Tibetan
་ཚོགས་པ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས། བདག་ཕུན་སུམ་པ། གཞན་ཕུན་སུམ་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་གཉིས། གོ་རིམ་བཞིན་དུ། འོག་མ་ལྔ་ལྔས་བཤད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ། མི་ཉིད་དང་། ཡུལ་དབུས་སུ་སྐྱེས་སོགས་དང་། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་དང་དམ་པའི་ཆོས་སྟོན་པ་དང་སོགས་བཞིན་དང་། གོང་ནས་གོང་དུ་མངོན་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒོ་ནི། འོག་མ་གོང་མར་སྒྲུབ་པའི་གནས་ཏེ། དད་ན་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ། བརྩོན་ན་དྲན་པ་ཉེར་འཇོག་སོགས་དང་། སྤོང་པའི་སྒོ་ནི། འདི་ལས་བརྩམ་ནས་འདི་སྤོང་བར་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་གང་ཞེ་ན། སྟེའུ་ལྟ་བུའི་མདོ་ལས་ཟག་པ་ཟད་པ་ལས་བརྩམ་ནས། འདི་ལས་ཕྱི་རོལ་བ་དང་། ཆོས་འདི་བ་ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པ་དང་། བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་ཡི་ཆད་པ་དང་། ཚོགས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའོ། །དགེ་སློང་ང་ནི་ཤེས་བཞིན་མཐོང་བཞིན་དུ་ཟག་པ་རྣམས་ཟད་པར་སྨྲའོ། །ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་མདོའི་ཚིག་གི་དུམ་བུ་དང་པོས་གང་ཟག་སྤངས་སོ། །སྒོམ་པར་སྦྱོར་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་ནི་གཉིས་པ་སྤངས་སོ། །སྟེ་འུའི་དཔེས་ནི་གསུམ་པ་སྤངས་སོ། །གྲུའི་དཔེས་ནི། བཞི་པ་སྤངས་སོ། །ཡི་གེ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བའི་སྒོ་ནི། གང་དུ་དོན་གཞན་ལ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཡི་གེ་རྣམས་གཞན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྒྱུར་བ་སྟེ། དཔེར་ན། མི་གང་མ་དད་བྱས་མི་གཟོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ལྟ་བུའོ། །ཆུད་ཟ་བ་དང་ཆུད་མི་ཟ་བའི་སྒོ་ནི་གང་དུ་རབ་ཏུ་ཆུད་ཟ་བ་དང་། རབ་ཏུ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀའི་ཐབས་དང་། དེ་གཉིས་གའི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་སྟོན་པ་སྟེ། དཔེར་ན། ལེགས་ པར་སྐྱེས་ཀྱི་མདོ་ལས་གསུངས་པ། རབ་ཏུ་ཆུད་ཟ་བ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་རྫས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པའོ། །དེ་ལ་ཕྱིའི་རྫས་ནི། ཁྱིམ་དང་ཆུང་མ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ནང་གི་རྫས་ནི་ཉེར་ལེན་ཕུང་ལྔའོ། །རབ་ཏུ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དེ་གཉིས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །རབ་ཏུ་ཆུད་ཟ་བའི་ཐབས་ནི། རབ་ཏུ་མི་འབྱུང་བ་དང་། བྱུང་ནས་ཀྱང་ཟག་པ་ཟད་པར་བྱ་བ་ལ་བག་ཡོད་མི་བྱེད་པའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ཆུད་མི་ཟ་བའི་ཐབས་སུ་བལྟའོ། །དེ་ལ་འདི་ལྟར། ཀྱེ་མ་རིགས་ཀྱི་བུ་ལེགས་པར་སྐྱེས་འདི་ནི་གཉིས་ཀྱིས་མཛེས་ཏེ། གང་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བར་དང་། གང་ཟག་པ་ཟད་ནས་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་པའི་བར་འདིས་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་དེའི་ཐབས་ཉེ་བར་བསྟན་པས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་མཚན་ཉིད་ཆུད་ཟ་བ་དང་། དེའི་ཐབས་བསྟན་པར་འགྱུར་རོ། །ཆུད་མི་ཟ་བ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསྟན་པ། དགེ་སློང་འདི་ནི་མཛེས་པ་སྟེ། །ཉེ་བར་ཞི་ཞིང་ཟག་པ་ཟད། །ཅེས་བྱ་བའོ། །དེས་རབ་བྱུང་དང་ཟག་ཟད་བསྟན་ནོ། །ཟག་ཟད་དེ་ཡང་། འདོད་ཆགས་བྲལ་ཞིང་བྲལ་བ་སྟེ། །ཉེར་ལེན་མེད་པ་མྱ་ངན་འདས། །བདུད་ཀྱི་སྡེ་ནི་ཕམ་བྱས་ནས། །ལུས་ཀྱི་ཐ་མ་འཛིན་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། འདིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ལ་འདོད་ཆགས་བྲལ་ནས། འདས་པའི་ལམ་གྱིས་ཐ་མའི་ཆ་མཐུན་གྱི་ཀུན་སྦྱོར་སྤངས་པ་དང་། གོང་མའི་ཆ་མཐུན་གྱི་ཀུན་སྦྱོར་ཡང་སྤངས་པ་དང་། ནང་གི་རྫས་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ་ཡང་བསྟན་པའོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཟད་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་ཀྱང་འདི་བསྟན་པར་བལྟའོ། །འདི་ལས་བཟློག་པ་ནི་རབ་ཏུ་ཆུད་ཟ་བའི་བར་དུ་དབྱེ་བ་བསྙད་པར་ལྟ་བར་བྱའོ། །གང་ཟག་རྣམ་པར་བཞག་པའི་སྒོ་ནི། གང་དུ་གང་ཟག་འདི་སྙེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་འདི་གསུངས་སོ་ཞེས་པས་སྟོན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་ལས་གྱུར་པ་ལྟ་བུའི་མདོ་ལས་བྱུང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ནི་གང་ཟག་གཉིས་དང་། གསུམ་དང་བཞིར་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་ཏེ། སོ་སྐྱེ་དང་། བདེན་མཐོང་གཉིས་སོ། །སོ་སྐྱེ་ནི་གསུམ་དུ་བསྙད་དེ། དཀར་པོ་མ་ཡིན་པ། ཅུང་ཟད་དཀར་བ། ཆེས་དཀར་བ་གསུམ་མོ། བདེན་པ་མཐོང་བ་ནི་བཞི་སྟེ། འབྲས་གནས་བཞིའོ། །དེའི་སྔ་མ་གསུམ་སློབ་པ། ཕྱི་མ་གཅིག་མི་སློབ་པའོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནི། གང་དུ་མུ་བཞི་ལ་སོགས་དྲི་བ་རྣམས་ཀྱི་དོན་བརྗོད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་རྟག་པའི་མདོ་ལས། གང་གིས་འདི་ལེགས་པར་མཐོང་བ་དེས་གཟུགས་ཐམས་ཅད་མཐོང་ངམ། གང་གིས་གཟུགས་ཐམས་ཅད་མཐོང་བ་དེས་ཐམས་ཅད་ལེགས་པར་མཐོང་ངམ། ཞེས་པ་མུ་བཞིའོ། །དེ་ལ་མུ་དང་པོ་ནི། ཚོར་སོགས་ཕུང་པོ་བཞི་ལ། རྟག་གཙང་བདེ་བདག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་དང་། སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟ་བའོ། །མུ་གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་ལ་རྟག་གཙང་བདེ་བདག་ཕྱིན་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་ཡོངས་ཤེས་བྱ་བ་མིན་པ་དང་། ཡོངས་སུ་སྤང་བྱ་མིན་པར་ཡང་ དག་པར་རྗེས་སུ་བལྟ་བའོ། །མུ་གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་མི་རྟག་སོགས་ཕྱིན་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་ཡོངས་སུ་ཤེས་བྱ་སྤང་བྱར་རྗེས་སུ་ལྟ་བའོ། །མུ་བཞི་པ། ཚོར་སོགས་ལ། གང་ལས་བཟློག་པའོ། །གཟུགས་ལ་མུ་བཞི་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་ཚོར་སོགས་ཐམས་ཅད་ལ་རྒྱས་པར་སྦྱར་བར་བྱའོ། །གང་བྱ་བ་བྱས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ན
Chinese
在宣说十二支分中，自圆满和他圆满这两个词， 按照顺序，用后面的五个五个来解释，就像这样：人本身和生于中土等等，佛陀出现和宣说正法等等，从高到高显现证悟的门是，下面的成为上面的证悟之处，如果相信就精进，精进就忆念近住等等，舍弃的门是，从这个开始宣说舍弃这个，那是什么呢？就像《小事经》中从烦恼灭尽开始，从这个之外的外道，和这个法仅仅通过听闻和思考就满足，以及修习完全灰心，和资粮完全不圆满。比丘我以知见如实宣说烦恼灭尽。像这样等的经文的第一段舍弃了人。通过勤奋致力于禅修等等舍弃了第二种。小事的比喻舍弃了第三种。船的比喻是，舍弃了第四种。文字完全转变的门是，在任何地方，对于其他意义完全成立的文字完全转变为其他，例如：不信之人不做等等的偈颂。 浪费和不浪费的门是，在任何地方，宣说完全浪费和完全不浪费，以及这二者的方便，和这二者的完全区分，例如：《善生经》中所说，完全浪费是对内外之物的特别执着。其中外物是，家庭和妻子等等的相。内物是近取五蕴。完全不浪费是对这二者没有特别的执着。完全浪费的方便是，完全不生起，即使生起也不谨慎地使烦恼灭尽。与此相反的被看作是不浪费的方便。对此，就像这样：唉！善生之子，这由二者庄严，从剃除头发和胡须而出家之间，以及从烦恼灭尽而完全了知之间，这近示了不浪费和它的方便，因此相反的相将变成浪费和它的方便。完全不浪费
English
In the teaching of the twelve assemblies, the two terms "self-perfection" and "other-perfection" are explained in order, with the latter five each. For example, being a human being, being born in the central land, etc., the appearance of the Buddha, the teaching of the sacred Dharma, etc. The gate of manifest realization from higher to higher is the place where the lower becomes the realization of the higher. If one has faith, one exerts effort; if one exerts effort, one cultivates mindfulness, etc. The gate of abandonment is to teach abandoning this, starting from this. What is that? Like in the Sutra of Minor Matters, starting from the exhaustion of defilements, those who are outside of this, and those who think that merely hearing and thinking about this Dharma is enough, and those who are completely discouraged from meditation, and those whose accumulations are not complete. "Monks, I declare that I have exhausted the defilements while knowing and seeing." The first part of the sutra passage, "like this," abandons the person. By striving to engage in meditation, etc., the second is abandoned. The example of minor matters abandons the third. The example of the boat abandons the fourth. The gate of complete transformation of letters is where letters that are completely established for other meanings are completely transformed into others. For example, verses such as "A person who does not have faith does not do," etc. The gate of wasting and not wasting is where complete wasting and complete not wasting are taught, as well as the means for both, and the complete distinction between the two. For example, as stated in the Sutra of Good Birth, complete wasting is excessive attachment to external and internal objects. Among these, external objects are characterized by home and wife, etc. Internal objects are the five aggregates of clinging. Complete non-wasting is being free from excessive attachment to these two. The means of complete wasting is not arising at all, and even if it arises, not being mindful to exhaust defilements. The opposite of this is seen as the means of non-wasting. In this regard, it is like this: "Alas! Son of a noble family, this is adorned by two things: between shaving hair and beard and going forth, and between exhausting defilements and completely knowing." This closely shows non-wasting and its means, so the opposite characteristic will become wasting and its means. Complete non-wasting
Chinese
以区分的偈颂之音来显示。比丘此乃美，近于寂静且漏尽。如是说。其显示了出家和漏尽。漏尽也是，离欲且已离，无有近取入灭。已败魔之军，是为持身之最后。如是说，此以世间道离欲后，以出世间道舍弃了下分结，且也舍弃了上分结，也显示了完全舍弃了内在之物。因是因和果尽之时，也应视其为此所显示。与此相反，应视为是直至完全耗尽之间所说的区分。对补特伽罗进行分别安立之门是，于何处以多少补特伽罗之角度而说，以此来显示，例如像出自如水所成之经，那是从对二者补特伽罗、三者和四者进行区分的角度而说的，即异生和见谛二者。异生被说为三种，非白色，稍白色，极白色三种。见谛是四种，四果位。其中前三种是学，后一种是非学。区分之门是，于何处陈述四句等问题之意义，例如在无常经中，谁对此善见，彼见一切色吗？谁见一切色，彼一切善见吗？此为四句。其中第一句是，对于受等四蕴，未颠倒执著为常、净、乐、我，完全了知，且如实随观应断除之法。第二句是，对于色，颠倒执著为常、净、乐、我，不是应完全了知之法，也不是应完全断除之法而如实随观。第三句是，对于色，未颠倒执著为无常等，如实随观应完全了知和应断除之法。第四句，对于受等，与前者相反。对于色之四句如何，同样应将其扩展应用于受等一切。凡所应作已作，彼等一切不识有其他从此生起，如是说。
English
It is shown by the tune of the verses of distinction. This monk is beautiful, close to peace and exhausted of outflows. Thus it is said. It shows renunciation and exhaustion of outflows. The exhaustion of outflows is also: free from desire and already free, without clinging, extinguished. Having defeated the army of demons, it is to hold the last of the body. Thus it is said, this, after being free from desire on the worldly path, abandons the lower fetters with the transcendental path, and also abandons the upper fetters, and also shows the complete abandonment of inner things. Because it is the time when the cause and effect are exhausted, it should also be regarded as what is shown by this. The opposite of this should be regarded as the distinction stated up to the point of complete exhaustion. The gate of distinguishing and establishing individuals is: where it is said from the perspective of so many individuals, it is shown by this, for example, like that which comes from the sutra like that which is made of water, that is said from the perspective of distinguishing between two individuals, three and four, namely ordinary beings and those who see the truth. Ordinary beings are said to be of three kinds: not white, slightly white, and very white. Seeing the truth is four kinds, the four fruit positions. The first three are learners, and the last one is a non-learner. The gate of distinction is: where the meaning of questions such as the four possibilities is stated, for example, in the impermanence sutra, whoever sees this well, does he see all forms? Whoever sees all forms, does he see all well? This is the four possibilities. The first possibility is: for the four aggregates such as feeling, not perversely clinging to permanence, purity, happiness, and self, fully knowing, and truly observing what should be abandoned. The second possibility is: for form, perversely clinging to permanence, purity, happiness, and self, not being what should be fully known, and also not being what should be fully abandoned, but truly observing. The third possibility is: for form, not perversely clinging to impermanence, etc., truly observing what should be fully known and what should be abandoned. The fourth possibility: for feeling, etc., the opposite of the former. Just as the four possibilities for form are, similarly, it should be applied extensively to all feelings, etc. Whatever should be done has been done, all those do not know that there is another arising from this, thus it is said.