Tibetan
ལ་ཕྱོགས་པའི་ཆ་གཉིས་ཡོད་དགོས་པ་དེས་ན་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་ལའང་ཐོག་དབུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་ཞེས་ཟེར། ལན་ལ་རྩོད་པ་དེ་མ་གྲུབ་པ་དང་། རིགས་པ་མི་མཚུངས་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། རྩོད་པ་དེ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན། སྐད་ཅིག་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་སྐད་ཅིག་གཅིག་པ་མི་སྲིད་པར་འ གྱུར་ལ། སྐད་ཅིག་གཅིག་པ་མི་སྲིད་ན། གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའང་ཉམས་པས་གསུམ་ཞེས་གཅིག་འགོག་པའང་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ། རྡུལ་དང་མི་མཚུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་རྡུལ་ནི་རགས་པ་རྩོམས་པའི་ཚེ་དུས་ཅིག་ཆར་ཏུ་ བསྐོར་བས་ན་དབུས་ཀྱི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་བཅས་སུ་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་གཞག་ན་ཆ་བཅས་ཡིན་ལ་བཤིག་ན་ཆ་མེད་དུ་འཇིག་སྟེ་སྐྲ་རྩེའི་ཟིལ་པ་བཞིན་ནོ། །སྐད་ཅིག་ནི་དུས་གསུམ་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་ན་སྐྱོན་དེ་འཇུག་ཀྱང་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་དུས་གསུམ་ཅིག་ཆར་དུ་མི་སྐྱེ་བས། ད་ལྟའི་སྐད་ཅིག་རང་གི་ངོས་ནས་ཆ་མེད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་སྐད་ཅིག་གསུམ་སྦྲེལ་ནས་བཤིག་པ་འདིས་ཉན་ཐོས་དུས་གསུམ་རྫས་ཡོད་འདོད་པ་འགོག་གི་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ཙམ་དགག་པ་མིན་ཏེ། ད་ལྟའི་སྐད་ཅིག་དོན་བྱེད་ནུས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཙམ་གྲུབ་པ་དེ་ཁོ་ནས་ཆ་མེད་དུ་བཞག་ཆོག་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། ཡུལ་འཛིན་སོགས་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་རྣམ་གཞག་འགལ་ཞེ་ན། དོན་དུ་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་བློ་ཉིད་ཡིན་གྱི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ཕྱི་རོལ་ན་མེད། བག་ཆགས་བརྟན་པ་ཟླ་གཅིག་དང་དུང་དཀར་འཛིན་སོགས་ཚད་མ་ཡིན་པ་དང་མི་བརྟན་པ་ཟླ་གཉིས་དང་དུང་སེར་འཛིན་སོགས་ཚད་མ་མིན་པ་ལས། བདེན་དང་བརྫུན་པའི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ། ཇི་སྲིད་ཕྱི་རོལ་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་གནས་པ་དེ་སྲིད་ཡུལ་ཤེས་རྫས་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་དེ་དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་གཟུང་ཡུལ་ཞེས་ཟེར་ལ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ནང་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་ཞུགས་པ་ན། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རྫས་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །སྐབས་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་ལས་ཡུལ་བརྟག་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་དང་པོའོ།། །།གཉིས་པ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་བློ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བསྡུ། དེ་དག་གི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་གསུམ། དང་པོ། བློ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི་གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ། ཡུལ་སོགས་སྒོ་ནས་དུ་མར་འགྱུར་ཏེ་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་སྤྱི་འཛིན་པའི་རྟོག་བཅས་
Chinese
因此，必须有朝向两边的部分，因此，心刹那也具有起始、中间、结尾三个刹那的自性。因此，被称为不可分离的一和多。回答说，有两种情况：争论不成立和理证不相似。第一，争论不成立。如果是这样，因为具有三个刹那的自性，所以不可能存在一个刹那。如果不存在一个刹那，那么作为三个刹那的自性也会消失，因此用“三”来否定“一”也是不合理的。第二，与微尘不相似。像这样，微尘在形成粗大的时候，同时 旋转，因此中间的微尘会变成有部分的。因此，如果放置，则是有部分的；如果破坏，则会像毛尖上的露珠一样消失为无部分。刹那如果同时产生三个时间，也会有那个过失，但是因为过去、未来、现在不存在，所以不会同时产生三个时间。因此，现在的刹那自身是无部分的。因此，圣天论师将三个刹那连接起来进行破坏，这是否定声闻部认为三时实有的观点，而不是仅仅否定无部分的刹那。仅仅成立现在的刹那具有作用的实物，就可以安立为无部分。第二，如果说境执等正量和非正量的区分相违，那么实际上，所有显现的事物都是心本身，显现本身并不存在于外境。习气稳固，如一个月和执持白海螺等是正量，习气不稳定，如两个月和执持黄海螺等是非正量，这样进行真实和虚假的区分是合理的。第三，意义总结。只要处于承认外境的宗派中，境和识就不可能是一个实体，因为那时，将产生形象的原因称为所取境。当所有所知都进入内在的自性时，境和有境就不会成立为不同的实体。总结章节的偈颂。这是《量理宝藏论》中观察境的第一品。第二，关于作为认识者的心识。 定义。分类总结。以及确定这些的意义三个部分。第一，心识的定义是明和觉。第二，从境等角度分为多种，从境的角度分为执持自相和共相的分别。
English
Therefore, there must be parts facing both sides, so the mind-moment also has the nature of three moments of beginning, middle, and end. Therefore, it is called inseparable one and many. The answer is that there are two situations: the argument is not established and the reasoning is not similar. First, the argument is not established. If so, because it has the nature of three moments, it is impossible for there to be one moment. If there is no one moment, then the nature of being three moments will also disappear, so it is unreasonable to negate "one" with "three." Second, it is not similar to dust. Like this, when dust forms coarse matter, it simultaneously rotates, so the middle dust will become partial. Therefore, if placed, it is partial; if destroyed, it will disappear as non-partial like dew on the tip of a hair. If a moment produces three times simultaneously, it will also have that fault, but because the past, future, and present do not exist, three times will not be produced simultaneously. Therefore, the present moment itself is non-partial. Therefore, Master Aryadeva connects the three moments and destroys them, which is to negate the view of the Hearers who believe that the three times are real, not just to negate the non-partial moment. It is only possible to establish the present moment as non-partial by establishing that it is a real object that can function. Second, if it is said that the distinction between valid and invalid cognitions such as object-grasping is contradictory, then in reality, all phenomena that appear are the mind itself, and the appearance itself does not exist in the external world. Stable habits, such as holding a white conch shell for a month, are valid cognitions, and unstable habits, such as holding a yellow conch shell for two months, are invalid cognitions, so it is reasonable to make the distinction between true and false. Third, summary of meaning. As long as one remains in the school that accepts external objects, it is impossible for the object and consciousness to be the same entity, because at that time, the cause that produces the appearance is called the object of grasping. When all objects of knowledge enter the inner nature, the object and the object-possessor will not be established as different entities. Verses summarizing the chapter. This is the first chapter of the "Treasure of Reasoning" on examining objects. Second, regarding the mind as the knower. Definition. Classification summary. And determining the meaning of these three parts. First, the definition of mind is clarity and awareness. Second, it is divided into many from the perspective of objects, etc., and from the perspective of objects, it is divided into conceptual thought that grasps self-characteristics and universals.
Tibetan
རྟོག་མེད་གཉིས། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་སོགས་དབྱེ་སྒོ་མང་ཡང་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་རང་རིག་གཅིག་ཡིན་ཏེ་དོན་ཐམས་ཅད་རང་མཚན་དང་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་རང་རིག་གཅིག་པུའི་མཐར་འདུའོ། །གསུམ་པ་ལ་དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཕྱོགས་སྔ་དགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ། དོན་བསྡུ་གསུམ། དང་པོ། བློ་རིགས་དེ་ལ་ལོག་རྟོག་དགག་ན་བོད་རྣམས་ཡིད་དཔྱོ༷ད་དང་། སྣང་ལ་མ་ངེས་དང་། བཅད་ཤེས་དང་། ལོག་ཤེས་དང་། ཐེ་ཚོམ་ལྔ་ཞེས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡིད་དཔྱོད་དགག་པ། སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་དགག་པ། བཅད་ཤེས་དགག་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ། སྤྱིར་དགག་པ་དང་། སོ་སོར་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བརྟགས་ན་མི་འཐད་པ། ཧ་ཅང་ཐལ་བ། བཟློག་པ་དང་མཚུངས་པ་གསུམ། དང་པོ། དེ་མི་འཐད་དེ་སྤྱིར་ཡིད་དཔྱོ༷ད་རྟགས་ལ་གཏན་ནས་མི་ལྟོས་པ་ཡིན་ན་ནི་དམ་བཅའ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་གྲུབ་མ་གྲུབ་ལ་བརྟགས་ན་ཐེ་ཚོམ་དུ་འགྱུར་ཏེ་ངེས་པ་མི་སྲིད་པས་ཐེ་ཚོམ་བག་ཉལ་ཡིན་ནོ།། གལ་ཏེ་རྟགས་ལ་ལྟོས་ན་རྟགས་ཡང་དག་གམ། ཡང་ན་རྟགས་ལྟར་སྣང་འགལ་མ་ངེས་མ་གྲུབ་གསུམ་པོ་གང་རུང་སྟེ་དེ་བཞི་ལས་འདའ་བ་མེད་དོ། །གཉིས་པ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ཕྱིན་ལོག་དང་མ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཡིད་དཔྱོ༷ད་གཉིས་པོ་དེ། རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་ལྟར་སྣང་གསུམ་དུ་མི་འདུ་ན། ཡིད་དཔྱོད་སྐྱེད་པའི་ རྟགས་ཞེས་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་བ་བཞི་པ་ཞིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གསུམ་པོ་གང་ཡང་མིན་པའི་རྟགས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡིད་དཔྱོ༷ད་ཞེས་བྱ་བ་འདི་རྟགས་ལྟར་སྣང་བ་མ་ཡིན་ན། དེ་ཚད་མ་གཉིས་སུ་ནི་མི་འདོད་ལ་དོན་བདེན་པ་ངེས་པར་འདོད་པ་དེ་ལྟ་ན་ཡིད་དཔྱོད་ཞེས་པའི་ཚད་མ་གསུམ་པ་ཞིག་སྲིད་པར་འགྱུར་ལ། ཡིད་དཔྱོད་དེས་དོན་བདེན་པ་གསར་དུ་ངེས་ཀྱང་ད་རུང་ཚད་མ་མིན་ན། འོ་ན། རྗེས་སུ་དཔག་པའང་ཚད་མ་མིན་པར་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། དོན་བདེན་པ་ངེས་པ་ཡོད་ཀྱང་དེས་སྒྲོ༷་འདོགས་མི་གཅོད་ན། ངེས་སྒྲོ་འདོགས་གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་མིན་པར་འགྱུར་ལ་འདོད་ན་གཞུང་དང་རིགས་པར་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དོན་ངེས་པ་ནི་མེད་ཀྱང་ཁྲོན་པ་ན་ཆུ་ཡོད་དམ་སྙམ་པ་དོན་དུ་བདེན་པའི་ཡིད་དཔྱོད་དང་མེད་དམ་སྙམ་པ་བརྫུན་པ་ལོག་པའི་ཤེས་པ་དང་། ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་པ་སོམ་ཉིའི་བློ་གསུམ་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཟེར་ན། བདེན་པ་ངེས་པ་མེད་ན་ཡིད་དཔྱོ༷ད་ཉམས་ཏེ་ངེས་པ་དོན་མཐུན་དུ་ཁས་བླང་བས་སོ། །ཡོད་ད
Chinese
无分别二者。从本体的角度来说，有错与没错等多种区分，但从有境的识的角度来说，是自证，因为一切事物都归于自相，一切知识都归于唯一的自证。第三，有破立二者。第一，有立宗，破彼，总结三者。第一，如果破斥对该理智种类的错觉，那么藏人认为有寻思、对显现不确定、决断识、错识和怀疑五种。第二，有破寻思、破对显现不确定、破决断识三种。第一，有总破和分别破二者。第一，有考察则不合理、太过分、与颠倒相同三者。第一，那不合理，因为一般来说，如果寻思完全不依赖于因，那么只是立宗而已，如果考察那样成立与否，就会变成怀疑，因为不可能有确定，所以是怀疑的习气。如果依赖于因，那么因是正确的吗？或者是似因相违、不定、不成三者中的任何一个，不会超出这四者。第二，如果具有颠倒因和不定因的两种寻思，不包括在因不成等三种似因中，那么就会出现产生寻思的因，即第四种似是而非的理由，因为承认有并非三种似因中的任何一种的因。如果所谓的寻思不是似因，那么不承认它是两种量，如果认为必须确定真实的意义，那么就会出现第三种称为寻思的量。如果寻思新确定了真实的意义，但仍然不是量，那么，为什么推理也不会变成量呢？如果确定了真实的意义，但不能断除增益，那么确定和增益二者不会互相成为损害者和被损害者，如果这样认为，就与经论和理智相违。如果说即使没有确定意义，但认为井里有水是真实的寻思，认为没有水是虚假的错识，认为有水还是没有水是犹豫的智慧，这三者并不矛盾，那么，如果没有确定真实，寻思就会衰退，因为已经承诺确定与意义相符。有吗
English
Two non-discriminations. From the perspective of essence, there are many distinctions such as being mistaken or not, but from the perspective of the consciousness of the object-possessor, it is self-cognition, because all things converge on their own characteristics, and all knowledge converges on the end of the unique self-cognition. Third, there are two: refutation and establishment. First, there are three: stating the prior position, refuting it, and summarizing the meaning. First, if we refute the wrong conceptions about that type of intellect, then Tibetans consider there to be five: investigation, uncertainty about appearances, decisive knowledge, wrong knowledge, and doubt. Second, there are three: refuting investigation, refuting uncertainty about appearances, and refuting decisive knowledge. First, there are two: general refutation and individual refutation. First, there are three: it is unreasonable upon examination, it is too extreme, and it is the same as reversal. First, that is unreasonable because, in general, if investigation does not rely on a sign at all, then it is merely an assertion, and if one examines whether it is established or not, it will become doubt, because certainty is impossible, so it is a latent doubt. If it relies on a sign, then is the sign valid? Or is it any of the three types of pseudo-signs: contradictory, uncertain, or unestablished, and it does not go beyond these four. Second, if the two types of investigation that have inverted reasons and uncertain reasons are not included in the three pseudo-signs such as the sign being unestablished, then there will be a sign that generates investigation, which is a fourth type of pseudo-reason, because it is admitted that there is a sign that is not any of the three pseudo-reasons. If what is called investigation is not a pseudo-sign, then it is not admitted to be two valid cognitions, and if it is considered necessary to ascertain the true meaning, then there will be a third valid cognition called investigation. If that investigation newly ascertains the true meaning, but is still not a valid cognition, then why would inference not become a valid cognition? If there is certainty of the true meaning, but it does not cut off imputation, then certainty and imputation will not become mutual harms and harmed, and if one thinks so, it contradicts scripture and reason. If one says that even if there is no certainty of meaning, thinking that there is water in the well is a true investigation, thinking that there is no water is a false wrong knowledge, and thinking whether there is water or not is a hesitant wisdom, and that these three are not contradictory, then if there is no certainty of truth, investigation will decline, because it has been promised that certainty is in accordance with meaning. Is there