Tibetan
མ་མེད་སྙམ་པ་གཉིས་པོ་ཡིད་དཔྱོད་དང་ལོག་ཤེས་གཉིས་སུ་འགྱུར་ན་དེ་གཉིས་ལས་ལོགས་སུ་ཐེ་ཚོམ་རང་རྐྱ་བ་ཞིག་འཇོག་པར་དཀའོ། །གསུམ་པ། ཡང་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་ལྐོག་གྱུར་དོན་མཐུན་དུ་ངེས་པ་བདེན་པའི་ཡིད་དཔྱོ༷ད་འདོད་པ་ལྟར། དེ་ལས་ལྡོག་པ་རྫུན་པའི་ཡུལ་ཅན་ལོག་པའི་ཡིད་དཔྱོ༷ད་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བར་ཡང་ཅིས་མི་འཐད། དེ་ལྟར་འདོད་དོ་ཞེ་ན་ཡིད་དཔྱོ༷ད་ནི་དོན་མཐུན་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ཉམས་སོ། །ལོག་པ་དེ་གཉིས་ཀར་དོགས་པས་ཡིད་ དཔྱོད་མིན་ཟེར་ན་འོ་ན་སྔ་མའང་དཔྱད་ན་གཉིས་ཀར་དོགས་པས་ཡིད་དཔྱོད་མིན་པར་མཚུངས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་དོགས་ནས་ད་རུང་ཐེ་ཚོམ་མ་ཆོད་ན་ནི་ཐེ་ཚོམ་འགྱུར་གྱི་ཡིད་དཔྱོད་དུ་མི་རུང་ལ། གལ་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དུ་མི་འགྱུར་བར་དོན་མཐུན་ངེས་པ་དེ་ཡིད་དཔྱོད་ཡིན་པར་སྲིད་ན་དོན་མི་མཐུན་ཡང་ལོགས་སུ་འགྱུར་བས་ཡིད་དཔྱོད་སོགས་ལྔར་འདོད་པའི་གྲངས་ངེས་འཇིག་ལ་སྐྱོན་མེད་དེ་ཡིད་དཔྱོད་རྫུན་པ་ལོག་ཤེས་ཡིན་ཟེར་ན་འོ་ན་ཡིད་དཔྱོ༷ད་ཀྱང་བདེན་པ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སོ་སོར་དགག་པ་ལ། རྒྱུ་མཚན་མེད་པའི་ཡིད་དཔྱོད་དགག་པ། རྒྱུ་མཚན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཡིད་དཔྱོད་དགག་པ། ལུང་ཆོས་ཡིད་དཔྱོད་དུ་འདོད་པ་དགག་པ་གསུམ།དང་པོ། གལ་ཏེ་ཁྲོན་པར་ཆུ་ཡོད་སྙམ་པ་སོགས་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མེད་པའམ་མ་བཟུང་བ་ཡི། ཡིད་དཔྱོ༷ད་ཡུལ་དོན་མཐུན་དུ་ངེས་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ན་རང་གི་འོག་ན་གཏེར་ཡོད་སྙམ་པ་སོགས་བློ་ཀུན་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་མེད་ཀྱང་བདེན་པར་ཁས་བླངས་བས་སོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་གཞལ་བྱས་མི་རྟག་པ་བསྒྲུབ་པ་སོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན། ཀུན་ཀྱང་ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡིད་དཔྱོ༷ད་ཡིན་དགོས་ནའང་སློབ་དཔོན་གྱིས་རྟགས་མ་ངེས་པའི་བློ་དེ་དག་ཐེ་ཚོམ་དུ་བསྡུས་པས་ན་གཞུང་དང་འགལ་ལོ། །གསུམ་པ། རང་དང་གཞན་གྱི་སྡེ་བའི་ལུང་ལས་རང་གི་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པའི་བློ་དེ་ནི་ཚད་མ་དང་མ་རྟོག་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་སྟེ་བློ་རིགས་བཞི་པོ་གང་ཡང་རུང་བར་འདུས་པ་ཡིན་ གྱི་ཡིད་དཔྱོ༷ད་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་དགག་པ། གལ་ཏེ་ཡུལ་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཚད་མ་མིན་ན་མངོན་སུམ་ཀུན་ཀྱང་ཚད་མ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ནི་རང་མཚན་མངོན་སུམ་ལ་ངེས་པ་ཉིད་ནི་གཞུང་ལས་བཀག་ཕྱིར་ཏེ་རང་མཚན་དེར་སྣང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཚད་མར་བཞག་གི་ངེས་པ་མིན་པ
Chinese
如果认为没有根据的两种想法变成犹豫和邪见，那么很难在这两者之外单独安立一个独立的怀疑。第三，或者像你所认为的那样，将对隐蔽事物达成一致的确定视为真实的意念，那么为什么不能说与此相反的、以虚假为对象的想法是错误的意念呢？如果这样认为，那么认为意念是与事物一致的真实的想法就会崩溃。如果说因为对这两种错误都怀疑，所以不是意念，那么如果也分析之前的想法，因为对两者都怀疑，所以同样不是意念。如果对两个方面都怀疑，仍然没有消除怀疑，那么就会变成怀疑，不能成为意念。如果不会变成怀疑，而是确定与事物一致，那么有可能成为意念，那么不与事物一致也会单独转变，因此认为意念等五种想法的数目确定就会被破坏，没有过失，如果说虚假的意念是邪见，那么意念也会同样变成确定真实的量。第二，分别破斥，分为：破斥没有理由的意念，破斥理由颠倒的意念，破斥将圣教法义视为意念三种。第一，如果认为井里有水等没有理由或没有抓住理由的意念，是确定与对象一致的真实的意念，那么认为自己下面有宝藏等所有想法都会变成真实的，因为即使没有理由也承认是真实的。第二，如果认为所量是无常的，以此来成立无常等理由颠倒的情况，按照你的观点，所有这些都必须是意念，但是论师将不确定的想法归为怀疑，因此与论典相违背。第三，从自己和他人的宗派的圣教中理解自己所要表达的内容的想法，是量、非理智、错觉、怀疑这四种想法中的任何一种，而不是意念。第二，破斥显现而不确定的想法。如果因为对境显现而不确定，所以不是量，那么所有现量都会变成非量，原因是经论中禁止对自相现量进行确定，而是依靠自相显现的力量来安立为量，而不是确定。
English
If the two thoughts that are without basis are transformed into hesitation and wrong view, then it is difficult to establish a separate, independent doubt apart from these two. Third, or as you think, considering the certainty of agreeing with the hidden object as a true intention, then why can't it be said that the thought that is contrary to this and has a false object is a wrong intention? If you think so, then the idea that intention is a true idea that agrees with things will collapse. If you say that because you doubt both of these errors, it is not intention, then if you also analyze the previous thought, because you doubt both, it is equally not intention. If you doubt both sides and still have not eliminated the doubt, then it will become doubt and cannot become intention. If it does not become doubt, but it is certain that it agrees with things, then it is possible to become intention, then disagreeing with things will also transform separately, so the number of five thoughts such as intention is determined to be destroyed, there is no fault, if you say that false intention is wrong view, then intention will also become the same as the measure of determining truth. Second, refute separately, divided into: refuting intention without reason, refuting intention with inverted reason, and refuting the idea of considering the teachings of the scriptures as intention. First, if the idea that there is water in the well, etc., without reason or without grasping the reason, is a true intention that is certain to agree with the object, then all thoughts such as thinking that there is treasure under oneself will become true, because even without reason it is admitted to be true. Second, if the measured is impermanent, and the reason for establishing impermanence is reversed, according to your point of view, all of these must be intentions, but the teacher classifies uncertain thoughts as doubts, so it is contrary to the scriptures. Third, the idea of understanding what one wants to express from the teachings of one's own and others' sects is any of the four types of thoughts: measure, non-intellect, illusion, and doubt, not intention. Second, refute the idea that appears but is uncertain. If it is not a measure because the object appears but is uncertain, then all direct perceptions will become non-measures, because the scriptures prohibit determining the self-characteristic direct perception, but rely on the power of the self-characteristic appearance to establish it as a measure, not certainty.
Tibetan
ར་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་བཅད་ཤེས་དགག་པ་ལ། སྤྱི་དང་། བྱེ་བྲག་མངོན་སུམ་བཅད་ཤེས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། བཅད་ཤེས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་རིགས་པས་མཐའ་བཅད་ན། རང་ཡུལ་ཚད་མས་བཅད་ཟིན་ཡིན་པས་ཐེ་ཚོམ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡི་ལྷག་མ་མ་རྟོགས་པ་དང་ལོག་རྟོག་དང་། ཡང་ན་ཚད་མ་ཉིད་དེ་གསུམ་པོ་གང་རུང་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་དགོས་པ་ཡིན་གྱི། གཞན་དུ་མི་འཐད་དེ་རྒྱུ་མཚན་བློ་རིགས་བཞི་པོ་དེ་ལས་གཞན་པའི་བློ་མི་སྲིད་པ་དེས་ན་ཚད་མ་དང་ལོག་རྟོག་གཉིས་མ་ཡིན་པས་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་རང་གིས་སྔ་མའི་ཡུལ་དྲན་པ་ཙམ་ལས་རང་ལ་རྟོགས་བྱའི་ཡུལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཀག་པ་དངོས་དང་། དེ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། མངོན་སུམ་དང་བཅད་ཤེས་འགལ་བའི་ཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པས་དགག དབང་ཤེས་རིགས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་པ་དགག དེའི་དོན་བསྡུ་གསུམ། དང་པོ། མངོན་སུམ་ནི་ངོ་བོ་རྟོག་བྲལ་ཡུལ་རང་མཚན་དུས་ད་ལྟ་བ། འཛིན་སྟངས་གསལ་བ་མ་འདྲེས་པ་ཡིན་ལ། བཅད་ཤེས་ནི་ངོ་བོ་རྟོག་པ། ཡུལ་སྒྲ་དོན་དུས་འདས་པ་དྲན་པ་འཛིན་སྟངས་མི་གསལ་བ་འདྲེས་པ་འཛིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དུས་འཛིན་ སྟངས་འགལ་བ་ལ་མངོན་སུམ་ཡང་ཡིན་ལ་བཅད་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་པ་ནི་ག་ལ་སྲིད། གཉིས་པ། ཡང་ཁོ་ན་རེ། མི་སྐྱོན་ཏེ་རིགས་ཡུལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་མིག་ཤེས་དང་མ་བྲལ་གྱི་བར་གྱི་སྔོ་ཙམ་གྱི་རྒྱུན་ལ་འཛིན་པ་ནི་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་པོ་དང་པོ་རྟོགས་ཟིན་གྱི་རྗེས་སུ་སྔོན་པོའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པ་དེ་བཅད་ཤེས་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་སྔོན་པོ་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ལ་རྒྱུན་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཞིང་ཞེན་པ་ཡིན་གྱི། རིགས་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ་སྐད་ཅིག་མའི་ཕྲེང་བ་ནི་རྫས་ཡིན་ལ་རིགས་མིན་ཞིང་མུ་སྟེགས་པའི་རིགས་སྤྱི་ལྟ་བུ་ནི་མི་སྲིད་ལ། གཞན་སེལ་ཀྱི་རིགས་ནི་སྒྲོ་བཏགས་ཡིན་པས་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་མིན་ནོ། །གསུམ་པ། མདོར་ན་མཐོང་བའི་དོན་ད་ལྟ་བ་ལ་རྗེས་ཤེས་མེད་ལ། དེ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ན་གཅིག་ཡིན་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ན་གཞི་མཐུན་མེད་དོ། །ད་ལྟ་བ་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་མིན་ཏེ། དྲན་པ་འདས་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་བཏགས་པའི་རིགས་ནི་རྫས་སུ་མེད་པས་དབང་པོའི་ཡུལ་དུ་མཐོང་བར་འགལ་ཞིང་། ཡུལ་སྔོན་པོ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་སྔ་ཕྱི་ལ་གཟུང་དོན་གསར་དུ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་དེ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བཞིན་ཡུལ་
Chinese
将要讲述余下的部分。第三，破斥决断识，分二：总的破斥和别相的现量决断识的破斥。第一，如果以理智来决断所谓的决断识，那么它已经被自境的正量所决断，因此不是怀疑。它的剩余部分要么是不了解，要么是颠倒的认识，要么是正量本身，必须是这三者中的任何一个。否则是不合理的，因为除了四种心识之外，不可能有其他的心识，因此，既然不是正量和颠倒的认识，那就是不了解，因为它自己仅仅是回忆起之前的境，而自己没有需要了解的境。第二，分二：真实的破斥和遣除对此的不合理之处。第一，分三：以现量和决断识相违，不可能有共同的基础而破斥；破斥根识的种类是正量；归纳其意义。第一，现量是本体离分别，境是自相，时间是现在，执持的方式是清晰、不混杂。而决断识是本体有分别，境是名言，时间是过去，是回忆，执持的方式是不清晰、混杂的执持。因此，在境、时间、执持的方式上相违，既是现量又是决断识的共同基础怎么可能存在呢？第二，又有人说：没有过失，因为对于种类，比如青色，执持眼识和未分离之间的青色的延续，这是现量正量。在第一次认识青色之后，知道“这是青色”的认识是决断识。答：不是这样的，因为他们将青色的刹那相续误认为是一个延续并执着。种类不是现量的境，因为刹那的相续是实物而不是种类，而且外道的总种类是不存在的。他者的排除的种类是假立的，因此不是现量的境。第三，总之，对于所见之义的现在，没有后来的认识。如果这两者是一个，那么一个就是相违的，因此没有共同的基础。现在是现量，因此不是回忆，因为回忆是过去的境。先前和之后被假立为一个的种类，因为不是实物，因此与在根的境中被见到相违。见到像青色一样的境，先前和之后在所取之义上没有新认识的正量与非正量的差别，因为每一个刹那都是境。
English
The remaining part will be narrated. Third, refuting decisive cognition, divided into two: general refutation and specific refutation of direct perception decisive cognition. First, if the so-called decisive cognition is determined by reason, then it has already been determined by its own valid means of cognition, so it is not doubt. The remainder of it must be either not understanding, or inverted cognition, or the valid cognition itself, it must be one of these three. Otherwise, it is unreasonable, because there is no other cognition other than the four types of mind, therefore, since it is not valid cognition and inverted cognition, it is not understanding, because it only remembers the previous object, and it does not have an object to be understood for itself. Second, divided into two: actual refutation and refuting the unreasonableness of it. First, divided into three: refuting that direct perception and decisive cognition are contradictory and there is no common basis; refuting that the category of sense consciousness is valid cognition; summarizing its meaning. First, direct perception is the essence of being free from conceptualization, the object is its own characteristic, the time is the present, and the way of holding is clear and unmixed. Decisive cognition is the essence of conceptualization, the object is language, the time is the past, it is memory, and the way of holding is unclear and mixed. Therefore, since the object, time, and way of holding are contradictory, how can there be a common basis for being both direct perception and decisive cognition? Second, again someone says: There is no fault, because for the category, such as blue, holding the continuity of blue between the eye consciousness and not separated is valid direct perception. After the first recognition of blue, knowing "this is blue" is decisive cognition. Answer: It is not like that, because they mistakenly regard the momentary continuum of blue as a single continuity and cling to it. Category is not the object of direct perception, because the momentary continuum is a substance and not a category, and the general category of non-Buddhists does not exist. The category of exclusion of others is a fabrication, so it is not the object of direct perception. Third, in short, for the present of the seen meaning, there is no subsequent cognition. If these two are one, then being one is contradictory, so there is no common basis. The present is direct perception, so it is not memory, because memory is the object of the past. The category that is fabricated as one before and after, because it is not a substance, is contradictory to being seen in the object of the senses. Seeing an object like blue, there is no difference between valid and non-valid cognition of newly recognizing the meaning taken before and after, because each moment is an object.