Tibetan
་ནོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤོང་ལ། འཁྲུལ་ཤེས་ཡུལ་མེད་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་དང་། གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བའི་རྩོད་སྤོང་། དོན་སྤྱི་དང་མེད་པ་གསལ་བ་ཡུལ་དུ་མཚུངས་པའི་རྩོད་སྤོང་། མྱོང་བ་དང་འགལ་བའི་རྩོད་སྤོང་། དགག་པ་ཚད་མས་མི་རྟོག་པར་ཐལ་བའི་རྩོད་སྤོང་བཞི། དང་པོ། འོ་ན་དོན་སྤྱི་ཡུལ་མིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཞལ་བྱའི་ཡུལ་གཉིས་སུ་བཞེད་པས་གནོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཡུལ་གཉིས་ཡོད་པས་མིན་གྱི་རང་མཚན་ལ་མངོན་ལྐོག་གི་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རང་མཚན་དང་སྤྱི༷་མཚན་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མེད་སྣང་ཡུལ་གསུམ་པར་མི་འགྱུར་བའི་འཐད་པ། དེ་ཡུལ་གཉིས་གང་རུང་དུ་འདུ་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། འོ་ན་དོན་སྤྱི་གཞལ་བྱར་གསུངས་པ་ལྟར་མེད་པ་གསལ་སྣང་འང་གཞལ་བྱར་མཚུངས་ཤེ་ན། དེ་མེད་པ་གསལ་བ་ལ་ཡུལ་གྱི་དགོས་པ་དང་ནུས་པ་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གསུམ་པར་མི་བཞག་གོ། གཉིས་པ། འོ་ན་དེ་གཉིས་སུ་མི་འདུ་ན་མི་འཐད་ལ་འདུ་ན་གང་དུ་འདུ་ཟེར་ན། སྐྲ་ཤད་སོགས་སྣང་བ་ཙམ་པོ་དེ་སྤྱི་དོན་མེད་པར་དེར་སྣང་ ཉིད་བློ་ཉིད་ཡིན་པས་རང་མཚན་དུ་འདུ་ལ་བློ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྲར་སྣང་བར་རློམ་པ་ནི་དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །སྐྲར་སྣང་དེ་ནི་དངོས་པོར་ཡོད་དམ་འོན་དེ་མེད་ཅེས། རྟོག་པས་དཔྱོ༷ད་ན་སྐྲར་སྣང་གི་རྣམ་པ་བློ་ལ་ཤར་བའི་སྤྱི༷་མཚན་ཡིན་པས་གཞལ་བྱ་ཕུང་གསུམ་པ་མིན་ནོ། །གསུམ་པ། ཡང་ཁོ་ན་རེ། དོན་སྤྱི་དང་མེད་སྣང་དངོས་མེད་གཉིས་པོ་འདི་འཛིན་པའི་ཡུལ་ཅན་རང་རིག་གི་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་དངོས་སུ་གྲུབ་པས་དེའི་ཡུལ་གཉིས་པོའང་ཡོད་པར་ཤུགས་ལ་གྲུབ་པས་ན་མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་འདིས་དེ་གཉིས་ལ་ཡུལ་མེད་པར་འདོད་པ་འདི་བཀག་པའམ་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་ཤེས་གཉིས་ལ་ཡུལ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པས་ན་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་། གཟུང་རྣམ་དེ་ནི་རང་རིག་གིས་ནི་དེ་དག་གི་རྣམ་པ་ཙམ་ཞིག་དངོས་སུ་ཉམས་སུ་མྱོ༷ང་བའི་ཕྱིར་ན་ཡུལ་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ནི་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་ནི། རང་ཡུལ་དངོས་པོར་མེད་པ་ལ་ཡོད་པ་ལྟར་འཛིན་ཕྱིར་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་འཁྲུལ་ཤེས་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ། ཡང་ཁོ་ན་རེ། དེ་ལྟ་ན་ཡུལ་དགག་པ་དེ་ཚད་མས་མི་རྟོགས་ཏེ་རང་མཚན་མིན་པའི་ཡུལ་གཞལ་བྱ་གཞན་མེད་ན། དངོས་མེད་གཞལ་བྱར་བྱེད་པ་མི་སྲིད་དེ་དེ་ལ་རང་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཚད
Chinese
否。第三，驳斥争论。其中分为驳斥认为错觉无境的争论和驳斥认为所取境是自相的争论两种。第一，分为四种：驳斥与所量是二相违背的争论，驳斥总义和无有显现于境上相同，驳斥与体验相违背的争论，驳斥以量否定则成为非思考的争论。第一，如果总义不是境，那么陈那（梵文：Dignāga，梵文罗马拟音：Dignāga，汉语字面意思：陈那）论师认为所量之境是二，这有妨害吗？答：这并不是因为有二境，而是就自相而言，从显现和隐蔽的进入方式的角度，说为自相和共相两种。第二，分为：无有显现不会变成第三境的理据，以及它如何归入二境中的方式两种。第一，如果像总义被说成是所量一样，无有显现也同样是所量吗？答：因为无有显现既没有境的必要，也没有境的作用，所以不将其安立为第三所量。第二，如果它不归入二者之中，那就不合理，如果归入，那归入哪里呢？答：头发的幻觉等等，仅仅是显现，没有总义，在那里显现本身就是心，因此归入自相，认为与心不同的外境中有头发的显现，实际上是没有成立的。头发的显现是事物存在还是不存在呢？如果以分别念来观察，头发显现的形象是心上生起的共相，因此不是第三所量。第三，又有人说：总义和无有显现这两个非实有，以具有执持它们的境的自证来体验，实际成立，因此它们的二境也必然成立，所以这种与体验相违背的说法，驳斥或取消了认为这二者无境的观点。答：因为量妨害了二种错觉有境，所以没有成立与识不同的境。而所取之相，自证实际体验到仅仅是它们的形象，因此显现为境的形象就是识本身，而且，因为将自己的境，本来没有的事物执持为有，所以相对于此而言是错觉。第四，又有人说：这样一来，否定境就不能以量来认识，如果没有不是自相的境的其他所量，那么非实有作为所量是不可能的，因为它没有自相，所以它
English
No. Third, refuting arguments. This is divided into refuting the argument that illusions have no object and refuting the argument that the apprehended object is self-characterized. First, there are four: refuting the argument that it contradicts the statement that the measurable is twofold, refuting the argument that the general meaning and the clear absence are the same in terms of object, refuting the argument that it contradicts experience, and refuting the argument that negation by valid cognition becomes non-conceptual. First, if the general meaning is not an object, then is it harmful that Dignāga considers the object of measurement to be twofold? Answer: This is not because there are two objects, but rather, with regard to self-characterization, it is said to be twofold, self-characterization and general characterization, from the perspective of the way of entering into the manifest and the hidden. Second, divided into: the reason why the appearance of absence does not become a third object, and the way in which it is included in either of the two objects. First, if the appearance of absence is also the same as the measurable, as the general meaning is said to be the measurable, then? Answer: Because the appearance of absence has neither the necessity nor the function of an object, it is not established as a third measurable. Second, if it is not included in the two, then it is unreasonable, and if it is included, then where is it included? Answer: The appearance of hair, etc., is merely an appearance, without general meaning, and the appearance itself is mind, so it is included in self-characterization, and the assumption that there is an appearance of hair in the external object different from the mind is not established in reality. Does the appearance of hair exist as a thing or does it not exist? If one examines it with conceptual thought, the image of the appearance of hair is the general characteristic that arises in the mind, so it is not the third measurable aggregate. Third, someone says again: These two non-existents, the general meaning and the appearance of absence, are actually established by the experience of self-awareness that has the object of holding them, so their two objects are also necessarily established, so this statement that contradicts experience refutes or cancels the view that these two have no object. Answer: Because valid cognition harms the two illusions having an object, no object different from consciousness is established. And the apprehended aspect, self-awareness actually experiences only their image, so the appearance as the image of the object is consciousness itself, and also, because it grasps its own object, which is originally non-existent, as existent, it is an illusion in relation to this. Fourth, someone says again: In this way, the negation of the object cannot be cognized by valid cognition, and if there is no other measurable object that is not self-characterized, then it is impossible for the non-existent to be a measurable, because it has no self-characterization, so it
Tibetan
་མས་གཞལ་བ་འགལ་ཞེ་ན།དགག་བྱ་ཞིག་བཟུང་ནས་དེ་དངོས་པོར་ཡོད་པའམ་དེ་དངོས་པོར་མེད་ཅེས། བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ན་འགལ་བ་མེད་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་མ་འབྲེལ་བར་དངོས་མེད་ཆིག་རྐྱང་རང་དབང་དུ་གཞལ་བ་ནི་མེད་དོ། །གཉིས་པ་གཟུང་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་རྩོད་སྤོང་ལ། ། རྩོད་པ་དགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཡང་འདི་སྙམ་དུ་ཕྱི་ཡི་གཟུང་ཡུལ་ནི་དྲུག་གི་ཅིག་ཆར་སྦྱར་བ་ན་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་ཆོས་གྲགས་སོགས་མཁས་པས་བཀག་ཟིན་ལ། ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ནང་ཤེས་པའི་གཟུང་ཡུལ་ཞིག་ནི་ཕྱི་དོན་ཁས་ལེན་པའི་སྐབས་འདིར་མི་སྲིད་པ། དེས་ན་གཞལ་བྱ་རང་མཚན་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱང་། མི་འཐད་ཅེས་ནི་འགའ་ཞིག་སྨྲ། གཉིས་པ་ལ། ལུགས་ཐ་དད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་བསྟན་པ། དེ་ལས་སློབ་དཔོན་གྱི་བཞེད་པ་ངོས་གཟུང་བ། དང་པོ། དེ་ལ་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་སྤྱིར་དཔྱད་དགོས་པས་དེ་དཔྱད་ན་འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་སྨྲ་བས། ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་དང་དབང་ཕྱུག་པས་དབང་ཕྱུག་གིས་བྱས་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པས་གཙོ་བོ་ལས་བྱུང་བ་དང་། གཟེགས་ཟན་པ་དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་རྡུལ་ཕྲན་ལས་བྱུང་ངོ་ཞེས་དང་། སེམས་ཙམ་པས་རྣམ་རིག་དང་དབུ་མ་པས་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲུབ་པའི་མཐའ་མི་འདྲ་བ་ཐ་དད་པ་དེ་སྐད་དུ་རང་གཞན་གྱི་སྡེ་པ་རྣམས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་པ་ན་དོན་རིག་པའི་ཚུལ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་དཔྱོད་པ་ན་རྣམ་རིག་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཚུལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་བསྡུ་བ་གསུམ། དང་པོ་ལ། དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ལ། བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་དང་། བོད་ཀྱི་ལུགས་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཁས་བླངས་བརྗོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལས་ཕྱི་རོལ་པའི་ལུགས་ནི་གཏན་ནས་མི་འཐད་ལ། རང་སྡེའི་ནང་ ནས་སློབ་དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ཇི་ལྟར་བཞེད་ན། ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་ལ་དཔྱོད་ཚེ་མདོ་སྡེ་པ་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་ཚེ་རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་སྙད་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པ་དབུ་མས་སྟོན་ཏོ། །དེས་ན་དང་པོ་དོན་སྨྲའི་ལུགས་ལ་ཉན་ཐོས་སོགས་མི་འཐད་དེ། བྱེ་སྨྲ་བ་ན་རེ། བར་ཆོད་པ་ཡི་གཟུགས་མཐོང་བ་མིན་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བ་མིན་ནོ། །དེས་ན་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་དེ་ཡང་ཡུལ་ལ་ཕྱོགས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་བཞིན་པ་རྟེན་བཅས་ཉིད་ཡུལ་ལ་ལྟ་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་དོ་ལོ། །གཉིས་པ། དེ་མི་འཐད་དེ་
Chinese
如果说衡量相违，如果抓住一个所破，然后说它存在于事物中，或者它不存在于事物中，为了成立的缘故，则没有相违，因为不与所立相关联，单独衡量不存在的事物是没有的。第二，对于所取境自相的诤论进行驳斥。 诤论的提出和对它的驳斥，分为两部分。第一，又有人这样认为，外境的所取境，通过六一齐合等理证，已经被法称等智者驳斥了。在外境不存在的情况下，内在意识的所取境，在承认外境的这个场合是不可能存在的。因此，所量之自相本身也是不合理的，有些人这样说。第二部分，一般展示不同宗派的宗义，从中确定论师的观点。第一，对此，需要一般考察宗义，如果考察它，就像顺世外道说自性是因，说从自性产生；自在天派说自在天所造；数论派说从自性产生；胜论派和声闻部说从微尘产生；唯识宗说唯识，中观宗说仅仅是缘起，如此等等，自他各派都这样认为。第二，在外境进行观察时，是实事宗的方式；在名言的真实性进行观察时，是承认唯识的方式。将这两者的意义归纳为三点。第一点，分为破和立两部分。第一部分，分为破斥有部宗和藏地宗义两部分。第一部分，分为陈述所许和破斥它两部分。第一部分，其中外道宗义根本不合理，在自宗内部，论师法称如何认为呢？在名言中观察外境时，如同经部宗；在名言的真实性进行观察时，如同唯识宗一样承认。这些名言的自性，其真实性由中观宗来阐述。因此，首先，对于实事宗的观点，声闻部等是不合理的，有部宗说：因为有间隔的色法不能被看见，所以不能被意识看见。因此，有形色的根识，也在做着趋向于对境的作用，具有所依，才是观看对境者，他们这样认为。第二，这不合理，因为
English
If it is said that measurement is contradictory, if one grasps something to be refuted, and then says that it exists in things, or that it does not exist in things, for the sake of establishing it, then there is no contradiction, because without being related to what is to be established, there is no measuring of non-existent things independently. Second, refuting the debate on the self-character of the object to be grasped. The raising of the debate and its refutation are divided into two parts. First, again, some think that the object to be grasped of the external realm has already been refuted by scholars such as Dharmakirti with the reasoning of combining six at once, etc. In the case where the external object does not exist, the object to be grasped of the inner consciousness is impossible in this occasion of admitting the external object. Therefore, the self-character of the object to be measured itself is also unreasonable, some say. Second part, generally showing the tenets of different schools, and identifying the master's view from them. First, for this, it is necessary to generally examine the tenets, and if we examine it, like the Materialists who say that nature is the cause, saying that it arises from nature; the Ishvaravadins say that it is made by Ishvara; the Samkhyas say that it arises from the Pradhana; the Vaisheshikas and the Shravakas say that it arises from atoms; the Cittamatrins say that it is only mind, and the Madhyamikas say that it is only dependent origination, and so on, the different schools of self and others all think so. Second, when observing the external realm, it is the way of the Realists; when observing the truth of conventions, it is the way of admitting the Mind-only. Summarizing the meaning of these two into three points. The first point is divided into two parts: refutation and establishment. The first part is divided into two parts: refuting the Sarvastivada and the Tibetan doctrines. The first part is divided into two parts: stating the accepted and refuting it. First, among them, the externalist doctrine is completely unreasonable, and how does the master Dharmakirti think within his own school? When observing the external realm in conventions, it is like the Sautrantika; when observing the truth of conventions, it is admitted like the Mind-only. The nature of these conventions, its truth is explained by the Madhyamika. Therefore, first, for the view of the Realists, the Shravakas, etc. are unreasonable, the Sarvastivadins say: because the form with intervals cannot be seen, it cannot be seen by consciousness. Therefore, the sense power with form is also doing the action of tending towards the object, and with the support, it is the one who sees the object, they think so. Second, this is unreasonable, because