Tibetan
ར་ཆོས་སུ་དམིགས་པས་རྟོག་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་མིན་པ་གཞན་ནི་མེད་པས་དམིགས་པར་མི་རིགས་ལ། ཆོས་ལ་མ་དམིགས་ན་ཆོས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་ཡུལ་ལམ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པའོ། །ཡང་ཡུལ་ཅན་ལ་དཔྱད་ན་དེ་ཤེས་པ་ཞིག་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། མི་རྟོག་པ་མིན་ཏེ་དེས་ཤེས་བྱ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་མིན་ན་དེས་ཅི་ཞིག་ཤེས་ནས་རྣམ་ པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་གང་ལྟར་ཡང་མི་འཐད་དོ་སྙམ་ན། ༧ །ཟབ་མོའི་ཡོན་ཏན། གཞན་དབང་གི་ཆོས་དེ་ལ་དམིགས་པ༡༩་མ་ཡིན་དེ་ལས་གཞན་ལ་དམིགས་པ་མིན་ལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་པ་དང་མཚན་མ་འདི་ཤེས་སོ་ཞེས་པའི་ཤེས་པའང་མིན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཤེས་ཞེ་ན། ཤེས་བྱ་གཟུང་བ་དང་ནི་དེའི་ཡུལ་ཅན་དུ་འབྱེད་པའམ་དེར་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི། །མཉམ་པར་གྱུར་པ་ཡི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་བརྟག་བྱ་ཀུན་བརྟག །དབུ་མ་ལྟར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་མེད་པས་ན། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས། །རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱར་མེད་པར་གང་ཕྱིར་བཞེད། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་དེ་མི་རྟོག་ཉིད་དོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་ཅིས་མ་གྲོལ་ཞེ་ན། གློ་བུར་སྒྲིབ་པས་གནས་ཚུལ་མ་རྟོགས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོགས་སུ་བཟུང་བས་སོ། །སྦྱོང་བ་རྣམས་ནི་དོན་ཇི་བཞིན་མཐོང་བས་གྲོལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ན་གཞན་དབང་གི་ཆོས་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པས། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ནི་གཅིག་ཐ་དད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་དོ། །ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མཚན་མ་གང་གི་རྣམ་པ་ཤེས་པའི་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་མི་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཅིང་། སྦྱོར་བྱུང་དང་རྗེས་ཐོབ་ལྟར་ཤེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྦྱོར་བྱུང་གི་ཤེས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཕྱིར་ཤེས་པ་མེད་པའང་མིན་ནོ། །དེ་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་རིགས་དང་སྔོན་གྱི་འཕེན་པ་དང་ད་ལྟར་གོམས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་སོ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཆོག་ཤེས་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དང་། སྤྲོས་ པ་མེད་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་ནི་རྣམ་པ་ལྔ་སྟེ། རྟོགས༡་པ་ལ་དཔྱོད་པ་དང་། རྗེས༢་སུ་དྲན་པ་དང་། རྣམ་༣པར་བཞ
Chinese
如果缘于法，就会成为分别。因为没有其他的非法，所以不应缘于非法。如果不缘于法，就不会证悟一切法的法性。这是从所缘或缘的方面进行观察。再者，如果观察有境，那么它是有知还是无知？如果是有知，那就是有知，而不是无分别，因为它知道所知。如果是无知，那么它知道什么而被称为无分别的智慧呢？如果这样想，无论如何都不合理。第七，甚深的功德。缘于他起的法，不是缘于它，也不是缘于其他。既不是什么都不知，也不是知道这个相，也不是知。那么知道什么呢？所知与能知，或者在那里没有能知与所知的差别。 平等之识，即是无分别。一切所分别皆是分别。按照中观，一切法都无自性，所以，一切法自性上，为何认为不可分别？因此，知晓一切法自性即是无分别。为何一切有情本来没有解脱呢？因为被突如其来的障碍所遮蔽，没有证悟实相，而执着于颠倒。清净者们因为如实见到实相而解脱。这样，因为是缘于他起的法性，所以法与法性不可说为一或异。有境的智慧也不是知晓任何相的相状的知，但也不是不知晓法性，也不是像加行生和后得一样知晓，因为是无分别的缘故。加行生的智慧是先行的，并且是与法性相符而产生的，所以也不是无知。其中，对于无分别，从加行中产生的智慧有三种，即从因缘、先前的牵引和现在的串习中产生的差别。无分别的智慧也有三种，即知足的世间的，不颠倒的声闻的，以及无戏论的菩萨的无分别。从那之后获得的有五种，即对证悟进行观察，随后忆念，以及各种放置。
English
If one focuses on the Dharma, it will become conceptualization. Since there is no other non-Dharma, it is not appropriate to focus on non-Dharma. If one does not focus on the Dharma, one will not realize the Dharmata of all Dharmas. This is an examination from the perspective of the object or focus. Furthermore, if one examines the subject, is it knowing or unknowing? If it is knowing, then it is knowing, and not non-conceptual, because it knows the knowable. If it is unknowing, then what does it know that it is called non-conceptual wisdom? If one thinks like this, it is unreasonable in any case. 7. Profound qualities. Focusing on the other-dependent Dharma is not focusing on it, nor is it focusing on something else. It is neither not knowing anything, nor is it knowing that this is a sign, nor is it knowing. So what does it know? The knowable and the knower, or there is no difference between the knower and the knowable there. The knowledge that is equal is non-conceptual. All that is conceptualized is conceptualization. According to Madhyamaka, all Dharmas are without self-nature, so why is it considered that all Dharmas cannot be conceptualized by their own nature? Therefore, knowing the self-nature of all Dharmas is non-conceptual. Why are all sentient beings not liberated from the beginning? Because they are obscured by sudden obscurations, they do not realize the true nature, and they cling to what is inverted. Those who are purified are liberated because they see the true nature as it is. Thus, because it focuses on the other-dependent Dharmata, Dharma and Dharmata cannot be said to be one or different. The wisdom of the subject is not the knowledge of knowing the appearance of any sign, but it is not not knowing the Dharmata, nor is it knowing like the wisdoms arising from effort and subsequent attainment, because it is non-conceptual. The wisdom arising from effort precedes and is born in accordance with the Dharmata, so it is not unknowing. Among them, for the non-conceptual, the wisdom arising from effort is of three kinds, namely the distinctions arising from cause, past karma, and present habituation. Non-conceptual wisdom is also of three kinds: the contentment of the worldly, the non-inverted of the Hearers, and the non-conceptual of the Bodhisattvas because it is without elaboration. What is obtained after that is of five kinds: examining realization, subsequently remembering, and various placements.