Tibetan
ང་བ་ཡང་མི་འབྱུང་སྟེ། གང་གི་ཚེ་མདོ་སོགས་ཆོས་གང་ཡིན་པ་འདི་ཐམས་ཅད་ནི་མིང་ཙམ་མོ་ཞེས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་མིང་ལ་གནས་ཤིང་། ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཁོ་ན་སྟེ། །རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཇུག་པ་མེད། །མིང་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ལ། །མིང་ཞེས་ཉེ་བར་འདོགས་པར་བྱེད། །ཅེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པས་མངོན་སུམ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་དེའི་ཚེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་།དམིགས་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀ་མེད་པར་མཉམ་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱར་མེད་པ་མཉམ་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་སོགས་ཆོས་དང་ལྷ་སྦྱིན་དང་དད་པས་རྗེས་འབྲང་སོགས་གང་ཟག་མདོ་སྡེ་སོགས་ཆོས་དང་དེའི་བརྗོད་བྱའི་དོན། །བསྡུས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ལྟ་བུ་དང་ནི་གཟུགས་བདག་མེད་ཚོར་བ་བདག་མེད་སོགས་རྒྱས་དང་ཡིག་འབྲུ་ཨ་སོགས་རིགས། །མ་དག་པ་སོ་སྐྱེ་དང་དག་པ་འཕགས་པ་དང་མཐའ་ཤེར་ཕྱིན་དང་ས་བཅུ་པ་སོགས་བསྡུས་དོན་ལ་དམིགས་པ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བས་མིང་གི་ཡུལ། །དེ་ལྟར་ན་བྱང་སེམས་འདི་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྣམ་རིག་ཙམ་ཉིད་དུ་འཇུག་པས་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དེར་ཞུགས་པས་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་ཞུགས་ པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་ལེགས་པར་རྟོགས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་ལ་དེ་རྟོགས་ཤིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྲས་སུ་སྐྱེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་མཐོང་བས་སེམས་བདག་མེད་པར་མཉམ་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་མཉམ་པ་དང་དེ་དག་གི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེ་བདག་གི་ཡང་ཡིན་པས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་དག་གི་ཆོས་སྐུ་གང་ཡིན་པ་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་སེམས་མཉམ་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་མཐོང་ལམ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཡང་རྣམ་རིག་ཙམ་དེ་ལ་འཇུག་ཅེ་ན། འདྲེས་པའི་ཆོས་ལ་དམིགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་དོན་མདོར་བསྡུས་ཏེ་དམིགས་པའོ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཞི་ལྷག་གི་ཤེས་པ་དང་། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ངོ་བོ་ཉིད་དང་བླ་ན་ཡོད་མེད་སོགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་ཅན་རྣམ་པར་རིག་པའི་ཤེས་པས། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ས་བོན་གཟུགས་སོགས་རྒྱུ་མཚན་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ
Chinese
我执也不会生起，当什么时候，经部等任何法都是仅仅是名字，对于一切事物都不作分别，安住于名言，一切都仅仅是名字而已。一切分别都不生起。于显现为名字的识，施设为名字。就像这样说的一样。当以各自正知的方式，以现量的方式安住于法界时，彼菩萨的所缘和能缘二者皆无，以平等故，彼二者无有差别，生起平等的无分别智慧。这样一来，此菩萨即是进入圆成实性。色等法，以及天授和信随等补特伽罗，经部等法及其所诠之义，总而言之，如一切法无我，以及色无我、受无我等广说，以及字母阿等种类，不清净的凡夫和清净的圣者，以及终极的般若波罗蜜多和十地等，缘于总义。以种种差别而成为名言之境。这样一来，此菩萨即是以知所知之自性而进入唯识，进入彼处即是进入极喜地。现量善为了解法界，如来种姓即是法界，并且了悟彼，生为佛子，并且见到一切有情皆有如来藏，因此心与无我平等，并且对于一切菩萨心平等，并且彼等之住处即是我的住处。对于一切佛，为了获得彼等之法身，获得心平等，此乃彼之见道。为何又进入唯识呢？缘于杂染之法，缘于一切法之真如，总摄一切大乘之教义而缘之，以及超世间的寂止和胜观之智慧。及其后得，以种种所取能取之相而显现的识，即是诸法之因果自性以及有无胜义等。舍弃一切具足因缘的阿赖耶识之种子色等，而获得法身。
English
Ego-grasping will not arise either. When all the dharmas, such as the Sutras, are merely names, one dwells in names without any conceptualization of all things. Everything is just a name. All conceptualizations do not arise. To the consciousness that appears as a name, one applies the term 'name.' It is like saying this. When one dwells in the realm of dharma in a manifest way, knowing it individually and correctly, then the object of focus and the focusing subject of that bodhisattva are both absent. Because of equality, there is no difference between the two, and equal, non-conceptual wisdom arises. In this way, this bodhisattva enters into the nature of complete accomplishment. Forms and other dharmas, as well as individuals such as Devadatta and those who follow with faith, Sutras and other dharmas, and their expressed meanings. In short, like all dharmas being without self, and the extensive explanation of form being without self, feeling being without self, and so on, and the types such as the letter A, the impure ordinary beings and the pure noble ones, and the ultimate Perfection of Wisdom and the ten bhumis, etc., are focused on the general meaning. Through various distinctions, it becomes the object of names. In this way, this bodhisattva enters into the nature of knowable objects as mere consciousness, and by entering there, one enters the Extremely Joyful Ground. One has directly and well understood the realm of dharma, and the Tathagata lineage is the realm of dharma, and having realized it, one is born as a child of the Buddha, and seeing that all sentient beings have the essence of the Tathagata, therefore the mind is equal with no-self, and the mind is equal for all bodhisattvas, and their dwelling place is also my dwelling place. For all Buddhas, in order to attain their Dharmakaya, one attains equality of mind, which is their path of seeing. Why does one enter into mere consciousness again? Focusing on mixed dharmas, focusing on the suchness of all dharmas, summarizing the teachings of all the Great Vehicles, and the wisdom of transcendent quiescence and insight. And its subsequent attainment, the consciousness that manifests with various aspects of object and subject, which are the cause and effect nature of dharmas, and the presence or absence of ultimate truth, etc. Having abandoned all the seeds of the Alaya consciousness, such as form, which possess all the reasons and conditions, one attains the Dharmakaya.