Tibetan
། དངོས་སུ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་རྟག་ཅེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ། བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འགལ་བ། རྟག་པ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ། དཔེར་ན་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་དེ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ། དེ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་ན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཞན་གྱི་དོན་མིག་ལ་སོགས་པ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་འགལ་བའང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་འགོག་པ་ཞེས་ཟེར་ལ། འདོད་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ནི་གཉིས་ཀ་མཚུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཏན་ཚིགས་ལའང་།སྒྲ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མི་རྟག་པའི་སྒྲ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་བརྗོད་ཚུལ་ལ་ཁྱད་ཡོད་ཀྱི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་དོན་གཅིག་གོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པའི་སྒྲའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བའང་ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་སྟེ། རྟག་ པའི་སྒྲ་ལས་སྒྲ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །སྒྲའི་མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པས་ཆོས་ཅན་སྒྲས་མི་རྟག་པ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་བརྗོད་པ་སྟེ། སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལས་སྒྲ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀས་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་པར་འདོད་པས་དོན་ལ་ཁྱད་མེད་དོ། །དེ་དག་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ནུས་པས་ཡང་དག་ཡིན་ལ། འདུས་ཤིང་བསགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་དག་གི་དོན་གྱི་སྐྱོན་ཡོན་རང་དོན་རྗེས་དཔག་གི་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ལ། སྒྲ་བློའི་སྐྱོན་ཡོན་གཞན་དོན་སྐབས་ཀྱི་ཡིན་མོད་ཀྱི་ཟོར་ཡང་བར་བྱས་པའི་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅས་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟགས་ལྟར་སྣང་ལ་དབྱེ་བ་དུ་མ་བྱས་པ་དེ་བཞིན་རྟགས་ཡང་དག་ལའང་དབྱེ་བ་རིགས་སོ་ཞེ་ན།དེ་ལྟར་ཕྱེས་ཀྱང་མི་རུང་བ་མེད་མོད། དེ་ལ་དགོས་པ་ཆུང་བས་མ་མཛད་དོ། །གལ་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ན་འགོད་དོན་མེད་སྙམ་ན། མ་གྲུབ་པར་ཤེས་ཀྱང་རྟགས་དེ་ལྟར་བཀོད་ན་ཞེས་མཐའ་བཅད་པའོ། །གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ནི་རང་གིས་མཐོང་བའི་རྟགས་གཞན་ལ་སྟོན་པའི་ངག་གོ། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པ་རྒོལ་བ། དེ་ལ་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པ་ཕྱིར་རྒོལ་བ། དེ་གཉིས་རྒྱལ་ཕམ་བརྗོད་པར་ཁས་ལེན་པ་དཔང་པོའོ། །དེ་ལ་སྒྲུབ་ངག་དང་ཐལ་ངག་གཉིས་ལས།དང་པོ་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་དུ་འགོད་པ་སྟེ། རྟགས་རིགས་ཉི་ཤུར་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཐལ་འགྱུར་གྱི་ངག་ལ། བོད་སྔ་རབས་པ་རྣམས། ཐལ་འགྱུར་བཞི་ལས། བཅུ་བཞིར་དབྱེ་བ་འདོད་དེ། དང་པོ། ཐལ་ བ་བཀོད་ཚད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ་བཞིར་འདོད་དེ། ཐལ་བའི་རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་དང་། རྟགས་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཁྱབ་པ་འབའ་ཞིག་མ་གྲུབ་པ་དང་། གཉིས་ཀ་གྲུབ་པ་བཞིའོ། །དང་པོ་དཔེར་ན། སངས་རྒྱས་པ་ལ་སྒྲ་ཆོས་ཅན། གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་ན་གཉིས་ཀ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ལ་ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་སྒྲ་མ་བྱས་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟགས་ཚད་མས་མ་གྲུབ། ཁས་ཀྱང་མི་ལེན་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་སྒྲ་རྟག་པར་ཐལ། གཞལ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་ཚད་མ་དང་། ཁས་བླངས་གཉིས་ཀས་མ་གྲུབ་པའོ། །བཞི་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཉིས་ཀ་ཚད་མས་གྲུབ་པ། སངས་རྒྱས་པ་ལ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བུ་ལ་འདོད་ལན་ཐེབས་པ་ལྟར་སྣང་བ་དང་། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་འབའ་ཞིག སྒྲ་རྟག་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ། རྟགས་ཁྱབ་ཚད་མས་གྲུབ་ལ། དམ་བཅའ་ལ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་བསལ་བས་ཐལ་བ་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པ་སྒྲ་མིག་གིས་གཟུང་བྱ་དང་། དེ་ལ་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་རྟག་པར་ཐལ། མིག་གིས་གཟུང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་ན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཚད་མས་ངེས་ན། དམ་བཅའ་ལ་ཚད་མས་བསལ་བ་དང་། ཁས་བླངས་ན་ཁས་བླངས་ཀྱིས་བསལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་མེད་ན་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དེ་སྐབས་གསུམ་མོ། །རྟགས་ཚད་མས་གྲུབ་ལ་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཀྱིས་གྲུབ་པ། བྱས་པ་ལ་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ སྟེ། དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡོད་མེད་གསུམ་པོ་སྔར་ལྟར་རོ། །རྟགས་ཁས་བླངས་ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་ནི། སྒྲ་རྟག་པར་སྨྲ་བ་ལ། སྒྲ་མ་བྱས་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལའང་བསལ་བ་ཡོད་མེད་གསུམ་པོ་སྔ་མ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ཐལ་བ་བཅུ་བཞི་ལས་ཡང་དག་ལྟར་སྣང་བདུན་བདུན་དུ་འགྱུར་ཏེ། གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་ལ་མ་གྲུབ་པས་ལན་ཐེབས་ལ། རྟགས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ལ། མ་གྲུབ་ལན། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་ལ། ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པའི་ལན་ཐེབས། གཉིས་ཀ་ཚད་མ་དང་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དང་། གཉིས་ཀ་ཁས་བླངས་དང་དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དང་། རྟགས་ཚད་མ་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་ཡེ་མེད་དང་།རྟགས་ཁས་བླངས་ཁྱབ་པ་ཚད་མ། དམ་བཅའ་ལ་བསལ་བ་མེད་པ་བཞི་པོ་ལ་འདོད་ལན་ཐེབས་པས་བདུན་པོ་ལྟར་སྣང་ངོ་། །ག
Chinese
直接相违的表达，例如说“无常的声音是常”。通过表达的力度相违，例如说“常是作者”。通过法的差别来表达，例如说“眼睛等为他人服务”。如果从那反过来，就叫做遮止法的差别。如果说“眼睛等为了他人”，那就是从有法方面来表达。它的相违也叫做遮止有法的差别。在所欲上反过来，两者是相同的。同样，在因上，说“声音是无常”和说“无常的声音”，词语的表达方式有差别，但在无常性上意义相同。同样，说“无常的声音的声音”也是通过法来区分有法的方式来表达，是从常的声音中区分声音。说“具有声音的无常性”表达的是有法声音区分无常，是从声音的无常中区分声音。两者都想理解声音是无常的，所以在意义上没有差别。那些通过已作的标志能够理解，所以是正确的。因为通过“聚集和积累的缘故”等不能理解，所以是相违的。这些意义上的过失和功德是自利比量时的表达对象，声音和意识的过失和功德是他利时的，但为了简化，所以放在一起了。像这样对相似因做了多种区分，那么对真因也应该做区分吗？即使那样区分也没有不可行的，但因为没有太大的必要，所以没有做。如果知道了宗法不成，认为没有必要安立，即使知道不成，也安立这样的因，这是作了决断。他利比量是自己看到的标志向他人展示的语言。承诺陈述能立的是立论者，承诺陈述驳斥的是反驳者，两人承诺陈述胜负的是证人。其中，能立语和应成语两种，第一种是在自续中安立具足三相的因，就像二十种因那样陈述。应成语方面，
English
Directly contradictory expressions, such as saying "the impermanent sound is permanent." Contradictory through the force of expression, such as saying "permanent is the creator." Expressing through the difference of dharma, such as saying "eyes and so on serve others." If it turns upside down from that, it is called preventing the difference of dharma. If it is said that "eyes and so on are for others," then it is expressed from the aspect of the subject of dharma. Its contradiction is also called preventing the difference of the subject of dharma. In terms of desire, the two are the same when reversed. Similarly, in reasoning, there is a difference in the way of expressing the terms "sound is impermanent" and "impermanent sound," but the meaning is the same in impermanence itself. Similarly, saying "the sound of impermanent sound" is also expressing through the way of distinguishing the subject of dharma by dharma, distinguishing sound from permanent sound. Saying "possessing the impermanence of sound" expresses that the subject of dharma, sound, distinguishes impermanence, distinguishing sound from the impermanence of sound. Both of them want to understand that sound is impermanent, so there is no difference in meaning. Those that can be understood through the sign of having been done are correct, but because they cannot be understood through "because of gathering and accumulation" and so on, they are contradictory. The faults and merits of these meanings are the objects of expression in the case of self-benefit inference, and the faults and merits of sound and consciousness are in the case of other-benefit, but for the sake of simplification, they are placed together. Just as various distinctions have been made for seeming reasons, should distinctions also be made for valid reasons? Even if such distinctions were made, there would be nothing impossible, but because there is not much need for it, it has not been done. If one knows that the property of the subject is not established, and thinks that there is no need to establish it, even if one knows that it is not established, establishing such a reason is making a decision. Other-benefit inference is the language of showing the sign that one has seen to others. The one who promises to state the proof is the proponent, the one who promises to state the refutation is the opponent, and the two who promise to state the victory or defeat are the witnesses. Among them, there are two kinds of statements: the statement of proof and the statement of consequence. The first is to establish the reason with three aspects complete in one's own system, as stated in the twenty kinds of signs. In terms of the statement of consequence,
Chinese
古代论师们，想要将四种“太过”分为十四种。第一，就“太过”的陈述方式的分类而言，他们认为有四种：即“太过”的理由和周遍二者皆未成立，只有理由未成立，只有周遍未成立，以及二者皆成立这四种。第一种，例如，对佛教徒说，声音，是所量非有，因为是常法。这样陈述，则理由和周遍二者都未被量成立，而且对方也不承认。第二种，声音不是所作，因为是常法。这样说，则理由未被量成立，对方也不承认。第三种，声音是常法，因为是所量。这样说，则周遍未被量和对方承认二者成立。第四种有四种情况：二者都被量成立，例如，对佛教徒说，声音是无常，因为是所作，这似乎会受到对方的反驳；只有二者都被承认，如果有人承认声音是常法，而理由和周遍都被量成立，那么通过承认来否定承诺，则“太过”就变成了正确的。理由和周遍二者都被承认，如果有人说声音是眼识所取，并且常法周遍于此，那么如果说声音是常法，因为是眼识所取，如果通过量确定声音是无常，那么就通过量来否定承诺；如果承认，就通过承认来否定；如果二者都没有，则完全没有否定，有这三种情况。理由被量成立，而周遍被承认，如果有人说所作周遍于常法，那么如果说声音是常法，因为是所作，就像这样，对于承诺，否定存在与否有三种情况，和之前一样。理由被承认，而周遍被量成立，例如，对有人说声音是常法，如果说声音不是所作，因为是常法，就像这样，对于这种情况，否定存在与否的三种情况和之前一样。这样，在十四种“太过”中，有七种看起来像是正确的，七种看起来像是不正确的：对于二者都不成立的情况，会被不成立反驳；对于理由不成立的情况，会被理由不成立反驳；对于周遍不成立的情况，会被周遍不成立反驳；对于二者都被量成立，并且承诺完全没有否定的情况；对于二者都被承认，并且承诺完全没有否定的情况；理由被量成立，周遍被承认，并且承诺完全没有否定的情况；理由被承认，周遍被量成立，并且承诺没有否定的这四种情况，会被对方反驳，因此这七种看起来是不正确的。
English
The ancient scholars wanted to divide the four "overreachings" into fourteen. First, regarding the classification of the way "overreachings" are stated, they considered there to be four types: when both the reason and pervasion of the "overreaching" are not established, when only the reason is not established, when only the pervasion is not established, and when both are established. The first example is, to a Buddhist, "Sound, the subject, is not measurable, because it is permanent." If stated like this, both the reason and pervasion are not established by valid cognition, and the opponent does not accept it either. The second example is, "Sound is not produced, because it is permanent." If said like this, the reason is not established by valid cognition, and the opponent does not accept it either. The third example is, "Sound is permanent, because it is measurable." If said like this, the pervasion is not established by both valid cognition and the opponent's acceptance. The fourth has four situations: both are established by valid cognition, for example, to a Buddhist, "Sound is impermanent, because it is produced," which seems to be refuted by the opponent; only both are established by acceptance, if someone accepts that sound is permanent, and the reason and pervasion are established by valid cognition, then by negating the commitment through acceptance, the "overreaching" becomes correct. Both the reason and pervasion are established by acceptance, if someone says that sound is apprehended by the eye, and permanence pervades it, then if it is said that sound is permanent, because it is apprehended by the eye, if it is determined by valid cognition that sound is impermanent, then the commitment is negated by valid cognition; if accepted, it is negated by acceptance; if neither exists, then there is no negation at all, these are the three situations. The reason is established by valid cognition, and the pervasion is established by acceptance, if someone says that production is pervaded by permanence, then if it is said that sound is permanent, because it is produced, like this, regarding the commitment, whether negation exists or not has three situations, as before. The reason is accepted, and the pervasion is established by valid cognition, for example, to someone who says that sound is permanent, if it is said that sound is not produced, because it is permanent, like this, for this situation, the three situations of whether negation exists or not are the same as before. Thus, among the fourteen "overreachings," seven appear to be correct, and seven appear to be incorrect: for situations where both are not established, it is refuted by non-establishment; for situations where the reason is not established, it is refuted by the reason not being established; for situations where the pervasion is not established, it is refuted by the pervasion not being established; for situations where both are established by valid cognition, and there is no negation of the commitment at all; for situations where both are accepted, and there is no negation of the commitment at all; the reason is established by valid cognition, the pervasion is accepted, and there is no negation of the commitment at all; the reason is accepted, the pervasion is established by valid cognition, and the four situations where there is no negation of the commitment are refuted by the opponent, therefore these seven appear to be incorrect.