Tibetan
ང་མེད་དེ་གཉིས་གང་གི་འགྲོ་བའང་མ་ཡིན་ལ། མྱང་འདས་ཀྱི་འགྲོ་བ་ལྷག་བཅས་མྱང་འདས་པའི་ཡང་གནས་སུ་མི་རུང་ངོ་མྱང་འདས་ནི་འགྲོ་བས་བསྡུས་པ་མིན་ནོ། ༧ །ཡང་ལེགས་བྱས་ཅན་ནམ་ཉེས་བྱེད་དག་འཆི་བ་ན། ལུས་ སྨད་དམ་སྟོད་ནས་དྲོད་རིམ་ཡལ་འགྱུར་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མེད་པར་མི་རུང་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཡིད་ཡོད་ཀྱང་ལུས་གཏོང་བ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ཉོན་ནི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་མེད་ན་མི་རུང་ངོ་། །ཇི་ལྟར་འཇུག་ཤེས་རྣམས་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་བྱང་མི་རུང་ན། འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན་ཅིང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པ་མིན་པས། འདོད་པའི་དགེ་སེམས་ཀྱིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་བྲལ་ཕྱིར་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ན། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་དེ་ཡང་། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་སེམས་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་དང་འགགས་པ་མེད་ཕྱིར་དེས་བསྒོས་པར་མི་རུང་བས་དེ་ས་བོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གཟུགས་སྤྱོད་ཀྱི་སེམས་འདས་པ་ཚེ་རབས་དུ་མར་སེམས་གཞན་གྱིས་བར་དུ་བཅད་བ་དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་བཞེད་འགགས་ཟིན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་མཉམ་བཞག་གི་རྗེས་ཀྱི་སེམས་དེའི་ས་བོན་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་ཆགས་བྲལ་གྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ལ་གང་ལ་གང་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་གང་ཞིག་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་དེ་འོངས་པ་དེ་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་དེའི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡིན་ལ། སྦྱོར་བྱུང་དགེ་སེམས་དེ་ནི་བདག་པོའི་རྐྱེན་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་འདས་པའི་རྣམ་བྱང་ཡང་། ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྣམ་སྨིན་རྣམ་ཤེས་མེད་ན་མི་རུང་སྟེ། གཞན་གྱི་སྒྲ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། སོ་སོ་རང་གི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་ བ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུངས་ན། གཞན་གྱི་སྒྲ་ལས་ཡིད་བྱེད་དེས། རྣ་ཤེས་སམ། ཡིད་ཤེས་སམ། དེ་གཉིས་ཀར་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་ཡིན་གྲགས་ན། རྣ་ཤེས་ལ་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་མི་འབྱུང་ཞིང་། ཡིད་ཤེས་དེ་ཡང་དེ་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་ཤེས་གཡེང་བས་བར་ཆོད་ལ། གང་ཚེ་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ། ཡིད་ཤེས་ལ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་བསྒོས་པ་དེ་ཉིད་ནི། བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་འགགས་ཤིང་ཡུན་རིང་ལོན་ཏེ་མེད་ན། ཕྱིས་དེའི་ས་བོན་ཚུལ་བཞིན་ཡིད་བྱེད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་གང་ལས་འབྱུང་
Chinese
我非彼二者之任何行境，涅槃之行境，有余涅槃者亦不得为安住处，涅槃非行境所摄。7。又善作者或恶作者等临终时，身体下部或上部之暖渐灭，然不可无阿赖耶识，彼时虽有意识而舍身者，乃阿赖耶识也。如是生之诸杂染，若无一切种子阿赖耶识则不可。若诸入识者不得有出世间之清净，以未离欲界之贪，亦未得色界之心故。欲界之善心为离欲界之贪而勤精进时，于欲界中行之勤精进所生之心，亦与于色界中行之心同时生灭故，不得以此熏染，故彼不转为种子。色界行之心，过去多生为他心所间断者，亦如经部师所许，以已灭尽故，不得为等持后之心之种子。如是于一切离贪之种子，当随其所应而配之。是故，从一至一相续而来之，一切种子异熟识，乃于色界中行之等持心之俱生因，而勤精进所生之善心，则成立为增上缘。如是，出世间之清净亦，不可无一切种子异熟识，如佛所说，依于他音及各各自之如理作意之因，而生起真实之见。若谓依于他音之作意，熏染耳识或意识，或二者，然耳识则不生如理作意，意识亦为彼之外之余识散乱所间断，何时生起与如理作意相应之心，彼时，熏染于意识之听闻习气，若与习气俱灭且历时已久而无，则后彼之种子从何生起与如理作意相应之心
English
I am not the object of either of those two. The object of nirvana, even for those remaining in nirvana, cannot be a place of dwelling. Nirvana is not included within the scope of objects. 7. Furthermore, when those who have performed good deeds or evil deeds are about to die, the warmth gradually disappears from the lower or upper part of the body, but it is impossible to be without the alaya-consciousness. At that time, even though there is consciousness, the abandonment of the body is the alaya-consciousness. Thus, all the defilements of birth are impossible without the all-seed alaya-consciousness. If those who enter into consciousness cannot have worldly purification, it is because they have not separated from desire in the desire realm and have not attained the mind of the form realm. When the virtuous mind of the desire realm strives to separate from desire, that mind which arises from the striving practiced in the desire realm, also arises and ceases simultaneously with the mind practiced in the form realm. Therefore, it cannot be influenced by this, and thus it does not transform into a seed. The mind of form realm practice, which has been interrupted by other minds in many past lives, is also considered by the Sutra school to have ceased and no longer exists. Therefore, it cannot be the seed of the mind after meditative equipoise. Likewise, all seeds of detachment should be applied according to what is appropriate. Therefore, that which comes continuously from one to another, the all-seed fully ripened consciousness, is the co-emergent cause of the mind of meditative equipoise practiced in the form realm, and the virtuous mind arising from striving is established as the dominant condition. Similarly, worldly purification also cannot be without the all-seed fully ripened consciousness. As the Buddha said, true view arises from relying on the sound of others and from the cause of each individual's appropriate attention. If it is said that the attention based on the sound of others influences the ear consciousness or the mind consciousness, or both, then appropriate attention does not arise in the ear consciousness, and the mind consciousness is also interrupted by the distraction of other consciousnesses. When the mind that is in accordance with appropriate attention arises, at that time, if the habit of hearing that has influenced the mind consciousness has ceased together with the habit and has been gone for a long time, then from what will the seed of the mind that is in accordance with appropriate attention arise later?