Tibetan
བ་སུན་འབྱིན་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ། མཚན་ཉིད། གཏན་ཚིགས། བསྒྲུབ་བྱའི་སྐྱོན་ཏེ་ཡུལ་སྐྱོན་ཅན་གསུམ་སུན་འབྱིན་པ་དང་དོན་བློ་སྒྲ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་གསུམ་ལ་བརྗོད་ཚུལ་རྣལ་མ་དང་ཐལ་བ་གཉིས་ཀྱིས་དབྱེ་བས་སུན་འབྱིན་རྣམ་པ་གསུམ་མོ། །གཉིས་པ་སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་ལ།མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། སུན་འབྱིན་ལྟར་སྣང་གི་མཚན་ཉིད་སྐྱོན་ལ་སྐྱོན་མི་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། དབྱེ་བ་ལ། དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ། ལྟར་སྣང་དེ་ལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་དང་བོད་འགའ་ཞིག་ཚར་བཅད་ཉེར་གཉིས་དང་ལྟག་ཆོད་འགའ་ཞིག་གི་གྲངས་དང་། དོན་བློ་སྒྲ་སྐྱོན་སོགས་གྲངས་ངེས་སྣ་ཚོགས་བྱེད་མོད་དེ་མི་འཐད་དེ། དེར་མ་འདུས་པ་ཡོད་པས་སོ། །གཉིས་པ། དེས་ན་སྤྱི་རིགས་བསྡུས་ན། སྐྱོན་མི་བརྗོད་དང་སྐྱོན་མིན་བརྗོད། གཉིས་ཡིན་དབྱེ་བ་བསམ་མི་ཁྱབ་སྟེ། སྐྱེ་བོའི་ལོག་རྟོག་མཐའ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་བརྗོད་ཚུལ་གྱི་དབྱེ་བ་ལ། བསྟན་བཤད་གཉིས། དང་པོ། བརྗོད་པའི་ཚུལ་ལ་རང་རྒྱུད་དང་། ཐལ་འགྱུར་གཉིས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རང་རྒྱུད་བཤད་ཟིན་པར་བསྟན། ཐལ་འགྱུར་སྐབས་འདིར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། རང་རྒྱུད་ནི་སྒྲུབ་པ་ཡང་དག་ཡིན་པས། རང་དོན་རྗེས་དཔག་ཏུ་བཤད་ཟིན་ལ། གཉིས་པའང་། ཐལ་བའི་རྣམ་གཞག་དང་། དེ་ལ་ལན་འདེབས་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། བསྟན་བཤད་གཉིས། དང་པོ། ཐལ་འགྱུར་ལ་རྟག་ཁྱབ་གྲུབ་མ་གྲུབ་ཀྱི་མུ་བཞི་ལས་ཁས་བླང་དང་ཚད་མས་གྲུབ་བསལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བཅུ་བཞི་དབྱེ་བ་ཡོད་ཅེས་ གངས་ཅན་པ་དག་དེ་ལྟར་འདོད་ཅིང་། གཉིས་པ། བཅུ་བཞི་པོ་དེ་ལ་ལན་གྱིས་བཟློག་པར་ནུས་དང་མི་ནུས་ལས། ཡང་དག་ལྟར་སྣང་བདུན་བདུན་ཡིན། དྲུག་དང་ཕྱེད་ཀྱིས་མི་འཕེན་ལ། བདུན་པའི་ཕྱེད་ཀྱིས་འཕེན་ཞེས་ཟེར་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་ཐལ། བྱས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བུ་དེས་ཆོས་ཅན་གཞི་གྲུབ་པ་སྒྲ་ལྟ་བུ་ལ་བཟློག་ན་རང་རྒྱུད་དུ་འགྱུར་བས་སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་ལ། དོན་དམ་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན་དུ་བཞག་ན་ཆོས་ཅན་གཞི་མ་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཕེན་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། རྩ་བའི་དབྱེ་གཞི་མི་འཐད་པ་དང་། ཡན་ལག་གི་བཅུ་བཞིར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། ཐལ་འགྱུར་གྱི་དབྱེ་བ་དེ་ལྟ་བུ་མི་འཐད་དེ། ཐལ་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་དབྱེ་ན། རང་རྒྱུད་ལ་ཡང་མཚུངས་ཕྱིར་དང་། རྟགས་མེད་ན་ཁྱབ་པ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་པ་སྲོག
Chinese
驳斥正确的定义。第二，定义，理由。 驳斥所要成立的过失，即对境过失的三者进行驳斥，以及对义、识、声过失的自性三者，以如实陈述和反驳两种方式进行区分，因此驳斥有三种形式。第二，关于似是而非的驳斥，有定义和分类两种。第一，似是而非的驳斥的定义是，不对过失说出过失。分类方面，有遮破和安立两种。第一，对于这种似是而非，一些外道和一些藏人提出了二十二种破斥和一些颠倒的数目，以及义、识、声过失等的确定数目，但这并不合理，因为有未包含在其中的。第二，因此，如果总结一般类别，就是不说过失和说非过失两种，区分是不可思议的，因为众生的邪分别念是无边无际的。第三，关于陈述方式的区分，有教和说两种。第一，陈述的方式有自续和反驳两种。第二，分为，已经讲完自续的教，以及此处要讲的反驳两种。第一，自续是正确的成立，因此已经在自义现量中讲完。第二也分为，反驳的论述和对此进行回答的方式两种。第一，分为遮破、安立、舍弃三种。第一，分为前派和对此进行遮破两种。第一，分为教和说两种。第一，有些雪域（西藏）人认为，反驳有常、遍、成、未成四种情况，根据承认与否和以量成立与否，可以分为十四种。 第二，对于这十四种，从能否以回答来反驳的角度来看，有七种正确和七种似是而非。六个半不能抛出，而第七个半可以抛出，他们说，例如，“声音是无常的，因为是所作”，如果用它来反驳像声音这样已成立的法，就会变成自续，因此能抛出能立。如果将像真实的声音这样的法作为所立，因为所立的基础未成立，所以不能抛出能立，他们这样说。第二，分为根本的区分依据不合理和支分的十四种区分不合理两种。第一，像这样的反驳的区分是不合理的，如果对反驳这样区分，那么对自续也同样适用，并且如果没有理由，考察周遍是否成立就没有意义。
English
Definition of correct refutation. Second, definition, reason. Refuting the fault of what is to be proven, that is, refuting the three faults of the object, and the nature of the three faults of meaning, consciousness, and sound, distinguishing them by means of true statement and refutation, therefore there are three forms of refutation. Second, regarding seemingly refutations, there are two: definition and classification. First, the definition of seemingly refutation is not stating the fault as a fault. In terms of classification, there are two: negation and establishment. First, regarding this seemingly, some non-Buddhists and some Tibetans have proposed twenty-two kinds of refutations and some inverted numbers, as well as fixed numbers of faults of meaning, consciousness, and sound, etc., but this is not reasonable, because there are those not included in it. Second, therefore, if we summarize the general categories, there are two: not stating the fault and stating the non-fault, the distinction is inconceivable, because the wrong conceptions of beings are endless. Third, regarding the distinction of the way of stating, there are two: teaching and explaining. First, the way of stating has two: Svātantrika and Prāsaṅgika. Second, it is divided into, the teaching that the Svātantrika has already been explained, and the two Prāsaṅgika that are to be explained here. First, Svātantrika is the correct establishment, therefore it has already been explained in self-meaning direct perception. The second is also divided into two: the discussion of refutation and the way of answering it. First, it is divided into three: negation, establishment, and abandonment. First, it is divided into two: the former party and the negation of it. First, it is divided into two: teaching and explaining. First, some people in the Land of Snows (Tibet) believe that refutation has four situations: permanent, pervasive, established, and unestablished, and according to whether it is admitted or not and whether it is established by valid cognition or not, it can be divided into fourteen types. Second, regarding these fourteen types, from the perspective of whether or not they can be refuted by answering, there are seven correct and seven seemingly. Six and a half cannot throw out, but the seventh half can throw out, they say, for example, "Sound is impermanent, because it is produced," if it is used to refute a phenomenon like sound that has already been established, it will become Svātantrika, therefore it can throw out the probans. If a phenomenon like true sound is taken as the subject, because the basis of the subject is not established, the probans cannot be thrown out, they say. Second, it is divided into two: the basis of the fundamental distinction is unreasonable and the distinction of the fourteen branches is unreasonable. First, such a distinction of refutation is unreasonable, if refutation is distinguished in this way, then it also applies to Svātantrika, and if there is no reason, examining whether the pervasion is established or not is meaningless.
Tibetan
་ཆད་པ་ལ་དབང་པོ་ཡོད་མེད་དཔྱད་པ་ལྟར་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། གཉིས་ཀ་དང་ཅིག་ཤོས་གྲུབ་མ་གྲུབ་སོགས་འབྱེད་ན་ལྟག་ཆོད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལྟར་ཕྱེད་གྲུབ་མ་གྲུབ་སོགས་ཕྱེ་དགོས་པས་ཁྱེད་ཀྱི་གྲངས་འདིར་ཡང་ངེས་པ་མི་རུང་ཕྱིར་ན་དང་པོ་རྩ་བའི་ཐལ་འགྱུར་བཞིར་དབྱེ་བ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ། མ་གྲུབ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་རྟགས་ཁྱབ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཡི་ཕྱི་མ་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ལས་ལོགས་སུ་མེད་པས་ལྷག་ཅིང་སྒྲ་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ལྟ་བུའི་འགལ་བའི་ཐལ་འགྱུར་ལྟར་སྣང་ཆད་དེ་མ་ཚང་བ་དང་། རྟགས་ཤེས་འདོད་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་ཡོད་པ་དོན་དུ་འཁྲུལ་བ། དེས་ན་ཐལ་འགྱུར་བཅུ་བཞི་རུ་གྲངས་དབྱེ་བ་འདི་འཐད་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ལ། ཐལ་ འགྱུར་ཡང་དག་དང་། ལྟར་སྣང་གཉིས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། ཕྱོགས་སྔའི་འདོད་པའམ་ཁས་བླངས་ཀྱི་རྟགས་དེ་རྟགས་སུ་བརྗོད་ནས་མི་འདོད་སྒྲུབ་པ་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན། མི་འཕེན། དེ་དག་གི་དབྱེ་བ་དཔེར་བརྗོད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། བཟློག་ན་སྒྲུབ་ངག་ཏུ་འགྱུར་བའི་འཐད་པ། ཐལ་བའི་ངག་ལས་རང་རྒྱུད་འཕེན་ཚུལ་གསུམ། དང་པོ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་ནི་དངོས་སུ་ཐལ་བ་འཕང་བས་བཟློག་ན་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྟགས་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་བདེན་ཞེན་གྱིས་ཁས་ལེན་པ་སོགས་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ཞིག་དགོས་སོ། །གཉིས་པ། དངོས་སུ་རྟགས་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྲུབ་པའི་ངག་མིན་ཡང་བཟློ༷ག་ན་ཚུལ་གསུམ་སྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ལ། དགག་གཞག་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། རང་རྒྱུད་འཕེན་ཚུལ་ལ། གཞན་ཁ་ཅིག་ཐལ་བའི་ཆོས་བཟློག་པས། སྒྲུབ་པའི་ངག་ཉིད་ཚང་བར་འཕེན་ཞེས་ཟེར་ཀྱང་ངོ་། །གཉིས་པ། དེ་མི་འཐད་དེ་ཐལ་བའི་ངག་གིས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱབ་པར་མ་ཟད་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱང་འཕེན་ན་སྦྱོར་བ་འཇིག་གོ། གཉིས་པ་རང་ལུགས། དེས་ན་ཐལ་བའི་ངག་ལས་རང་རྒྱུད་ཀྱི། དོན་འཕེན་གྱི་ཇི་ལྟར་བཟློག་བཞིན་དུ་འཕེན་པ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མི་འཕེན་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱི་མཚན་ཉིད། ཡང་དག་པའི་ཐལ་བ་གང་ཞིག་བཟློ༷ག་ན་རང་རྒྱུད་མི་འཕེན་པའོ། །གསུམ་པ་དེ་དག་གི་དཔེར་བརྗོད་ལ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་མི་འཕེན་གཉིས་ ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། བྱེ་བྲག་འཕེན་པའི་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། སྒྲུབ་བྱེད་འཕེན་མི་འཕེན་གཉིས་ཀྱི་
Chinese
就像考察断灭是否有感觉一样，因为有矛盾的缘故。如果区分两者和另一者是否成立等，就像区分后断的差别一样，必须区分一半成立一半不成立等，因此你的这个数字也不一定正确，所以首先分为四种根本的过失不合理。第二，分为两种不成立，即标志和周遍两者都不成立，这后一种与标志不成立没有区别，所以是多余的，而且就像声音是常住的，因为是所作的缘故一样的相违的过失，显得不完整，以及标志知道想要求证，没有成立，而周遍成立，实际上是错误的。因此，分为十四种过失的数字划分是不合理的。第二，就自宗而言，有过失正确和似是而非两种。第一种，有定义和分类两种。第一，将对方的意愿或承诺的标志作为标志来说，从而成立不想要的是过失正确的定义。第二种，有能立抛出、不抛出，以及这些差别的例证三种。第一种，有定义，反过来就变成能立语的合理性，从过失语中抛出自体的方式有三种。第一，能立抛出的过失是实际上抛出过失，反过来就具备三相，而且标志必须是对方因为真实执着而承诺等具备三种法。第二，实际上因为标志没有通过量成立，所以即使不是成立语，反过来也具备成立三相的定义。第三种，有遮止和安立两种。第一种，有对方和遮止对方两种。第一，关于自体抛出的方式，其他一些人说，通过反驳过失的法，就能完整地抛出成立语。第二，这不合理，因为如果过失语不仅抛出自己的周遍，而且还抛出法，那么论式就会瓦解。第二，自宗，因此，从过失语中自己的意义抛出，并不是像反驳那样抛出。第二，能立不抛出的过失的定义，任何正确的过失，如果反驳，就不会抛出自体。第三，关于这些的例证，有能立抛出和不抛出两种的 差别，以及细致抛出的差别两种。第一，能立抛出和不抛出两种的
English
Just like examining whether annihilation has sensation, it is contradictory. If we distinguish whether both or one of them are established or not, like distinguishing the difference of posterior severance, we must distinguish half established and half not established, etc. Therefore, your number is not necessarily correct, so it is unreasonable to first divide into four fundamental faults. Second, dividing into two unestablished, that is, both the sign and the pervasion are unestablished, the latter is no different from the sign being unestablished, so it is redundant, and like the sound is permanent, because it is made, like the contradictory fault, it seems incomplete, and the sign knows that it wants to prove, it is not established, but the pervasion is established, which is actually wrong. Therefore, it is unreasonable to divide the number into fourteen faults. Second, in terms of one's own system, there are two types of faults: correct and seemingly correct. The first type has two aspects: definition and classification. First, taking the opponent's intention or commitment as a sign to prove what is not desired is the definition of a correct fault. The second type has three aspects: the proponent throws out, does not throw out, and examples of these differences. The first type has a definition, and conversely becomes the rationality of the proponent's statement. There are three ways to throw out the self from the fault statement. First, the fault of throwing out the proponent is actually throwing out the fault, and conversely it has three characteristics, and the sign must have three qualities such as the opponent's commitment due to true attachment. Second, in reality, because the sign is not established by valid cognition, even if it is not a statement of establishment, conversely it also has the definition of establishing three characteristics. Third, there are two types: negation and establishment. The first type has two aspects: the opponent and negating the opponent. First, regarding the way of throwing out the self, some others say that by refuting the fault's quality, the statement of establishment can be completely thrown out. Second, this is unreasonable, because if the fault statement not only throws out its own pervasion, but also throws out the subject, then the syllogism will collapse. Second, one's own system, therefore, the meaning of throwing out from the fault statement is not throwing out like refutation. Second, the definition of the fault of not throwing out the proponent, any correct fault, if refuted, will not throw out the self. Third, regarding the examples of these, there are two types of differences between throwing out and not throwing out the proponent, and two types of subtle differences in throwing out. First, the two types of throwing out and not throwing out the proponent