Tibetan
དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་བེམ་པོ་ཡིན་ཕྱིར་ལྟ་བྱེད་དུ་རུང་བ་མིན་ལ། དབང་ཡུལ་དུས་མཉམ་པ་ལ་འབྲེལ་བ་གཉིས་ཀ་མེད་པས་མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་དུ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་དགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཡང་དེ་དང་ཆ་འདྲ་བ་ཁ་ཅིག་གིས་དབང་པོ་ལྟ་བྱེད་མིན་ཡང་དུས་མི་མཉམ་ན་ཡུལ་དུ་མི་རུང་བས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་གཉིས་དུས་མཉམ་དུ་ཡོད་པ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་སོགས་གངས་ཅན་པ་འགའ་ཞིག་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། དགག་པ་དངོས་དང་། དེའི་ཉེས་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ།དེ་མི་འཐད་དེ་ཡུལ་ཤེས་གཉིས་དུས་མཉམ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་གཉིས་ལ་འབྲེལ་པ་མེད་ལ་དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་རྒྱུ་མེད་པ་ལ་དེ་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཅན་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་ཡོད་པ་འགལ་ཏེ་རྒྱུ་མེད་དུ་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ལན་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། དེ་དག་ན་རེ། སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཡུལ་ནི་ཤེས་པས་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་རང་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཡུལ་དེ་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ། འོ་ན་སྐད་ཅིག་སྔ་མའི་ཡུལ་ལས་དབང་པོ་དང་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་རྐྱེན་སྦྱར་ཏེ་སྐྱེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་གྲུབ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཤེས་པ་རང་དང་དུས་མཉམ་གྱི་ཡུལ་གྱི་དགོས་པ་གང་ཡང་མེད་དོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ཕྱི་དོན་མདོ་སྡེ་བའི་འདོད་པ་ལྟར་གཞག་པ་ལ། དངོས་དང་། དོགས་སྤང་། གྲུབ་དོན་གསུམ།དང་པོ། དེས་ན་ཚད་མ་རང་ལུགས་མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་དམིགས་པའི་ཡུལ་དང་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་དང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་ཕྱི་དོན་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ལ་དེ་ལས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཡུལ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ཏེ་དེ་གཉིས་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་དུས་མི་མཉམ་མོ། །གཉིས་པ། འོ་ན་ཤེས་པའི་རྒྱུར་འདྲ་བ་ལ་ཤེས་པ་ཡུལ་དང་འདྲ་བར་སྐྱེ་ཡི་དབང་པོ་དང་འདྲ་བར་མི་སྐྱེ་བ་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། དཔེར་ན་ཟས་དང་དུས་དང་དྲོད་ལ་སོགས་པ་བུ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། ཕ་མའི་གཟུགས་ཀྱི་དབྱིབས་སོགས་དང་འདྲ་བར་སྐྱེ་བ་བཞིན་ཤེས་པ་ཡང་ཡུལ་འདྲར་སྐྱེ་བ་ངོ་བོའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ། དེས་ན་ཡུལ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་འབྲས་བུ་གཉིས་ཏེ་རང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་སྐྱེད་པ་དང་། རང་འཛིན་དབང་མངོན་ལ་རང་འདྲའི་རྣམ་པ་གཏོད་པ་གཉིས་སོ། །བུམ་འཛིན་ལྟ་བུའི་བློ་ཡང་ཡུལ་ཤེས་པའི་གཟུང་རྣམ་དང་དེ་ཤེས་པའི་འཛིན་རྣམ་རང་རིག་སྟེ་ཚུལ་གཉི
Chinese
因为有形之根是物质，所以不能作为观看者。根与境在同一时间没有关联，因此作为所见和能见是不合理的。第二，分为提出前论和驳斥前论两部分。第一，还有一些与此类似的人认为，根不是观看者，如果时间不同步，就不能作为境，因此境和有境的识二者同时存在就是所取和能取，一些雪域（西藏）人是这样认为的。第二，分为驳斥真实和驳斥对该驳斥的辩解两部分。第一，这不合理，因为境和识二者同时存在，所以二者没有关联，如果这样，境没有原因，那么认识它的有境的识也存在就相违了，因为会成为无因。第二，分为回答和驳斥回答两部分。 第一，他们说，前一刹那的境是识所缘的因，而与自身同时的境是所取境。第二，那么从前一刹那的境，通过根和作意作为缘而产生之后，已经成立的识，对于与识自身同时的境没有任何必要。第二，按照自宗外境经部宗的观点来安立，分为正文、遣除疑惑、结论三部分。第一，因此，按照量自宗经部宗的观点，所缘境和增上缘根，以及等无间缘作意三者聚合的第一刹那，是产生与外境相似的形象的，从那之后，在第二刹那产生得与境相似的，就是果识，因为二者是因果关系，所以所取和能取的时间不同步。第二，如果这样，在识的因中，既然相似，为什么识会产生得与境相似，而不是与根相似呢？例如，食物、时间和温度等是儿子的因，但是就像产生得与父母的形体等相似一样，识也产生得与境相似，这是自性的规律。第三，因此，对于境，比如瓶子，有一个果，即产生与自身同类的后一刹那，以及在能取自身的根识中，创造与自身相似的形象这二者。像取瓶子的心识，也是境识的所取相和认识它的能取相，以及自证，有两种方式。
English
Since the sense faculty, being corporeal, is material, it cannot function as a seer. And since the sense faculty and its object are simultaneous, there is no connection between them, so it is unreasonable for them to be the seen and the seer. Secondly, there are two parts: presenting the prior position and refuting it. Firstly, some who are similar to this assert that although the sense faculty is not the seer, if it is not simultaneous, it cannot be the object, so the object and the consciousness of the object-possessor exist simultaneously as the apprehended and the apprehender; some people of the Land of Snows (Tibet) hold this view. Secondly, there are two parts: refuting the actual point and refuting the response that avoids that fault. Firstly, this is unreasonable because the object and consciousness are simultaneous, so there is no connection between the two. If that were the case, it would be contradictory for the object to be without a cause and yet for the consciousness of the object-possessor that knows it to exist, because it would follow that it is without a cause. Secondly, there are two parts: the response and the refutation of the response. Firstly, they say that the object of the previous moment is the cause of what is cognized by consciousness, and the object that is simultaneous with oneself is the apprehended object. Secondly, then, since the consciousness has already been established, having arisen from the object of the previous moment through the sense faculty and attention as conditions, there is no need for an object that is simultaneous with the consciousness itself. Secondly, establishing according to the tenets of the Sautrāntika school that asserts external objects, there are three parts: the main point, dispelling doubts, and the conclusion. Firstly, therefore, according to the tenets of the valid cognition Sautrāntika school, the first moment in which the object of cognition, the dominant condition of the sense faculty, and the immediately preceding condition of attention are combined is what generates the appearance similar to the external object, and the consciousness that arises similar to the object in the second moment from that is the resultant consciousness, because the two are cause and effect, so the apprehended and the apprehender are not simultaneous. Secondly, if that is the case, since it is similar in the cause of consciousness, why does consciousness arise similar to the object and not similar to the sense faculty? For example, although food, time, and warmth are the cause of a son, just as he arises similar to the form of his parents, so too, consciousness arises similar to the object, which is the nature of its essence. Thirdly, therefore, for an object such as a pot, there are two results: generating the subsequent moment that is similar to its own kind, and creating an appearance similar to itself in the sense consciousness that apprehends itself. The mind that apprehends the pot, for example, also has two aspects: the apprehended aspect of the object consciousness and the apprehending aspect that cognizes it, as well as self-awareness.
Tibetan
ས་ཡིན་ པར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ། གཞན་གྱི་བརྟག་པ་དགག་པ། རྣམ་པར་རིག་པ་བསྒྲུབ་པ། དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ་གསུམ། དང་པོ་ལ་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་ལ་བརྟེན་པ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་གཏན་ལ་ཕབ་ན། རགས་པའི་རྩོམ་གཞི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དག་ཀྱང་གཅིག་པུ་ཆ་མེད་ན་རགས་པའི་གཞིར་མི་རུང་བ་དང་དུ་མ་ཡོད་ན་ཆ་མེད་མི་འཐད་པའི་དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་ལས་གུད་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ལ་རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་མེད་པས་རྣམ་པའང་མེད་ཏེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མེད་ན་དེའི་ཁ་དོག་གི་རྣམ་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། རྟོག་གེ་པ་ཁ་ཅིག་ཟླ་བའི་བཞེད་པ་ལྟར་མ་བརྟག་མ་དཔྱོད་པའི་བློ་དང་མཐུན་པར་འཇུག་ཟེར་བ་མི་འཐད་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དཔྱོད་པ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ན་མ་དཔྱོད་པའི་བློ་ངོར་མངོན་རྗེས་སྒྲུབ་སེལ་སོགས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་དབྱེ་བ་སོགས་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་ཐམས་ཅད་མི་འཐད་པས་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་བེམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་བེམ་པོ་ཁེག་པས་སེམས་ཙམ་དུ་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་བསྒྲུབ་པ་ལ། རྟགས་གཉིས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་། ཤེས་པ་ནི་གསལ་ཞིང་རིག་པ་ཡིན་ལ་གསལ་རིག་དང་མི་ལྡན་པའི་ཤེས་བྱ་མི་སྲིད་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་གྲུབ་པ་གསལ་བའི་རྟགས་དང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་པས་འགྲུབ་བོ། ། གཉིས་པ། དེ་ཡང་ཆོས་གང་ལྷན་ཅིག་དམིགས་པར་ངེས་པ་ཡིན་པ་ལ་རྫས་གཞན་ཡིན་པ་མི་སྲིད་ཅིང་རྫས་གཞན་ཡིན་ན་ལྷན་ཅིག་དམིགས་ངེས་ཀྱི་རྟགས་དེ་ཡོད་པ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ནས་དེས་ན་དཔེ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་བཞིན་དུ་སྔོ་དང་དེ་འཛིན་ཡང་རྟགས་དེས་རྫས་གཞན་མིན་པར་འགྲུབ་བོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་རྫས་ཐ་དད་གཞན་ལ་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་མཐའ་གཞན་བཀག་པས་ཁེགས་སོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤོང་ལ། དགག་པ་རང་ལ་མཚུངས་པའི་རྩོད་སྤོང་དང་། ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གྱི་དབྱེ་བ་མི་འཐད་པའི་རྩོད་སྤོང་གཉིས། དང་པོ་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་དེ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་དབུ་མ་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་ཡན་ལག་ཅན་འགོག་པ་དང་རིགས་པ་མཚུངས་ལ་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་དག་རྡུལ་གྱི་ཆ་ཤས་བཞིན་དུ་འདས་མ་འོངས་
Chinese
是地。第二，关于唯识宗，有驳斥他宗的考察、建立唯识、以及破除对它的辩论这三点。第一点包括驳斥承认外境和依赖世间名言这两方面。第一，如果确立唯识宗的观点，那么粗大的事物的基础，即使是极微尘，如果单独是无分，就不能作为粗大的基础；如果存在多个，那么无分就不合理，因为它脱离了这两者。如果识之外存在外境，就没有理由产生形相，因为没有形相的创造者，所以也没有形相，就像石女没有儿子，就没有儿子的颜色形相一样。第二，一些论师像月称论师那样，说与未经考察的智慧相符才能成立，这是不合理的，因为如果世俗名言的考察仅仅依赖于世间共许，那么在未经考察的智慧面前，现量、比量、成立、破除等的运用，以及正量和非正量的区别等，所有正量的体系都不合理，因此是相违的。这样，在物质和意识这两者之中，物质被否定，因此成立了唯识。第二，建立唯识宗，包括简要地指出两个论证和详细地解释同时显现的确定性这两点。第一，能取和所取不是实体的论证是，识是清晰而有觉性的，没有不具备清晰和觉性的所知，因此，所有所知都成立为心，这是清晰的论证，并且通过确定同时显现来成立。第二，对于任何同时显现确定的法，都不可能是实体不同的，如果实体不同，就不可能存在同时显现确定的论证。因此，就像二月一样，蓝色和对它的执取也通过这个论证成立为不是实体不同的。通过遮止与不相似方实体不同的其他事物具有不相似方的论证和共同基础的极端，从而否定了它。第三，破除辩论，包括驳斥与自身相同的辩论，以及驳斥正量和非正量的区别不合理的辩论这两点。第一点包括辩论和回答这两方面。第一，对于这样的唯识宗，为了破除辩论，一些中观派说，心的相续与阻止有支分是相同的道理，并且心的刹那就像微尘的组成部分一样，过去和未来
English
It is earth. Second, regarding the Yogācāra school, there are three points: refuting the investigations of others, establishing Yogācāra, and refuting arguments against it. The first point includes refuting the acceptance of external objects and relying on worldly conventions. First, if the view of Yogācāra is established, then the basis of gross objects, even if they are extremely subtle particles, if they are solely indivisible, cannot serve as the basis of gross objects; and if there are many, then indivisibility is unreasonable, because it is separate from these two. If there is an external object apart from consciousness, there is no reason for the arising of appearances, because there is no creator of appearances, so there are no appearances, just as if a barren woman has no son, there is no appearance of the son's color. Second, some logicians say that it is valid to agree with the mind that has not been investigated or analyzed, as Candrakīrti asserts, but this is unreasonable, because if the investigation of conventional terms relies solely on worldly conventions, then in the face of the uninvestigated mind, the application of direct perception, inference, establishment, refutation, etc., and the distinction between valid and invalid cognition, etc., all systems of valid cognition are unreasonable, and therefore contradictory. Thus, among the two, matter and consciousness, matter is negated, and therefore the mind-only is established. Second, establishing the Yogācāra school includes briefly stating the two signs and specifically explaining the certainty of simultaneous perception. First, the proof that the apprehended and the apprehender are not different entities is that consciousness is clear and cognitive, and there is no knowable that does not possess clarity and cognition, so all knowables are established as mind, which is the sign of clarity, and it is established by the certainty of simultaneous perception. Second, for any dharma that is certain to be perceived simultaneously, it is impossible for it to be a different entity, and if it is a different entity, it is impossible for that sign of simultaneous perception to exist. Therefore, just as in the appearance of two moons, blue and its apprehension are also established by this sign as not being different entities. By negating the extreme of the dissimilar side, that different entities have the sign of the dissimilar side and a common basis, it is negated. Third, refuting arguments includes refuting arguments that are similar to the refutation itself, and refuting arguments that the distinction between valid and invalid cognition is unreasonable. The first point includes argument and answer. First, regarding such a Yogācāra system, in order to refute arguments, some Madhyamikas say that the continuum of mind is the same reasoning as preventing that which has limbs, and the moments of mind are like the parts of dust, past and future.