Tibetan
དབྱེ་བའི་དཔེ་གང་ཞེ་ན། རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་ནང་ཚན་མཚན་ཉིད་དེ། མི་དམིགས་གསུམ་གྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཕེན་ལ་དེ་ཡི་ལྷག་མ་ཡང་དག་གཏན་ཚིགས་ཀུན། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ། དེ་ལའང་དབྱེ་བ་གཉིས་ལས་བཟློག་པས་སྦྱོར་ངག་རང་གི་རིགས་འཕེན་པ་བཞི། རང་མིན་པ་གཞན་གྱི་རིགས་འཕེན་པ་བཅུ་དྲུག་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ཐལ་འགྱུར་ལྟར་སྣང་གི་མཚན་ཉིད། ཕ་རོལ་པོས་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ལ་མི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པ་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་ཐལ་ངག་ལ་རྩོད་སྤང་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས། དང་པོ། མུ་སྟེགས་བྱེད་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཁས་བླངས་ཀྱི་རྟགས་འདི་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ན་ནི། འབྲས་རང་མ་དམིགས་གསུམ་དུ་མ་འདུས་པའི་ཁས་བླངས་ཀྱི་རྟགས་ཞེས་གཏན་ཚིགས་བཞི་པ་སྲིད་པར་འགྱུར། ཁས་བླངས་འདི་གཏན་ཚིགས་སམ་རྟགས་སུ་མི་རུང་ན། འདི་རྟགས་སུ་བཀོད་ནས་ཐལ་བས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་མི་འཐད་ལོ། །གཉིས་པ། ཁས་བླང་དེ་དོན་གྱི་གཏན་ཚིགས་མིན་ཡང་རུང་གཞན་གྱིས་ཀུན་ཏུ་བཏགས་པ་ཏེ་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅིང་ཁས་བླང་བ་དེ་ལ་ཁོ་རང་གིས་འདོད་པའི་རྟགས་རྟགས་སུ་བཀོད་པའི་ཐལ་བས་དེ་ཡི་ངོར་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཐལ་འགྱུར་དེ་ལ་ལན་འདེབས་ཚུལ་ལ། དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་དང་། དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཐལ་འགྱུར་ལན་ནི་རྟགས་མ་གྲུབ་ཁྱབ་པ་མེད་འདོད་ཐོགས་ ཞེས་སྒོ་གསུམ་གྱིས་འདེབས་སོ་ཞེས་ཁ་བ་ཅན་པ་དེ་སྐད་སྨྲའོ། །གཉིས་པ། དེ་ལྟ་ན་ཁྱབ་པ་འགལ་བ་དང་ཁྱབ་པ་མ་ངེས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀའང་ཁྱབ་པ་མེད་པར་འདུ་བས་སོ། །དེ་འདོད་དོ་ཟེར་ན། འོ་ན་རྟགས་ལྟར་སྣང་ཡང་རྟགས་མ་གྲུབ་དང་ཁྱབ་པ་མེད་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་ལ། དེ་མཐར་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཀུན་གྱི་ལན་ཐམས་ཅད་མ་གྲུབ་ཅེས་པ་གཅིག་ཏུ་འདུ་བར་འགྱུར་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འགྲུབ་པར་མཚུངས་པས་སོ། །དེ་མི་བདེ་སྟེ་རྟགས་ཁྱབ་གང་གྲུབ་མི་ཤེས་པས་རྟགས་དང་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་པ་གཉིས་སུ་འབྱེད་དགོས་སོ་ཟེར་ན་ཁྱབ་པ་ལའང་འགལ་མ་ངེས་སོ་སོར་གོ་ཆེད་ལན་གཉིས་དགོས་པ་མཚུངས་སོ། །སྐྱོན་གཞན་ཡང་ན་རྟགས་འགལ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་ཅེས་པའི་ལན་དེ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཤེས་བྱ་བཀོད་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པ་ལྟར་བྱས་པ་བཀོད་པའང་མ་ངེས་པ་ཙམ་ལས་རྟག་པའི་སྟེང་དུ་ཡོད་པ་གཅོད་མི་ནུས་པས་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་ཡོད་པ་ལན་གྱིས་ཤུགས་ལ་
Chinese
区别的例子是什么呢？自性、果、周遍中的体性。不现见三者不遣除能立，而它的剩余部分都是正确的因。应当了知能立是遣除的。第二，对于它也有两种区别，从反面来说，自语的宗派遣除四种，非自性的其他的宗派遣除十六种。第二，似是倒立的体性。对于他人所说的意愿，没有成立不意愿的。第三，对于倒立语的诤辩，有诤辩和回答两种。第一，外道说，如果所许的因是成立所立的因，那么不包括果、自性、不现见三者的所许的因，就成了第四种因。如果所许的这个不是因或理证，那么把这个作为理证，用倒立来成立所立是不合理的。第二，所许的那个即使不是意义的因也可以，是他人普遍假立的，也就是如何意愿和所许的，对于他自己所意愿的因，作为因安立的倒立，对于他的角度来说，那样成立是没有过失的。第二，对于倒立的那个回答的方式，有遮破和安立两种。第一，其中有前派和遮破两种。第一，对于倒立的回答是，因不成、周遍没有、意愿妨碍，说用三种方式回答，雪域的人们是这样说的。第二，如果是那样，周遍相违和周遍不定就成了一个，因为那两者都包括在没有周遍之中。如果说那是意愿，那么似是因也成了因不成和周遍没有两种。最终所有的似是因的回答都成了不成一个，因为所有的似是因在成立所立上都是相同的。如果说那是不安乐，因为不知因和周遍哪个成立，所以需要区分因和周遍不成两种，那么对于周遍也需要分别理解相违和不定，回答两种是相同的。其他的过失是，对于因相违，回答没有周遍，那是错误的。比如，在声音是常法的能立上，安立所知，像没有周遍那样安立，也仅仅是不定，不能断定在常法之上存在，因为在两个方面都存在，回答的力量上
English
What are the examples of distinctions? The nature among self-nature, result, and pervasiveness. The three non-appearances do not reject the establisher, and the rest of it are all correct reasons. It should be known that the establisher is rejected. Second, for it, there are also two distinctions, from the opposite perspective, the self-utterance's lineage rejects four types, and the non-self's other lineages reject sixteen types. Second, the characteristic of seeming to be inverted. For the wishes expressed by others, there is no establishing of what is not wished. Third, regarding the debate on inverted statements, there are two types: debate and response. First, the non-Buddhist says: If the accepted sign is the reason for establishing the thesis, then the accepted sign that is not included in the three of result, nature, and non-apprehension would become a fourth reason. If this acceptance is not a reason or a sign, then it is not reasonable to establish the thesis by fallacy after setting this as a sign. Second, even if the acceptance is not a reason in reality, it is still something universally imputed by others, that is, whatever is desired and accepted, there is no fault in establishing it in that way from his perspective by means of a fallacy in which the sign desired by himself is set as a sign. Second, regarding the way to respond to that fallacy, there are two aspects: refutation and establishment. First, within that, there are two aspects: the proponent's side and the refutation. First, the response to a fallacy is: the sign is unestablished, there is no pervasion, and there is obstruction of acceptance. It is said that one responds with these three doors, so say the people of the snowy region. Second, if that is the case, then contradictory pervasion and uncertain pervasion become one, because both of them are included in the absence of pervasion. If it is said that this is desired, then it would follow that even a seeming sign becomes two: an unestablished sign and an absence of pervasion. Ultimately, the responses to all seeming reasons would become one: unestablished, because all seeming reasons are the same in not establishing the thesis. If it is said that this is not good, because one does not know which of the sign and pervasion is established, it is necessary to distinguish between the sign and the unestablished pervasion, then it is similar that two responses are needed to understand contradictory and uncertain pervasion separately. Another fault is that the response of saying "not pervaded" to a contradictory sign would become mistaken. For example, in establishing sound as permanent, setting up knowable as the means of proof, setting it up as if it were not pervaded is merely uncertain, and one cannot cut off its existence on permanence, because it exists in both aspects, by the force of the response.
Tibetan
ཁས་བླངས་བས་སོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས། དེས་ན་མཁས་པས་ཐལ་འགྱུར་ལན། རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་བཞི་ཡི་གྲངས་དང་མཚུངས་པར་ཡང་དག་ལ་འདོད་དང་ལྟར་སྣང་གསུམ་སོ་སོར་རང་ལན་ཏེ་བཞིས་གདབ་བོ། །ལན་གྱིས་བཟློག་པར་མི་ནུས་པའི་རིགས་པ་ཡང་དག་ཡིན་ན། འཁོན་འཛིན་དང་ཐབས་ཀྱིས་མི་བཤོལ་བར་ཚད་མས་གྲུབ་པ་དེ་ཡི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་རིགས་པ་ཁས་ལེན་ཅིང་དྲང་ཞིང་སྒྱུ་མེད་པ་དམ་པའི་ཚུལ་ལུགས་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་རྗེས་དཔག་གི་མཇུག་བསྡུ། དེ་ལྟར་འཐད་ཕྱོགས་སྒྲུབ་པ་དང་ མི་འཐད་པའི་ཕྱོགས་སུན་འབྱིན་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་གཞུང་ལུགས་དྲི་མ་མེད་པ་དག་གང་ཟག་གང་གིས་ཤེས་པར་གྱུར་པའི་མཁས་པ་དེ་ནི་རྫོགས་པ་ཡི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བསྟན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་གཞན་དྲིང་མི་འཇོག་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་འཛིན་ནུས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་ལས་གཞན་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།གསུམ་པ་མཇུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བྱ་བ་ལ། རྩོམ་པ་པོ་གང་གིས་བརྩམས། དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་བརྩམས། དེ་ལྟར་རྩོམ་པའི་དགེ་བ་བསྔོ་བ་གསུམ། དང་པོ་ལ། རྩོམ་པ་པོ་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་ཤེས་རབ་འཕགས་ཚུལ་དང་། སྦྱོར་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། གང་གིས་རྩོམ་པ་པོའི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སྐྱེ་བ་གོང་མ་དང་དེའི་ཡང་གོང་མའི་སྐྱེ་བ་སོགས་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་བརྩོན་པས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གཞུང་ལུགས་ལ་མཁས་པ་དག་བརྟེན་ཅིང་དེ་ཡང་གཅིག་ཙམ་དུ་མ་ཟད་མཁས་པ་གཞན་དུ་མ་རྣམས་ལ་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་ཚུལ་མཐའ་དག་སྔོན་སྦྱངས་ཟིན་པས། ཞེས་དུས་དང་བརྩོན་པ་རྐྱེན་ཆུང་བ་མིན་པར་སྔོན་དུ་གྲུབ་པའི་རྒྱུ་དེས་ཚེ་འདིར་ལན་རེ་ཙམ་དང་ལན་ཟུང་རེ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་གཞུང་ལུགས་ཀུན་གྱི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་ཆ་མ་ལུས་པ་བདེ་བླག་ཏུ་ཤེས་ནུས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པ་ཀུན་དགའ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོ་བདག་གིས་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ། ཕས་རྒོལ་གྱི་ཕྱོ༷གས་ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་དཔལ་ཕྱོགས་གླང་དང་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་མདོ་དང་རྣམ་འགྲེ༷ལ་ དང་དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་གཞན་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལེགས་པར་རྟོགས་ཤིང་ཞེས་སྦྱོར་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་བསྟན་ནས་དེའི་ཕྱིར་རྟོག་གེའི་རིགས་ལམ་གྱི་གནད་གསང་མ་ནོར་བའི་ཚུལ་ཤེས་ནས་ཡང་དག་པའི་རིགས་པ་མཆོག་གི་ལམ་གསལ་བའི་བསྟན་བཅོས་རིགས་པའི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་བསྒྲུབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ།
Chinese
已经承诺了。第二，自宗。因此，智者以应成式回答。与四种解脱门数量相同，对于真实，应成和似是而非三种，分别以四种自答来应对。如果以回答无法驳倒的推理是正确的，那么不以怨恨和手段来回避，而是追随以量成立的推理，这是承认推理、正直且无欺骗的圣者之行。第三，后比量的结尾。如是，无论何人通晓成立正方和 驳倒反方的无垢推理之论，那位智者就能以毫不依赖他者的智慧，持有圆满佛陀们的清净教法。量理宝藏论中，为他义比量作观察之善说第十一品。第三，结尾完全圆满的行为包括：谁是作者？为何而作？如是写作的善根回向三事。第一，作者生得的智慧超胜之处，以及修习而生的智慧的差别超胜之处。第一，谁是作者，其自性智慧的差别是：在前世及其更前世等前世中，勤奋地依止并多次精通论典者，不仅依止一位，而且对于其他众多智者所善说的所有词句和意义，都已事先学习。因此，并非时间和勤奋等小因缘，而是以先前成就之因，今生仅听闻一次或两次，就能轻易通晓所有论典的词句和意义，具有如此智慧的贡噶坚赞贝桑波我。第二，从战胜所有他方敌对者的吉祥法称和法称论师的经部和释量论 以及彼等之释论等，都已善加理解，如是显示了修习而生的智慧，因此，通晓了正理的关要秘密无误之理，为了阐明真实正理之殊胜道的论典《理智宝藏论》，如是造作。
English
It has been promised. Second, one's own system. Therefore, a wise person answers with consequentialism. Similar to the number of the four doors of liberation, for the three, namely true, apparent, and seemingly true, one should apply four self-answers respectively. If the reasoning that cannot be refuted by answers is correct, then not avoiding with resentment and means, but following the reasoning established by valid cognition, is the conduct of the holy ones who accept reasoning, are upright, and without deception. Third, the conclusion of inference. Thus, whoever knows the flawless reasoning system of establishing the valid side and refuting the invalid side, that wise person can hold the pure teachings of the complete Buddhas with unwavering intelligence. The eleventh chapter, which is an excellent explanation of examining inference for the sake of others, from the Treasury of Valid Reasoning. Third, the actions of completely perfecting the conclusion include: Who is the author? Why was it written? And the dedication of the merit of writing in this way, in three parts. First, the author's innate wisdom is superior, and the difference in the superiority of wisdom arising from cultivation. First, who is the author, the difference in the nature of his wisdom is: In previous lives and even earlier lives, etc., in previous lives, by diligently relying on and repeatedly mastering the scriptures, not only relying on one, but also having previously studied all the words and meanings well spoken by many other wise people. Therefore, it is not a small cause of time and diligence, but with the cause previously accomplished, in this life, by hearing only once or twice, one can easily understand all the words and meanings of all the scriptures, I, Kunga Gyaltsen Pal Zangpo, possess such intelligence. Second, having completely conquered all opposing sides, the scriptures of the glorious Dignāga and Dharmakīrti, the Sutra and the Commentary on Valid Cognition, and their commentaries, etc., are well understood, thus showing the wisdom arising from cultivation, therefore, having understood the secret of the key points of logic without error, in order to clarify the excellent path of true reasoning, the treatise called "Treasury of Reasoning," was composed in this way.