Tibetan
ག་པས་ཞིབ་མ་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་སོགས་ཟེར་བ་ལྟར། རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་པོའི་དོན་མི་ཤེས་པ་མ་རིག་པས་དམུས་ལོང་ལྟ་བུ་རྣམས་ཀྱིས། གླང་པོ་ཆེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྔར་བསྟན་པའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་རྒྱུ་འབྲས་སུ་འགྱུར་ཚུལ་མི་ཤེས་པས། རང་བཞིན་དང་སྔོན་བྱས་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་རྒྱུར་འཛིན་པ་དང་། རྒྱུ་མེད་པར་ཡང་འཛིན་ཏེ། ཟ་བོ་དང་བྱེད་པོར་ཡང་འཛིན་ཏོ། །མདོར་བསྡུ་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། དེས་ཁམས་གསུམ་པའི་རིས་ཀྱི་ལུས་མི་མཐུན་སྣ་ཚོགས་དང་འགྲོ་བ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་སོ། །ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དང་ནང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་མི་གསལ་བ་ལུང་མ་བསྟན་པའོ། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དགེ་མི་དགེ་གཉིས་དང་ཀུན་རྫོབ་ཕྱི་རོལ་ཏེ་དེའི་ས་བོན་ཉིད་དང་ནི། །དམ་པའི་དོན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ཐ་སྙད་པའི་དོན་དམ་མོ་དེ་དག་ཀུན། །ས་བོན་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་འདོད། །དེ་དག་སྐད་ཅིག་པ་དང་ས་བོན་དང་དེ་འཛིན་ལྷན་ཅིག་བྱུང་པ། །དེ་ནི་ཇི་སྲིད་གཉེན་པོ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་རྒྱུན་ཆགས་ སུ་འབྱུང་བར་འདོད། །ས་བོན་དེ་ཡང་སོ་སོར་ངེས་དང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། །ས་བོན་ལས་རང་རང་གི་འབྲས་བུས་བཟུང་བས་བསྒྲུབ་པའོ། །བརྟན་པ་བསྒོ་བཞི་ལུང་མ་བསྟན་པ་ལ་བསྒོ་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་བག་ཆགས་བཞག་པས་སོ། །འབྲས་བུའང་དེ་ཉིད། དེ་ཉིད་ལ་བསྒོས་པའི་ཕྱིར། ངོ་བོ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་བྱ་ལ། གང་བདག་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་སོ་སོར་ཐོབ་པ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའོ། །དེ་ལ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྒོས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་པའོ། །མི་བརྟན་པ་རླུང་ལྟ་བུ་ལ་བསྒོ་བྱ་མིན། ལུང་བསྟན་པ་ལ་བསྒོ་བྱ་མིན་ཏེ་དྲི་མི་ཞིམ་པ་ལ་དྲི་ཞིམ་བཞིན་ནོ། །བསྒོ་བར་འོས་པ་ལ་བསྒོ་ཡི། མི་འོས་པ་ལ་མ་ཡིན་ཏེ་རྡོ་བ་དང་གསེར་དངུལ་སོགས་ལ་དྲི་ཞིམ་བཞིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་མ་ལ་ལྟ་ན་འབྱུང་རྒྱུན་ཆགས་སོགས་དེ་དག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ཡོད་ཀྱི་འཇུག་ཤེས་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་མེད་དོ། །དེས་ན། བསྒོ་བྱ་དེ་སྒོ་བར་བྱེད་དང་འབྲེལ་བ་ལས། །སྒོ་བར་བྱེད་ཀྱི་དེ་ནི་གཞན་ནི་དེ་ལྟར་མིན་པ། །དེ་ནི་བག་ཆགས་མཚན་ཉིད་དོ་དེའི་ཀུན་གཞིའི་བག་ཆགས་བསྒོ་བར་འཐ
Chinese
就像说“有人摸象，只摸到象鼻”等等一样。那些因为无明而像瞎子一样，不了解两种缘起意义的人，不了解如大象一般的阿赖耶识的自性，以及它如何转变为先前所说的自性和因果，因此将自性、先前所作和自在天等执为因，也执为无因，也执为食者和作者。总之，阿赖耶识的自性是异熟识，是所有法的一切种子。它包含了三界中的各种不同身体和所有五道轮回。外境和内在的阿赖耶识，以及不明显的无记法。阿赖耶识，善与非善二者，以及世俗外境，即其种子本身。胜义谛是阿赖耶识，即一切法的种子，名言的胜义，所有这些，被认为是六种种子。这些刹那生灭，种子和执持种子的同时产生。它被认为是持续不断地产生，直到对治生起为止。这些种子也是各自确定的，依赖于因缘，并且由种子各自的果所执持而成立。对于稳固的、可训诫的、无记法是可以训诫的，因为一切法的因是阿赖耶识，一切法显现的习气都安立于此。果也是它本身，因为它本身被训诫。自性被称为异熟识，一切种子。获得各自自性的是异熟。被一切种子所训诫的是一切。对于不稳固的，如风一般，则不可训诫。对于已授记的也不可训诫，就像不香的气味不能变成香气一样。对于应训诫的才训诫，不应训诫的则不训诫，就像石头、金银等不能变成香气一样。如果观察刹那生灭，生起、持续等，这些都存在于阿赖耶识中，而入识则没有这样的特征。因此，所训诫的与训诫者相关联。训诫者是其他的，而其他则不是这样。那是习气的特征，因此阿赖耶识的习气是可以训诫的。
English
Just as it is said, "Someone touches an elephant, only touching the trunk," and so on. Those who, due to ignorance, are like the blind, not understanding the meaning of the two dependent originations, do not understand the nature of the alaya-consciousness, which is like an elephant, and how it transforms into the previously mentioned nature and cause and effect. Therefore, they grasp self-nature, previous actions, and Ishvara (自在天) as causes, and also grasp it as without cause, and also grasp it as the eater and the doer. In short, the nature of the alaya-consciousness is the vipaka-consciousness (异熟识), the all-seeds of all dharmas. It encompasses the various different bodies in the three realms and all five realms of existence. External objects and the internal alaya-consciousness, and the unclear, unindicated (avyakrita, 无记). The alaya-consciousness, both virtuous and non-virtuous, and the conventional external world, which is its seed itself. The ultimate truth is the alaya-consciousness, which is the seed of all dharmas, the conventional ultimate truth, all of these are considered as six types of seeds. These arise simultaneously with the momentary, the seed, and the holder of the seed. It is considered to arise continuously until the antidote arises. These seeds are also individually determined, dependent on conditions, and established by being held by their respective fruits from the seeds. For the stable, trainable, and unindicated, it is trainable, because the cause of all dharmas is the alaya-consciousness, and the habit of the appearance of all dharmas is established in it. The result is also itself, because it itself is trained. The nature is called vipaka-consciousness, all seeds. That which obtains its own nature separately is vipaka. That which is trained by all seeds is all. For the unstable, like the wind, it is not trainable. For that which has been predicted, it is also not trainable, just as an unfragrant odor cannot become fragrant. That which is worthy of training is trained, and that which is not worthy is not trained, just as stones, gold, silver, etc., cannot become fragrant. If one observes the momentary arising and ceasing, arising, continuity, etc., these exist in the alaya-consciousness, but the entering consciousness does not have such characteristics. Therefore, that which is to be trained is related to the trainer. The trainer is other, while the other is not so. That is the characteristic of habit, therefore the habit of the alaya-consciousness is trainable.
Tibetan
ད་དོ། །འཇུག་ཤེས་དྲུག་པོ་དག་ལ་བག་ཆགས་དང་འབྲེལ་མེད་དེ། །མིག་སོགས་རྟེན་གཞན་དང་གཞན། དམིགས་པ་གཞན། ཡིད་བྱེད་གཞན་པའི་ཐ་དད་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། ༧ །སྐད་ཅིག་འགགས་པ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རིགས་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་བསྒོའོ་ཞེས་བྱ་ན་ནི་གཞན་ལས་གཞན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མིག་སོགས་གཟུགས་དང་བར་རིགས་མཐུན་པས་སོ། ༧ །ཕྱི་དང༡་ནང་གི་ས༡་བོན་དེ། །བསྐྱེད་པ༢་དང་ནི་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་ འཕེན༢་པར་བྱེད་པར་འདོད། །ཕྱིའི་ས་བོན་མ་བཏབ་ནང་གི་ཤི་བ་འཕེན་པའི་ཕྱིར། །མདའ་ནི་གང་དུ་འགྲོ་བའི་ལམ་གྱི་བར་དུ་མི་ལྟུང་བཞིན། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ས་བོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ནང་གི་ས་བོན་ནི་དེ་ལྟར་མིན་པར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། །ཕྱི་རོལ་གཞན་ལུག་གི་རྭ་ལས་དུ་རྦ་སོགས་དང་ས་ལུ་སོགས་ས་བོན་མ་བཏབ་པའམ། །ནང་གི་ས་བོན་ནི་དེ་ལྟར་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐོས་སོགས་བག་ཆགས་མེད་ན་ནི། །དེ་འབྲས་ཐོས་པ་སོགས་སྐྱེ་བ་མི་རིགས་ཕྱིར། །བྱས་དང་མ་བྱས་འཇིག་དང་ཕྲད། །ཉེས་པར་འགྱུར་བས་འགལ་ཕྱིར་རོ། །ནང་གི་ས་བོན་ཕྱིར་རོལ་གྱི་ས་བོན་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། །འདི་ལྟར་ཀུན་གཞིའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ནོ། ༧ །འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་གཞན་གང་ཡིན་པ་ལུས་དང་ལྷ་སོགས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ཏེ་དམིགས་པ་དང་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་བས་སོ། །དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། གཅིག་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །གཉིས་པ་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན། །ཚོར་བས་ཉེ་བར་སྤྱོད་དང་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་དང་། །དེ་ཡི་འཇུག་བྱེད་འདུ་བྱེད་ཉིད་སེམས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཀུན་གཞི་དང་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དེ་གཉིས་གཅིག་གི་རྐྱེན་གཅིག་ཡིན་པ་ནི། ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས།ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་ལ་སྦྱོར། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་དག་ལ་ཡང་ཀུན་གཞི་དེ་དེ་བཞིན་སྦྱོར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་དེ་གཉིས་ཕན་ཚུན་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་དང་། །རྒྱུ་ཡི་རྐྱེན་གྱི་དངོས་པོར་རྟག་ཏུ་སྦྱོར། །གང་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་ རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ཡིན་ཚེ་དེ་འབྲས་བུ་ཡིན། དེ་རྒྱུ་ཡིན་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་འབྲས་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གསུམ་སྟེ། འཁོར་བའམ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་། འདོད་མི་འདོད་འགྲོ་བས་བྱེད་པ་དང་། ལུས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པ་ཅན་ནོ། །
Chinese
好的。 六种入智与习气无关，因为与眼等其他所依、其他所缘、其他作意这三种差别相关。 7 。 因为与刹那灭亡同时生起是不可能的。如果说入智之类没有关联也需要修习，那么就会出现从一个到另一个的过失，因为眼等与色等之间种类相同。 7 。 外和内的种１子，被认为是产生２和直至最终之间推动２的。 因为不播种外在的种子，内在的死亡就会被推动。犹如箭在到达目的地的途中不会坠落一样。 如外在的种子一样，内在的种子并非如此，这是分段的。 外在的其他如绵羊的角，或者杜尔巴等和青稞等没有播种的种子。 内在的种子并非如此认为，如果没有听闻等的习气，那么产生听闻等的结果是不可能的。 因为做了和没做，毁坏和聚合，会变成过失，所以是相违的。 内在的种子，外在的种子是因，因此，阿赖耶识是习气的所依。 7 。 其他的入识，无论是什么，都是在身体和天等一切有情中行使的，因为对境和行相没有完全断绝。 《辨中边论》中说：一是阿赖耶识是因的识，二是入识是行使者，感受是行使，意识是完全断绝，它的入行就是作意，是从心中产生的。就像所说的那样。 阿赖耶和入识这两种识，一个是另一个的因，如《阿毗达摩经》中所说：一切法都与产生阿赖耶识有关，阿赖耶识也同样与阿赖耶有关。这样，两者就总是与果的实体和因的缘的实体相关联。何时阿赖耶识是因，它就是果，它是因时，阿赖耶识就是果。如是说。 有三种缘起：轮回或自性，欲与不欲的行作，以及身体的行使。
English
Okay. The six entering knowledges are unrelated to habitual patterns, because they are related to three differences: other supports such as the eye, other objects, and other mental activities. 7. Because it is impossible to arise simultaneously with the moment of cessation. If it is said that even though there is no connection between the types of entering knowledge, they still need to be cultivated, then there will be a fault of becoming something other than something else, because the types between the eye and so on and form and so on are the same. 7. The outer and inner seed１ are considered to cause２ and propel２ between the ultimate. Because if the outer seed is not sown, the inner death will be propelled. Just as an arrow does not fall on the way to its destination. Like the external seed, the internal seed is not like that, this is segmented. The external others, such as sheep's horns, or Durba and other seeds such as barley, etc., are not sown. The inner seed is not considered to be like that, because if there are no habitual patterns of hearing and so on, then it is impossible to produce the result of hearing and so on. Because doing and not doing, destroying and gathering, will become a fault, so it is contradictory. The inner seed, the outer seed is the cause, therefore, the Alaya consciousness is the basis of habitual patterns. 7. The other entering consciousness, whatever it is, is practiced in all beings such as the body and gods, because the object and aspect are not completely cut off. The Differentiation of the Middle and Extremes says: One, the Alaya consciousness is the consciousness of cause, two, the entering consciousness is the practitioner, feeling is the practitioner, consciousness is completely cut off, and its entering action is intention, which arises from the mind. It's like what was said. The Alaya and entering consciousness, these two consciousnesses, one is the cause of the other, as stated in the Abhidhamma Sutra: All dharmas are related to the generation of Alaya consciousness, and Alaya consciousness is also related to Alaya in the same way. In this way, the two are always related to the entity of the fruit and the entity of the cause. When the Alaya consciousness is the cause, it is the fruit, and when it is the cause, the Alaya consciousness is the fruit. So it is said. There are three dependent originations: samsara or self-nature, actions of desire and non-desire, and the practice of the body.