Tibetan
གསར་པ་ཡིན་པས་སོ། །སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ཟིན་གྱི་ངེས་པ་ཡོད་ན་མངོན་སུམ་མིན་ཏེ་རྟོགས་ཟིན་མ་བརྗེད་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །སྔ་མ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་དང་ཕྱི་མ་ངེས་པའི་ཡུལ་གཉིས་པོ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་འདྲ་བར་འཛིན་པ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་བཅད་ཤེས་དང་གཞི་མཐུན་ཡོད་པའི་རིགས་པ་རང་མྱོང་ གི་ཤེས་པས་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །ཅེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤོང་ནི། འོ་ན་མངོན་སུམ་རྫས་སྐད་ཅིག་ཁོ་ནར་ཟད་པས་སོ་སྐྱེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་སྐད་ཅིག་མ་མི་རྟོགས་པས་སོ་སྐྱེས་སྐྱེའི་མངོན་སུམ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ་སོ་སྐྱེས་སྐྱེའི་མངོན་སུམ་རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་ལྟ་བུ་ལ་མི་འཇུག་སྟེ་ཡུལ་དང་དབང་པོའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ཇི་སྙེད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་རུང་བར་གྱུར་པ་ན་དེ་སྙེད་ཀྱི་རང་མཚན་གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་མྱོང་བའི་རྣམ་ཤེས་གང་བསྐྱེད་པ་ནི། དཔེར་ན་ཆུ་ཐིག་གཅིག་ཙམ་གྱིས་བུམ་པ་གང་ནས་ཕྱིར་འབོ་བ་མིན་ཡང་གང་བར་སོགས་ནས་ཕྱིར་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རྡུལ་ཕྲན་སྣང་རུང་དུ་ཚོགས་པ་རྟོག་པ་རང་གི་གཟུང་དོན་ལ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་དེ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་བུམ་པ་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་དོན་བསྡུ་ནི། གཞན་གྱི་ཚད་མ་ཚད་མིན་གྱི་གསལ་བའི་ཆ་ཅུང་ཟད་ལ་བརྟེན་ནས་བློ་རིགས་ལྔ་སོགས་སུ་དབྱེ་བ་མི་འཐད་དེ་རྩ་བའི་གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ་ཇི་སྙེད་པ།རིགས་གཅིག་མི་གཅིག་གི་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བས་བྱས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཡི་ནང་གི་ཁྱད་པར་ཕྲ་མོའི་དབྱེ་བསྡུ་ཇི་སྙེད་པ་ནི་རྩ་བའི་རིགས་དེ་ཡི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པར་བཞེད་ཀྱི་ལོགས་སུ་གྲངས་ངེས་བྱེད་པ་མིན་ལ་དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུའི་རྣམ་གཞག་མ་ནོར་བ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་གཞག་པ་ལ། ཚད་མིན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ། སོ་ སོའི་རྣམ་གཞག་གསུམ། དང་པོ། དེས་ན་རང་ལུགས་ཚད་མིན་གྱི་བློའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་གང་ལ་མི་བསླུ་བ་མ་གྲུབ་དེ་ནི་ཚད་མ་མིན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་མ་རྟོགས་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། ཚད་མའི་འགལ་ཟླ་ཚད་མིན་ལ་ནང་གསེས་དབྱེ་བ་རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ནི་ཚད་མིན་གྱི་བློ་ཡུལ་ལ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་གྲངས་དེ་ལྟར་ངེས
Chinese
因为是新的缘故。如果有了断除增益的定解，那就不是现量，因为是有已证悟而不忘失之境的缘故。前面是现量的境，后面是决定的境，如果执取这两个刹那前后相同，那就是遍布的分别念，因此现量断识和有共同基础的理性能被自证之识所遮止。这叫做总结的偈颂。第二，驳斥争论：如果现量只是物质的刹那，那么凡夫就不能证悟极其微细的刹那，因此凡夫的现量是不可能存在的，是这样吗？不是这样的，凡夫的现量不会落在微尘和不可分割的刹那上，当境和根的微尘聚合的众多刹那能够产生识的时候，就能以那众多刹那的自相作为所取境而生起领受的识。比如，一滴水不可能从装满的瓶子中溢出，但是能使瓶子逐渐装满并最终溢出一样。因此，微尘聚集成能被看见的，不迷惑于分别念自己所取义的识，那就是凡夫的现量，比如现量见到瓶子一样。第三，总结意义：依靠其他正量非正量少许的明分，而将心识分为五类等是不合理的，因为根本数量的分类，是由同类和异类的类别来划分的，而其中的细微差别分类，是被认为属于根本类别之内的，而不是单独确定数量的，如果那样做，那么正量和非正量，以及论式的分类就不会不错乱地领悟法称的意旨。这是中间的偈颂。第二，建立自宗，分为：非量总相、数量的分类、各自的相状三种。第一，因此，自宗非量的心的定义是：任何识对于其境，不欺骗尚未成立，那就是非量。第二，如果分类，那就有未证悟、颠倒和怀疑三种。正量的相违，非量有内部分类三种，这是从非量的智慧进入对境的方式来确定数量的。
English
Because it is new. If there is a definite understanding that has cut off the imputation, then it is not direct perception, because it has an object that has been realized and not forgotten. The former is the object of direct perception, and the latter is the object of certainty. If these two moments are grasped as being the same before and after, then that is pervasive conceptualization. Therefore, the knowledge of direct perception and the reasoning that has a common basis can be blocked by self-awareness. This is called the concluding verse. Second, refuting the argument: If direct perception is only the moment of matter, then ordinary people cannot realize the extremely subtle moment, so the direct perception of ordinary people is impossible, is that so? It is not so, the direct perception of ordinary people does not fall on dust and indivisible moments, when the many moments of the aggregation of dust of object and sense power can generate consciousness, then the consciousness that arises from experiencing with the self-characteristic of those many moments as the object to be grasped. For example, a drop of water cannot overflow from a full bottle, but it can gradually fill the bottle and eventually overflow. Therefore, the consciousness that aggregates dust into a visible form and is not confused about the meaning grasped by its own conceptualization is the direct perception of ordinary people, just like directly perceiving a bottle. Third, summarizing the meaning: It is unreasonable to divide the mind into five categories, etc., based on a small amount of clarity of other valid and invalid cognitions, because the classification of the fundamental number is done by classifying similar and dissimilar types, and the classification of subtle differences within it is considered to belong to the fundamental type, and the number is not determined separately. If this is done, then the classification of valid and invalid cognitions and arguments will not be mistaken to realize the intention of Dharmakirti. This is the intermediate verse. Second, establishing one's own system, divided into: the general characteristic of non-validity, the classification of numbers, and the characteristics of each of the three. First, therefore, the definition of the mind of non-validity in one's own system is: any consciousness for which not deceiving its object has not been established, that is non-valid. Second, if classified, there are three types: non-apprehension, misapprehension, and doubt. The opposite of valid cognition, non-valid cognition has three internal classifications, which is to determine the number from the way non-valid cognition enters the object.
Tibetan
་པ་ཉིད་དུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ་བློའི་འཇུག་ཚུལ་མཐའ་དག་བཞི་ལས་གཞན་མི་སྲིད་ལ་གཅིག་ཚད་མ་ཡིན་ལ་ཚད་མིན་ལ་འཇུག་ཚུལ་གསུམ་ཐོབ་ཅིང་དེའི་གྲངས་ངེས་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྐྱོན་གསུམ་དང་རྣམ་གཅོད་གསུམ་དུ་གྲངས་ངེས་པ་སོགས་གནད་གཅིག་གོ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་བསྡུ་ན་ལོག་རྟོག་དང་ཐེ་ཚོམ་གཉིས་ཀྱང་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་པས་མ་རྟོགས་པ་དེ་གཅིག་པུར་འདུའོ། །གསུམ་པ་ལ་དངོས་དང་། མཇུག་བསྡུ་གཉིས། དང་པོ་ལ་མ་རྟོགས། ལོག་རྟོག །ཐེ་ཚོམ་གསུམ། དང་པོ་ལ་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ཡང་ཡུལ་དངོས་དེ་དང་དེ་མིན་ཕྱིན་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པས་ཚད་མ་དང་ལོག་རྟོག་ཆོད་ལ་དེ་གཉིས་བསྡོམས་པའི་ཤུགས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་པས་ན་བློ་དེ་འདྲ་བ་མ་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ། ཡུལ་དེ་ལ་བློ་གཏན་མ་ཞུགས་པ་དང་ཞུགས་ཀྱང་ཚོལ་བའི་བྱ་བ་མ་རྫོགས་པ་དང་། ཚོལ་བའི་བྱ་བ་དཔྱད་པ་རྫོགས་པར་གྱུར་ཀྱང་བློའི་ཡུལ་དུ་མ་བྱུང་ནས་མ་རྙེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། ཡུལ་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ལ་དེ་མིན་པ་གཞན་ཡིན་པའི་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་ཡོད་པ་ནི་ལོག་ཤེས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་གཉིས་ཡོད་དེ། རྟོག་པ་ལོག་ ཤེས་ཡིད་གཉིད་ཀྱིས་བསླད་པ་ལྟ་བུ་དང་ནི་རྟོག་མེད་དབང་ཤེས་འཁྲུལ་བ་ཟླ་བ་གཉིས་ལྟ་བུ་དེ་གཉིས་ཡོད་ཅིང་དེ་ལའང་སོ་སོར་ཕྱེ་ན་རྟོག་མེད་ལ་དབང་ཡིད་འཁྲུལ་བ་གཉིས། རྟོག་པ་ལ་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་འཁྲུལ་བ་གསུམ་སྟེ་རྣམ་པ་ལྔ་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། ཡུལ་དེ་ཡིན་པར་འཛིན་ན་ཡང་དེའི་བྱེད་པ་མ་ཉམས་བཞིན་དུ་དེ་མིན་དུ་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱང་དེ་ལ་སྲིད་ཅིང་ཡོད་རུང་བའི་བློ་ཐེ་ཚོམ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དབྱེ་ན་གཉིས་ཡོད་དེ་ཐེ་ཚོམ་དངོས་སུ་ཞུགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་དངོས་སུ་ཐེ་ཚོམ་མ་ཞུགས་ཀྱང་བརྟག་ན་ཐེ་ཚོམ་པ་བག་ལ་ཉལ་གཉིས་ཡོད་ལ། མངོན་གྱུར་ལའང་སྒྲ་རྟག་གམ་མི་རྟག་ལྟ་བུ་ཕྱོགས་གཉིས་པོ་ཆ་མཉམ་པ་དང་ཕྱོགས་རེ་རེ་བ་ཤས་ཆེར་འཛིན་པ་དོན་འགྱུར་དང་དོན་མི་འགྱུར་གཉིས་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་མཇུག་བསྡུ། མདོར་བསྡུ་ན་ཚད་མའི་ཤེས་པ་མངོན་རྗེས་གཉིས་པོ་ཡང་། དོན་དུ་ཡུལ་ཅན་རང་རིག་ཚད་མ་ཁོ་ནར་འདུས་ཤིང་ཚད་མ་མིན་པ་གསུམ་པོ་ཡང་མ་རྟོགས་པ་ལས་དོན་གཞན་མིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་བྱ་བ་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་ལས་བློ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེ
Chinese
被分为这些类别，因为心的所有运作方式不外乎四种，其中一种是量，而对于非量，有三种运作方式。其数量确定，并且有三种推理的过失和三种区分等，这是一个要点。如果从本质上归纳，那么错觉和怀疑也都是不了解，因此都归于不了解这一种。第三部分包括正文和结尾两部分。第一部分包括不了解、错觉和怀疑三种。第一部分包括定义和分类两部分。第一部分：也就是说，由于缺乏对真实对象和非真实对象两者颠倒的执着，因此可以排除量和错觉，并且通过将两者结合，可以推断出怀疑，因此，这样的心就是不了解。第二部分：将其分为三种：心根本没有进入该对象，或者即使进入了，寻找的行为也没有完成；或者，即使寻找的行为，即分析完成了，也没有成为心的对象，因此没有找到。第二部分包括定义和分类两部分。第一部分：对于将该对象执着为该对象本身，存在被其他量所损害的，认为它是其他东西的量，这就是错觉。第二部分：将其分为两种：如被睡眠扰乱的分别错觉，以及如感官意识错觉，看到两个月亮这样的非分别。如果进一步区分，非分别有感官和意识错觉两种。分别有对象、时间和形式三种错觉，总共有五种。第三部分包括定义和分类两部分。第一部分：即使将该对象执着为该对象，但在其作用没有消失的情况下，也存在将其执着为非该对象的执着方式，这种心就是怀疑。第二部分：将其分为两种：直接产生的显现的怀疑，以及虽然没有直接产生怀疑，但如果进行分析，则潜伏着怀疑。显现的怀疑又分为两种：如声音是常还是无常，两种情况的可能性相等；以及执着于某种情况的可能性更大，分为意义改变和意义不变两种。第二部分，结尾：简而言之，量的意识，即现量和比量两种，实际上都归于有境自证量，而非量这三种，要知道，除了不了解之外，没有其他意义。这是总结的诗句。出自《量理宝藏论》的智慧分析
English
They are divided into these categories because all the ways the mind operates are no more than four, one of which is valid cognition, and for non-valid cognition, there are three ways of operating. Their number is definite, and there are three faults of reasoning and three distinctions, etc., which is one key point. If summarized in terms of essence, then illusion and doubt are also not understanding, so they all fall under the single category of not understanding. The third part includes two parts: the main body and the conclusion. The first part includes three: not understanding, illusion, and doubt. The first part includes two: definition and division. The first: That is, because of the lack of clinging to the real object and the reverse of the unreal object, valid cognition and illusion can be excluded, and by combining the two, doubt can be inferred, therefore, such a mind is not understanding. The second: It is divided into three: the mind has not entered the object at all, or even if it has entered, the act of searching has not been completed; or, even if the act of searching, that is, analysis, has been completed, it has not become an object of the mind, so it has not been found. The second part includes two: definition and division. The first: For clinging to the object as the object itself, there is a valid cognition that is harmed by another valid cognition that considers it to be something else, which is illusion. The second: It is divided into two: such as conceptual illusion disturbed by sleep, and non-conceptual such as sensory consciousness illusion, seeing two moons. If further divided, non-conceptual has two types: sensory and consciousness illusion. Conceptual has three illusions: object, time, and form, for a total of five. The third part includes two: definition and division. The first: Even if the object is clung to as the object, but while its function has not disappeared, there is also a way of clinging to it as not the object, such a mind is doubt. The second: It is divided into two: directly arising manifest doubt, and although doubt does not arise directly, if analyzed, doubt is latent. Manifest doubt is further divided into two: such as whether sound is permanent or impermanent, the possibilities of both sides are equal; and clinging to the possibility of one side being greater, divided into meaning changing and meaning unchanging. The second part, conclusion: In short, the consciousness of valid cognition, that is, direct perception and inference, actually all fall under the object-possessing self-awareness valid cognition, and the three non-valid cognitions, know that there is no other meaning than not understanding. This is the concluding verse. From the Wisdom Analysis of the Treasury of Logic.