Tibetan
།ཡང་དག་ཇི་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་པས། །དོན་དེ་ལ་མེད་པར་ནི་མིང་དང་། ངོ་བོ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་རྟོག་པ་གསུམ་དུ་ཤེས་པ་དང་། །རྟོག་པ་གསུམ་པོ་དེ་དོན་དུ་མེད་ཕྱིར་ཡང་དེ་མི་འཛིན་པས་དེ་མེད་པར། །མཐོང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལ་ཚུལ་བཞིན་འཇུག་པ་ཡིན། །ཚིགས་བཅད་དང་པོའི་ཕྱེད་མིང་དོན་གློ་བུར་ཤེས་པས་ཀུན་བརྟགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཞུགས། ཕྱེད་འོག་མས་གཞན་དབང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་རྟོགས། ཚིགས་བཅད་གཉིས་པས་རྟོག་པར་ཟད་ཀྱི་དངོས་པོར་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱང་མེད་པར་མཐོང་བས་ཡོངས་གྲུབ་ལ་འཇུག་གོ། །འདི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས་གདམས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་ བཞག་པས། །ཆོས་དང་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུགས་བརྙན་རང་གི་ཡིད་དུ་མཐོང་བ་ནི། རང་སེམས་ཙམ་སྟེ་དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་གྱི་འདུ་ཤེས་བཟློག་ནས་སུ། །རང་གི་སེམས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་དེ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་ངེས་པར་གཟུང་ནས། །དེ་ལྟར་ནང་དུ་སེམས་མཉམ་བཞག་ལ་གནས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་གཟུང་བ་མེད་པར་རབ་རྟོགས་བྱོས། །གཟུང་བ་མེད་པ་དེ་ཕྱིར་དེའི་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས། །རྒྱུ་དེས་ན་དམིགས་པ་མེད་ལ་རེག་གོ། ཞེས་སོ། །འདི་ལྟར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་ཡང་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཚིགས་བཅད་འབྱུང་བ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྦྱིན་སོགས་བསོད་ནམས་མི་དམིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །ཚོགས་རྣམས་མང་པོ་མཐའ་ཡས་ཡུན་རིང་པས་ཕ་རོལ་མེད་བསགས་ཏེ། །མདོ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སེམས་པ་ལེགས་པར་རྣམ་གནས་ཕྱིར། །དོན་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་རྒྱུས་བྱུང་བར་རྟོགས་པ་ཚོགས་ལམ་མོ། །བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་དོན་ནི་ངེས་ཤེས་ནས། །དོན་མེད་པར་སེམས་སྣང་བ་དེ་འདྲ་བ་ཡི་སེམས་ཙམ་ཉིད་སྦྱོར་ལམ་ལ་གནས། །དེ་བས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བྲལ་བ་ཡི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་ངེས་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར་སྦྱོར་ལམ་བསྟན་ཏོ། །སེམས་ལས་དོན་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རྟོགས་ནས། །དོན་མེད་པར་དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་མེད་རྟོགས་ནས། །གཟུང་འཛིན་དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མཐོང་ལམ་ལ་གནས། །རྟོག་མེད་ཤེས་སྟོབས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་མཉམ་པའི་རྗེས་སོང་བས། ། བློ་དང་ལྡན་པས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཀུན་ནས་དུས་རྟག་པར་ཡང་། །ཀུན་
Chinese
以如实完全了知，得知名、自性、差别三种分别念在那事物上并不存在。由于那三种分别念在那事物上并不存在，因此也不执著它，从而在那事物上见到无有。这是如理进入三种自性。第一颂的前半句，以了知名相是突然出现的，进入遍计所执的自性。后半句了知依他起的自性。第二颂说，仅是分别念而已，并非实有，因此见到一切分别念也不存在，从而进入圆成实性。如此是瑜伽的分类中，从教诲的偈颂来说：菩萨在禅定中安住，显现为法与义的影像，在自己的心中见到，这只是自心而已，从那之外遣除对义的执著后，安住于自己的心，将那安住的心如是显现的执著确定地抓住，如是内心安住于禅定。因此，应善加了知无有能取。由于无有能取，因此以了知其所取也不存在，以那因缘而触及无有对境。如是说。如此，从大乘经庄严论中，也出现现观的偈颂：菩萨以布施等不缘福德的智慧之，众多无边长久的资粮无有他者地积聚，为了善妙地安住于经等的法，了知诸义的相状是由心所说的因所生，这是资粮道。从仅仅是言说而确定义，在无有义中，心显现为那样的唯心，安住于加行道。因此，远离能取所取的相状之，法界成为确定的现量，宣说了加行道。以智慧了知从心之外无有他义，在无有义中，因此也了知心也不存在。具有智慧者了知能取所取二者不存在后，不住于能取所取之法界安住于见道。无分别智力，以无分别的智慧，随行于能取所取二者皆无的平等后，具有智慧者从内外一切法中，恒时也是一切
English
Through truly and completely knowing, one understands that names, essence, and distinctions, the three kinds of conceptualizations, do not exist in that thing. Since those three conceptualizations do not exist in that thing, one does not grasp onto it, and thus sees non-existence in that thing. This is properly entering the three natures. The first half of the first verse, by knowing that names and meanings arise suddenly, enters the nature of the completely imputed. The latter half realizes the nature of the other-dependent. The second verse says that it is only conceptualization and not real, so seeing that all conceptualizations also do not exist, one enters the perfectly established. Thus, in the classification of yoga, from the verses of instruction: When a Bodhisattva abides in samadhi, the images appearing as Dharma and meaning are seen in one's own mind. This is only one's own mind. After reversing the notion of meaning other than that, abiding in one's own mind, one grasps the notion of that abiding mind appearing as such. Thus, internally, one abides in samadhi. Therefore, one should thoroughly understand the absence of the grasped. Since there is no grasped, one realizes that its grasper also does not exist. By that cause, one touches the absence of an object. So it is said. Thus, from the Ornament of the Great Vehicle Sutras, verses of realization also appear: Bodhisattvas, with generosity and so on, accumulate immeasurable and vast collections of merit from non-objective wisdom for a long time without others. In order to abide well in the Dharma of sutras and so on, understanding that the aspects of meanings arise from the cause of mental expression is the path of accumulation. From merely verbal expression, ascertaining the meaning, in the absence of meaning, the mind appears as such, the mind-only abides in the path of application. Therefore, the realm of Dharma, devoid of the characteristics of both grasper and grasped, becomes the definite direct perception, the path of application is taught. With wisdom, understanding that there is no other meaning apart from the mind, in the absence of meaning, one also understands that the mind does not exist. With intelligence, after realizing that both grasper and grasped do not exist, not abiding in the Dharma of grasper and grasped, one abides in the path of seeing. The power of non-conceptual wisdom, with non-conceptual wisdom, following the equality of the absence of both grasper and grasped, with intelligence, from all internal and external Dharmas, constantly, everything
Tibetan
ཉོན་དེའི་གནས་སམ་རྒྱུའི་ཐིབས་པོ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀུན་ཉོན་གྱི་བག་ཆགས་ཉེས་པར་བསགས་པ་སེལ་ཏེ། །དཔེར་ན་རྩི་སྨན་ཆེན་པོས་དུག་ནི་སེལ་བ་བཞིན་བསྒོམ་ལམ་མོ། །ཐུབ་པས་གསུངས་པའི་མཛེས་པའམ་ལེགས་ཆོས་ལེགས་པ་བཞག་པ། །མདོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་རྩ་བ་གཅིག་པུ་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་མ་མོ་ས་བཅུ་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དང་རྗེས་ཐོབ་དྲན་པ་དང་བཅས་ལ་བྱང་སེམས་དེས་བློ་བཞག །མདོ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་དོན་སྣ་ཚོགས་དྲན་པའི་རྒྱུད་ནི་རང་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་ཤེས་ནས། །མི་རྟོག་པ་དང་རྗེས་ཐོབ་དེས་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ་བརྟན་པ་རྣམས་མྱུར་དུ་འགྲོའོ། །བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱིས་བགྲོད་དགོས་པས་མྱུར་དུ་ཞེས་ཇི་སྐད་བྱ་ཞེ་ན། བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། དུས་གསུམ་བརྟག་པ་ལས། རྨི་ལམ་ན་ནི་ལོ་གཅིག་ཀུན། །ཡུད་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དམིགས་པ་སྟེ། །དེས་ན་དཔག་མེད་དུས་དག་ཀྱང་། །སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་འདུས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །བརྩོན་འགྲུས་སྦྱོང་བ་རྣམས་ལ་དུས་རིང་ཡང་ཐུང་ངུས་འདའ་བར་སྣང་ལ། བརྩོན་ཞན་རྣམས་ལ་དུས་ཐུང་ཡང་རིང་བར་སྣང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པ་དེ་ལ། བཞི་པ་དེའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསྟན་པ་ཇི་ལྟར་བལྟ་ཞེ་ན། སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་བསམ་གཏན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་དྲུག་གིས་འཇུག་གོ། ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་ཇི་ལྟར་འཇུག །ཇི་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་དག་དེ་ལ་འཇུག་པའི་འབྲས་བུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམས་ལ་ཀུན་ཏུ་མ་ཆགས་ པ། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམས་ལ་ལྟུང་བ་མེད་པ། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་ལ་འཁྲུག་པ་མེད་པ། བསྒོམ་པ་ལ་ལེ་ལོ་མེད་པ། རྣམ་པར་གཡེང་བའི་རྒྱུ་གོང་བཤད་ཕར་ཕྱིན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དེ་དག་ཡོད་ན་སྦྱིན་སོགས་ལ་མི་འཇུག་པས་རྣམ་པར་གཡེང་བའོ་འདི་དག་ལ་མི་འཇུག་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་ཅིང་། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་གྱི་ཕར་ཕྱིན་ཉིད་ལ་འཇུག་གོ། རྣམ་རིག་ཙམ་ལ་ཞུགས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ནི། ལྷག་བསམ་དག་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་འབྲས་བུའི་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་ཉིད་འཐོབ་སྟེ། འདི་ལྟར་བྱང་སེམས་འདི་ཡི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་སྦྱོར་བ་བྱེད་བཞིན་པ་མེད་ཀྱང་། ཕར་ཕྱི
Chinese
聽，那裡的處所或根源的稠密，阿賴耶識，消除積累的所有煩惱的習氣，譬如用大藥消除毒一樣，是修道之路。佛陀所說的美好或善法，是善妙的安立。所有經部的所說的根本，唯一是所有經部匯集的母體，從十地經中所說的法界和後得，以及憶念，菩薩對此安置心。知道憶念經部等的各種法義的因是自心的分別念而已後，以無分別和後得，那些穩固地到達功德海的彼岸者，迅速地前往。需要用三大阿僧祇劫才能到達，為何說迅速呢？因為只是考察而已。從三時的考察中，如夢中一年的一切，剎那間也能夠觀想，因此無量時間，也會匯集於一瞬間。就像這樣。對於精進修習者來說，時間長也顯得短暫，對於懈怠者來說，時間短也顯得漫長。如是說。如是，在指示所知之相之後，第四，如何觀察指示那的因和果呢？以布施、持戒、忍辱、精進、禪定、智慧的波羅蜜多這六者進入。六波羅蜜多如何進入唯識呢？如何這六波羅蜜多進入它，結果是什麼呢？如此，菩薩對所有受用都不執著，對所有戒律都沒有墮落，對所有痛苦都沒有擾亂，對修行都沒有懈怠。如果存在散亂的因，即上述波羅蜜多的違品，就不會進入布施等，因為是散亂。不進入這些，而是以一心一意，如理地以智慧完全辨別諸法，依靠六波羅蜜多，進入唯識的波羅蜜多本身。進入唯識的菩薩，以清淨的增上意樂完全攝持，獲得果的六波羅蜜多本身。如此，這位菩薩恆常行持六波羅蜜多，即使沒有正在作意修習，波羅
English
Listen, the density of that place or cause, the Alaya consciousness, eliminates the wrongly accumulated habits of all defilements, just like a great medicine eliminates poison, it is the path of meditation. The beautiful or virtuous Dharma spoken by the Buddha is a wonderful establishment. The root of what is said in all Sutras, the only mother of all Sutras gathered together, from the Dharmadhatu and subsequent attainment spoken in the Ten Bhumi Sutra, and with mindfulness, the Bodhisattva places his mind on this. Knowing that the cause of remembering various Dharma meanings of Sutras etc. is only the conceptual thought of one's own mind, with non-conceptualization and subsequent attainment, those who firmly reach the other shore of the ocean of merits, quickly go. It is necessary to go through three great countless kalpas, why say quickly? Because it is only investigation. From the investigation of the three times, like all of one year in a dream, even in an instant it can be visualized, therefore immeasurable time, will also gather in an instant. It's like that. For those who practice diligently, even a long time seems short, for those who are lazy, even a short time seems long. It is said like that. Thus, after indicating the characteristics of what is to be known, fourth, how to observe the indication of its cause and effect? It enters with the six perfections of generosity, ethics, patience, diligence, meditation, and wisdom. How do the six perfections enter Vijnaptimatrata? How do these six perfections enter it, what is the result? Thus, Bodhisattvas are not attached to all enjoyments, there is no downfall in all precepts, there is no disturbance in all sufferings, there is no laziness in meditation. If there is a cause of distraction, that is, the opposite of the above-mentioned perfections, one will not enter generosity etc., because it is distraction. Not entering these, but with one-pointed mind, properly and completely distinguishing all Dharmas with wisdom, relying on the six perfections, one enters the perfection of Vijnaptimatrata itself. The Bodhisattva who has entered Vijnaptimatrata, completely grasping with pure higher intention, obtains the six perfections of the fruit itself. Thus, this Bodhisattva constantly practices the six perfections, even if there is no intentional practice, the Para-