Tibetan
པོ་སོགས་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་སྨྲ་བའོ། །རྣམ་མེད་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་སོགས་ཏེ། དོན་ནི་རབ་ཏུ་གྲུབ་གྱུར་ན། །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འགྱུར། །དོན་མེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཐོབ་པར་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་བ་ལ། །དོན་ཀུན་སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་ཡང་། །དོན་མེད་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ། །དེ་མེད་པས་ན་རྣམ་རིག་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཤིང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་འདོད། ཁ་ཅིག་གཅིག་བུར་སྨྲ་བ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་མེད་དུ་མ་ཟད་རྣམ་བཅས་པ་ལའང་ཡོད་པར་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་རྣམ་ཤེས་རིགས་པས་མི་གནོད་པས་དམ་པའི་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའམ་གྲུབ་པར་འདོད་པ། དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ ན་དཔྱོད་པའི་བློ་རབ་ཏུ་བརྟན་པ་དབུ་མ་པ་རྣམས་མི་འདོད་དེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཤེས་དེ་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་དང་། བྲལ་བའི་ཕྱིར་དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནོ། །འོ་ན་དབུ་མ་པས་ཅི་ཞིག་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། ཅི་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ་དངོས་སྨྲ་ལྟར་ཡོད་པ་མིན་ལ་རྒྱང་འཕེན་པ་ལྟར་མེད་པའང་མིན་ཞིང་གལ་ཏེ་དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་དོ་ཞེ་ན་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་མིན་ཏེ་ཕུང་གསུམ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀ་གཅིག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་ཀྱང་མིན་པས། །དེ་ལྟར་མཐའ་བཞི་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་དབུ་མ་པ་སྟེ། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས། །ཁས་མི་ལེན་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ལ་ནན་ཏན་ལྡན་པས་ཀྱང་། །ཅིར་ཡང་ཀླན་ཀ་བྱ་མི་ནུས། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ཏེ་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དབུ་མ་པ་དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་བཞག་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དོན་འདོད་པ་སློབ་དཔོན་བྷ་བྱ་སོགས་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཞི་འཚོ་སོགས་ཀྱི་ལུགས་སོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་ནན་ཏན་གྱིས་བསླབ་པར་གདམས་པ་ལ། དངོས་དང་། ཇི་ལྟར་བསླབ་པའི་ཚུལ། དེའི་ཐབས་བསྟན་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའི་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་པས་གཟིང་པ་དག་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ལ་ཐོས་བསམ་གྱིས་འབད་པ་མེད་པ་ནི། གང་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པ་མངོན་དུ་བྱ་བ་མི་འགྲུབ་པ། དེ་ཕྱིར་དོན་ལ་མཁས་པས་ནན་ཏན་གྱིས། དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་ པ་འམ་དམ་པའི་ཆོས་ལ་ལེགས་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གསུམ་གྱི་མགོན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ་ཡང་། དྲང་ངེས་ལྡེམ་ད
Chinese
等，说是六识。无相是圣者无著等，意思是如果意义完全成立，就会没有无分别智慧。因为没有意义，所以不应证得佛果。如是说：于无分别智慧游行时，因为一切义皆不显现，故应了知无义，因为没有它，所以没有识。如是说，认为有八识聚。有些说唯有一个，这不仅存在于无相中，也存在于有相中。第四种是，如前所示的识，以理智不相违背，故认为具有或成立胜义的体性。然而，精勤于彼之理的坚定中观派不这样认为。为什么呢？因为识远离一和多的自性，譬如虚空中的莲花。那么，中观派承认什么呢？什么也不承认，不像有实论者那样存在，也不像顺世外道那样不存在，如果说是远离二者的自性，那也不是有和无，因为会变成第三者。如果那样，二者会变成一体吗？也不是二者的自性。如是，从四边解脱者是中观派，即所谓：凡是不承认有、无、有无者，以精勤力亦不能于彼作任何责难。如是。此理是精通真实义者之真实，而非其他宗派论者。这些中观派也分为两种世俗安立：主张外境的导师婆毗耶等，以及瑜伽行派寂护等之宗义。第三，劝诫精勤修学彼等，其中有：所修之物、如何修学之理、以及指示其方法三种。第一，如前所示，被内外宗派的各种见解所迷惑者，对于真正的佛法没有闻思的精进，因为不能现证彼真实性。因此，通达意义者应精勤地以三种观察清净或善妙的佛法。第二，即使是三界怙主佛陀所说之法，也有了义、不了义、隐
English
etc., saying there are six aggregates of consciousness. The absence of aspects is exemplified by the noble Asanga, etc. It means that if meaning were fully established, there would be no non-conceptual wisdom. Because there is no meaning, it is not proper to attain Buddhahood. As it is said: When non-conceptual wisdom roams, since all meanings do not appear, one should understand the absence of meaning. Because there is no meaning, there is no consciousness. Thus it is said, considering there are eight aggregates of consciousness. Some say there is only one, which is said to exist not only in the absence of aspects but also in the presence of aspects. The fourth is that the consciousness as previously shown is not contradicted by reason, so it is considered to have or be established with the nature of ultimate truth. However, the Madhyamikas who are steadfast in examining that very thing do not think so. Why? Because that consciousness is devoid of the nature of one and many, like a lotus in the sky. So what do the Madhyamikas acknowledge? They acknowledge nothing, not existing like the realists, nor non-existing like the materialists. If it is said to be the nature of being separate from the two, then it is neither existence nor non-existence, because it would become a third. If so, would the two become one? It is not the nature of both. Thus, the Madhyamika is liberated from the four extremes, that is: Whatever does not acknowledge existence, non-existence, and both, even with diligent effort, no one can make any accusation against it. Thus. This principle is the reality of those who are skilled in the true meaning, but not of other proponents of philosophical systems. These Madhyamikas are also divided into two types of conventional establishment: those who assert external objects, such as the teacher Bhāviveka, and the system of the Yogācāra, such as Śāntarakṣita. Third, advising to diligently study them, there are three aspects: the object of study, how to study, and showing the method for it. First, as previously shown, those who are bewildered by the various views of internal and external philosophical systems do not have diligence in hearing and thinking about the true Dharma, because they cannot directly realize that very reality. Therefore, those who are skilled in meaning should diligently examine the pure or excellent Dharma with three kinds of investigation. Second, even the teachings of the protector of the three realms, the Buddha, have definitive, provisional, and hidden.
Tibetan
གོངས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མང་ཞིང་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པས་གང་ཟག་ཕལ་གྱིས་འཇུག་པའམ་བརྩམ་པར་བྱ་ནུས་པ་མིན་པ་ལ། ཐོག་མར་གུས་པས་ཕྱག་བྱས་ནས་ནི་འབད་པས་བརྩམས་པར་བྱ་བ་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ཡང་གང་དང་གང་ཉན་པ་དེ་ལ་ཡིད་གུས་པས་ཉན་ཞིང་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱིས་དཔྱད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་མགར་བ་མཁས་པས་བསྲེགས་བཅད་བདར་བའི་གསེར་བཟང་པོ་བཞིན་དུ། དགེ་སློང་དག་གམ་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡང་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས། དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ལ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ང་ཡི་བཀའ། བླང་བར་བྱ་ཡིས་གང་ཟག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཙམ་གྱིས་གུས་པའི་ཕྱིར་མིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱིས། དོན་གང་ལུང་དང་རིགས་པ་ཡིས། །ལེགས་པར་མངོན་པར་བརྗོད་པ་དང་། །སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་མེད་པ་དེ། །དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟུངས། །ཞེས་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། བདག་རྐྱེན་བཤེས་གཉེན་བརྟེན་ཚུལ། ཐབས་དེའི་གདམས་ངག་ལ་གོམས་པར་བྱ་བ། དེ་ལྟར་གོམས་པའི་འབྲས་བུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དེ་ཡང་བདག་རྐྱེན་བླ་མ་ལ་རག་ལས་པས། དེས་ན་རང་གི་འབད་པས་བདེན་གཉིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ལྟ་བ་དང་སྙིང་རྗེ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ལེ་ལོ་སྤངས་ པ་སྟེ་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པའི་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། ཡང་དང་ཡང་དུ་གུས་པས་མཆོད་པར་བྱ་ཞིང་། གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་རྣམ་གྲོལ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཚོལ་བ་ལ་བློ་བརྟན་པར་གྱུར་པས། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་གདམས་ངག་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་དྲི་ཞིང་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་སེམས་ནི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ནས་བསལ་བར་བྱེད་པ། དེ་ཚེ་སེམས་ནི་ཕྱོགས་གར་སོང་བ་དང་། གར་གནས་པའང་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ལས། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་པར་འགྱུར་བའང་ཡིན། དེ་ཕྱིར་འབད་པའི་ཚུལ་རྣམས་ཀྱི། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་སྟོན་པ་ཡི་སེམས་འདི་ལ་གོམས་པར་བྱའོ། །ཡིད་འདི་ནི་ཡུལ་གང་དང་གར་འགྲོ་བ་སྟེ། འགྲོ་ཞིང་དམིགས་པ་དེ་དག་དེ་ལྟར་སེམས་ལ་དམིགས་ཤིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉིད་དུ་སྦྱར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟ་ན་གང་དུ་གཡོ་ཞིང་འགྲོ་བར་བྱེད་པ། །ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སློབ་དཔོན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་སེམས་ཙམ་རྣམ་མེད་པ་དང་མཐུན་པར་སྟོན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་འདི་ནི་ཐོས་ཏེ་རྟོག་པའི་བག་ཆག
Chinese
由于上述的分类繁多且极其深奥，普通人无法进入或开始研究。首先，以恭敬之心顶礼，然后努力开始研究。并且，无论听什么，都要以恭敬之心倾听，并用智慧进行分析。正如技艺精湛的金匠，对黄金进行烧、割、磨等处理一样。比丘们，或者其他智者们，要经过三种方式的检验，才能接受我——佛陀世尊的教诲，而不是仅仅因为尊敬而盲目追随他人。因此，导师曾说：“任何符合教理和逻辑的，表达清晰且前后一致的，都应被圣者们采纳。”第三部分分为三个方面：依赖自身条件和善知识的方式，熟悉该方法的诀窍，以及展示如此熟悉的成果。第一点是：辨别分析也依赖于自身条件和上师。因此，要反复恭敬地供养具备四种品质的上师——即精通真俗二谛的见解、慈悲、善巧方便、远离懈怠的善知识。因为心已坚定地寻求解脱的真谛，所以要彻底询问和探究认识心性的诀窍。第二点是，当心没有自性，所有分别念都被完全消除时，那时心无论去向何方，或停留在何处，都将无法被看见。因此，完全了解心性，也将了解一切众生的自性。因此，要熟悉这个显现为各种努力方式的心。这个心无论去向何方，无论去往何处，都要将那些去向和目标，与心联系起来，并知道如何将它们转化为纯净。这样，无论它动摇和去向何方，一切都是心性的本质。因此，导师说，这在名言上与唯识宗无相的观点相符。因此，这个心是听闻和思考的习气。
English
Since the above classifications are numerous and exceedingly profound, ordinary individuals cannot enter into or begin to study them. Initially, one should prostrate with reverence and then diligently commence the study. Moreover, whatever one hears, one must listen with reverence and analyze with wisdom. Just as a skilled goldsmith refines gold through burning, cutting, and polishing, so too, monks, or other wise individuals, should thoroughly examine my—the Buddha Bhagavan's—teachings through three forms of scrutiny before accepting them, rather than blindly following others out of mere respect. Therefore, the teacher has said: "Whatever is well-articulated, consistent with scripture and logic, and free from contradictions, should be embraced by the noble ones." The third section is divided into three aspects: the manner of relying on one's own conditions and spiritual friends, becoming familiar with the key instructions of that method, and demonstrating the results of such familiarity. The first point is: Discrimination and analysis also depend on one's own conditions and the lama. Therefore, one should repeatedly and reverently offer to the spiritual teacher—the virtuous friend—who possesses four qualities: mastery of the view of the two truths, compassion, skillful means, and freedom from laziness. Because the mind has firmly resolved to seek the true nature of liberation, one should thoroughly inquire and investigate the key instructions for understanding the nature of mind. The second point is that when the mind has no inherent nature, and all conceptual thoughts are completely eliminated, then the mind, wherever it goes or remains, will not be seen. Therefore, fully understanding the nature of mind will also lead to understanding the nature of all beings. Thus, one should become familiar with this mind that appears in various forms of effort. Wherever this mind goes, whatever its destinations, one should connect those destinations and aims with the mind and know how to transform them into purity. In this way, wherever it wavers and goes, all is the essence of mind itself. Therefore, the teacher has said that this conforms to the view of the Mind-Only school, which asserts the absence of external objects, in conventional terms. Therefore, this mind is the habitual tendency of hearing and thinking.