Tibetan
ད་པ་སྟེ་གཉིས་པའོ།། །།གསུམ་པ་བློ་དེས་ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ་ལ། སྤྱི་བྱེ་བྲག་གི་རྟོག་ཚུལ། སྣང་སེལ་གྱི་རྟོག་ཚུལ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་རྟོག་ཚུལ། འགལ་འབྲེལ་གྱི་རྟོག་ཚུལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན། རྫས་ལྡོག་དོན་ལ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དགག སྤྱི་བྱེ་བྲག་གི་རྟོག་ཚུལ་ཁྱད་པར་དུ་དཔྱད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་དཔྱད་པ་དང་། དེ་གཏན་ལ་འབེབ་ ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། ཡུལ་རང་མཚན་འཛིན་པ་ཡི་ཡུལ་ཅན་ནིརྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་དེ། ཡུལ་སྤྱི༷་མཚན་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན། དེ་ལ་རང་མཚན་ནི་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྟེ། སྤྱི༷་ནི་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་རྫས་དང་ལྡོག་པ་སྤྱི༷་བྱེ་བྲག སྒྲུབ་དང་གཞན་སེལ་རྟོ༷ག་པ་དང་མི་རྟོ༷ག་པ་འདི་དག་ལ་བོད་གཞན་པ་དག་རྣམ་གཞག་གཞན་དུ་འཆད་དེ་རེས་མཚུངས་རེས་མི་མཚུངས་རེས་བློ་ཆོས་དང་རེས་དོན་ཆོས་རེས་སྤྱི་བསྒྲུབ་རེས་འགོག་པ་ལྟར་བྱེད་པས་རྣམ་རྟོག་གཏིང་ཚུགས་པ་མེད་དོ། །ཁོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་བཞིན་དུ། རྫས་སྤྱི་ཡུལ། རྟོག་རྟོག་མེད་བློ། སྣང་སེལ་འཛིན་སྟངས་སུ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཆད་པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་རྫས་ལྡོག་དོན་ལ་ཡོད་པ་དགག་པ། དེ་ལ་བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ན་རེ། ལྡོག་པ་དུ་མ་དང་འབྲལ་མི་ཤེས་པ་རྫས། འདུས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཁ་ཡར་བ་ལྡོག་པ་ཡིན་ཟེར་བ་དང་། ཡང་རྫས་ཆོས་དང་ལྡོག་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་། དངོས་འགལ་རྫས་གཅིག་ལ་མི་འདུ་བ་དང་། དངོས་འགལ་ལྡོག་པ་གཅིག་ལ་མི་འདུ་བ་ཞེས་ཟེར། དེ་ལ་རྫས་ལྡོག་དེ་འདྲ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་པས་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་རྫས་འདོད་པ་ལྟར་ལྡོག་པ་སྒྲོ་བཏགས་ལ་དོན་ལ་འབྲལ་མི་ཤེས་སུ་འདུ་བ་མེད་པ་དང་། རྫས་ལྡོག་ཕན་ཚུན་དུ་གོ་བ་གཅིག་ལ་གཅིག་བརྟེན་པར་ཐལ་བ་སོགས་སྐྱོན་མང་བས་མི་འཐད་ལ། རྫས་ཆོས་དང་ལྡོག་ཆོས་ཀྱང་རྫས་ལྡོག་རང་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་གྱི་ལོགས་སུ་མི་འཐད་དེ། ཁྱོད་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་རྫས་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་རྫས་སུ་ཐལ་ཞིང་། དེ་མི་འཐད་དེ། འདི་ལྟར་རྗེས་དཔག་ གིས་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ན་རྫས་དངོས་པོར་མི་འཛིན་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པས་རྗེས་དཔག་དེ་ཡི་ཡུལ་ལ་རྫས་ཆོས་འཐད་པ་མ་ཡིན་ལ་གལ་ཏེ་འཐད་ན་བྱས་མི་རྟག་བུམ་པའི་སྟེང་ན་རྫས་ཐ་དད་མེད་པས་བྱས་པ་རྟོགས་པས་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པར་ཐལ་ལོ། །རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་གཞལ་བྱ་འཇལ་བའི་ཡུལ་ནི
Chinese
二是结束语。第三，以智慧了解事物的方式分为四种：共相和自相的了解方式、显现和遮遣的了解方式、能诠和所诠的了解方式、相违和相关的了解方式。首先，分为三点：总的说明境与有境的体性、破斥认为实事存在的反体、特别分析共相和自相的了解方式。第一点又分为两部分：分析事物的存在方式和确定事物的方式。首先，以持有自相之境的有境，是无分别的智慧；以持有共相之境的智慧，是有分别的。其中，自相是实事存在的物体，而共相不是实事存在的物体。第二，实事和反体、共相和自相、肯定和否定、有分别和无分别，这些在其他藏族学者那里有不同的解释，有时相同，有时不同，有时是心的法，有时是义的法，有时是肯定共相，有时是否定，因此对概念的理解不够深入。我希望像法称论师的论著一样，将实事作为共相之境，有分别和无分别作为智慧，显现和遮遣作为执持方式来统一解释。第二，破斥认为实事存在于反体中。对此，早期的藏族学者说：不能与众多反体分离的是实事，具有聚合性质的法是反体。此外，实事法和反体法的定义是：实体相违不包含在一个实事中，实体相违不包含在一个反体中。像这样的实事和反体，就像外道认为有支分的实事一样，对反体进行虚构，实际上没有不能分离的聚合，并且实事和反体相互依赖，导致许多过失，因此不合理。实事法和反体法也与实事和反体本身没有区别，因此单独存在是不合理的。如果按照你的观点，无常是实事法，那么衡量无常的推理之境就变成了实事，这是不合理的。因为，如果推理所取之境不被认为是实事，那么推理的境就不可能是实事法。如果可以，那么在所作和无常的瓶子上没有不同的实事，因此理解了所作就意味着理解了无常。依靠相来衡量自己的衡量之境是……
English
The second is the conclusion. Third, the ways in which the mind understands objects are divided into four types: the way of understanding universals and particulars, the way of understanding appearance and negation, the way of understanding the expresser and the expressed, and the way of understanding contradiction and relation. First, it is divided into three points: a general explanation of the nature of object and subject, refuting the idea that entities exist in opposites, and a special analysis of the way of understanding universals and particulars. The first point is further divided into two parts: analyzing the way things exist and the way things are determined. First, the subject that holds the self-characterized object is non-conceptual wisdom; the wisdom that holds the universally characterized object is conceptual. Among them, the self-characteristic is the entity that exists as a real thing, while the universal is not an entity that exists as a real thing. Second, entity and opposite, universal and particular, affirmation and negation, conceptual and non-conceptual, these are explained differently by other Tibetan scholars, sometimes the same, sometimes different, sometimes the law of mind, sometimes the law of meaning, sometimes affirming the universal, sometimes negating, so the understanding of concepts is not deep enough. I would like to explain uniformly, like the treatises of Dharmakirti, taking entity as the object of the universal, conceptual and non-conceptual as wisdom, and appearance and negation as the way of holding. Second, refuting the idea that entities exist in opposites. To this, early Tibetan scholars said: that which cannot be separated from many opposites is entity, and the dharma with the nature of aggregation is opposite. In addition, the definitions of entity-dharma and opposite-dharma are: substantial contradiction is not contained in one entity, and substantial contradiction is not contained in one opposite. Such entities and opposites, like the heretics who believe in entities with limbs, fabricate opposites, and in fact there is no aggregation that cannot be separated, and entities and opposites are interdependent, leading to many faults, so it is unreasonable. Entity-dharma and opposite-dharma are also not different from the entity and opposite themselves, so it is unreasonable to exist separately. If according to your view, impermanence is an entity-dharma, then the object of inference that measures impermanence becomes an entity, which is unreasonable. Because, if the object taken by inference is not considered an entity, then the object of inference cannot be an entity-dharma. If it can be, then there is no different entity on the pot of made and impermanent, so understanding made means understanding impermanence. The object of measuring oneself by relying on the sign is...