། མིང་ཙམ་ལ་བསམས་ན་མ་གཏོགས་དོན་དུ་ལྷན་ཅིག་གནས་ན། དེས་དེ་བསལ་ག་ལ་ནུས་ཏེ། དེས་ན་བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རང་རང་གི་གཉེན་པོ་དང་སྤང་བྱ་ནི་འགྲོགས་པ་མེད་ལ། གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ཕྲ་མོ་ནི་འཕགས་པ་སློབ་པའི་ཡེ་ཤེས་གཞན་གྱི་སྤང་བྱ་ག་ལ་ཡིན་ཏེ། རྡོར་ཏིང་གི་སྤང་བྱ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ངེས་ཤེས་དང་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས། ཡུལ་དང་ངོ་བོ་དུས་གསུམ་ལ་བརྟགས་པ་འདིའང་དོགས་སློང་ལེགས་པོ་ཡིན་པས། རྗེས་སུ་དཔོགས་རྣམས་ཤེས་པར་བྱེད། །ཅེས་པའི་མཐའ་དཔྱོད་དུ་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །རྩོད་པ་གསུམ་པའི་ལན་ལ། ལན་དངོས་དང་། དེ་ལྟ་མིན་ན་མི་འཐད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ། གཞུང་གིས་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གི། ཆོས་ཅན་སྤངས་ནས་མཁས་པ་དང་། །བུད་མེད་བྱིས་པའི་བར་དག་ལ། །གྲགས་པར་གྱུར་པའི་དངོས་རྣམས་ལ། །བསྒྲུབ་དང་སྒྲུབ་པའི་དངོས་པོ་འདི། །མ་ལུས་ཡང་དག་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཁས་བླངས་ནས་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ལྟར་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཅན་དང་། དེ་སྒྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་སྦྱོར་བའང་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཅན་གཞི་མ་གྲུབ་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྒྲུབ་པ་གཏན་ཚིགས་མི་བརྗོད་དོ་སྙམ་ན། དམ་བཅས་པ་ཙམ་གྱིས་དོན་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ན་ནི་གཏན་ཚིགས་ཡོད་པས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ན་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེ་འདྲ་བའི་རྩོད་པ་འདི་ནི་གྱི་ན་སྟེ། འདི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གྲུབ་མཐའི་གཞུང་གིས་བཞག་པའམ་བསྐྱེད་པའི་བྱེ་བྲག་གི་ཆོས་ཅན་སྤངས་ནས་ཏེ་དེ་ཤེས་འདོད་དུ་མ་བཟུང་བར། མཁས་པ་དང་མི་མཁས་པ་ཐ་མལ་གྱི་བུད་མེད་དང་བྱིས་པའི་བར་དག
Chinese
是安立，所有成为智慧体性的所断和对治，都与此相同，过去已经止息，现在已经成立，所以不能对它造成损害，未来尚未产生，也不能造成损害，所以在究竟上，刹那间所断和能断虽然没有成立，但是断绝了所断的相续在未来延续产生的障碍，所以安立为所断和能断。对此，有些人认为所断和对治一同经历了无数劫，因为菩萨圣者的相续中的智慧和，二障的习气两者长期共存。但如果只从名言上考虑，实际上如果一同存在，它怎么能断除它呢？因此，圣者菩萨相续中的二障，各自的对治和所断是没有共存的。细微的能取所取错乱的习气，怎么会是圣者学道的其他智慧的所断呢？是金刚喻定的所断。如此，对于决定的智慧和增益的二者， 对境和自性三时进行观察，这也是很好的提问，因此，是为了让后来的比量者们了解。这是作为结尾的辨析而安立的。对于第三个诤论的回答，是真实的回答，以及，如果不是这样则不合理的显示。第一，舍弃论典所生的差别之，法，在智者和，妇女儿童之间，对于，已经出名的事物，此，所立和能立的事物，全部如实地进入。如是说，那么你已经承诺一切法无自性，并且说没有，如果这样，那么所立的法和，成立它的理路也变得没有意义，因为法的基础没有成立等等。如果认为不说成立的理路，那么仅仅是承诺也不能成就意义。如果说理路，那么因为有理路，所以不会一切都变成无自性，如果这样，那么会变成相违，如果这样认为，那么这样的诤论是愚蠢的。像这样，作为所立的法所安立的任何事物，舍弃了论典所安立或者产生的差别的法，即不执着于了解它，在智者和非智者，普通的妇女和儿童之间。
English
It is an establishment, all the objects to be abandoned and the antidotes that have become the nature of wisdom are the same as this. The past has ceased, and the present has been established, so it cannot be harmed. The future has not yet arisen, so it cannot be harmed either. Therefore, although the object to be abandoned and the agent of abandonment are not established in a single moment, it is established as the object to be abandoned and the agent of abandonment because it has interrupted the continuity of the object to be abandoned from arising in the future. Some people think that the objects to be abandoned and the antidotes have been together for countless eons, because the wisdom in the continuum of the noble bodhisattvas and the habitual tendencies of the two obscurations have coexisted for a long time. But if we only consider it from the perspective of name, how can it eliminate it if it actually exists together? Therefore, the obscurations in the continuum of the noble bodhisattvas, their respective antidotes and objects to be abandoned do not coexist. How can the subtle habitual tendencies of grasping and clinging to illusion be the objects to be abandoned by other wisdoms of the noble learners? It is the object to be abandoned by the Vajra Samadhi. Thus, the two, definite knowledge and superimposition, This examination of the object and nature in the three times is also a good question, so it is to make the subsequent inferrers understand. This is established as a concluding analysis. The answer to the third debate is the actual answer, and the display of why it would be unreasonable otherwise. First, abandoning the particulars produced by the scriptures, the objects of debate, among the wise and, women and children, for, the things that are famous, these, the objects of proof and the means of proof, will all enter correctly. It is said, "Then, you have promised that all phenomena are without inherent existence and said that they do not exist. If so, then the object to be proven and the reasoning that proves it will become meaningless, because the basis of the object of debate is not established, etc. If you think that you do not state the reasoning for proof, then the meaning will not be accomplished by mere promise. If you state the reasoning, then because there is reasoning, not everything will become without inherent existence, and if so, it will become contradictory. If you think like that, then such a debate is foolish. Like this, whatever is established as the object to be proven, abandoning the particulars of the object of debate that are established or produced by the tenets, that is, not grasping to understand it, among the wise and the unwise, ordinary women and children.