Tibetan
ཞེས་དངོས་བཏགས་ཕྱེ་སྟེ་སྒྲུབ་པ་འཁྲུལ་ཏེ་དེ་རེ་རེ་མཚན་གཞིར་མི་རུང་བས་སོ། །གཉིས་པ། རང་ལུགས་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ་ཡི་དོན་ལ་རང་མཚན་དུ་འཁྲུལ་པ་ཞེན་ངོར་སྒྲ་དོན་མ་ཕྱེ་བའི་ཚོགས་དོན་ཙམ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་གཞི་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ། གཞན་སེལ་གྱིས་བཟུང་བ་འདི་ཙམ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་སྒྲུབ་པ་དང་སྒྲ་རྟག་སོགས་དངོས་མེད་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ་རྩོད་པའི་གོ་སྐབས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་བསལ་བ་ལ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། གྲངས་ཀྱི་དབྱེ་བསྡུ། སོ་སོའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་གསུམ། དང་པོ། བསལ་བ་ཡི་མཚན་ཉིད་ནི་དམ་བཅས་ཙམ་ན་ཕྱོགས་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སེལ་ནུས་ཀྱི་འགལ་བ་གྲུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་། རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལ་རིགས་སྒོར་བཤད་པའི་བསལ་བའི་དབྱེ་བ་ལྔ་པོ་ཀུན་བཏུས་སུ་བཞི་རུ་བསྡུས་ཏེ་བཤད་ ལ། འདིར་ཕྱི་མའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྣམ་འགྲེལ་ལྟར་བཤད་ན་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་རྗེས་དཔག་ལ། རྗེས་དཔག་དང་། རང་ཚིག་དང་། འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁས་བླངས་པ་སྟེ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ་མངོན་རྗེས་ཀྱི་བསལ་བ་བཞི་རུ་གསུངས། དེ་ལ་མངོན་སུམ་ཚད་མས་བསལ་བ་དང་རྗེས་དཔག་ཚད་མས་བསལ་བ་གཉིས་ནི་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་བསལ་བ་ཡིན་པས་དོན་དུ་བསལ་བ་གཉིས་ཡིན་ལ་རང་གི་ཁས་བླངས་ཀྱིས་བསལ་བ་དང་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པ་ཡིས་བསལ་བ་གཉིས་ཚད་མས་བསལ་བར་སྒྲོ༷་བཏགས་ཡིན་ཕྱིར་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱང་རྗེས་དཔག་གི་ཁོངས་སུ་སྡུད་དོ། །གཉིས་པ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་འོ་ན་རྗེས་དཔག་ལ་ཟུར་དུ་ཁས་བླངས་དང་གྲགས་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་བཞིན་དུ་མངོན་སུམ་ལའང་། ཟླ་བ་གཉིས་མེད་དོ་ཟེར་བ་དང་། དེ་སྒྲས་བརྗོད་མི་རུང་ལྟ་བུ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་ཁས་བླངས་སོགས་ཀྱིས་བསལ་བ་གཉིས་པོ་འཇུག་ཅེ་ན། གཉིས་པ། མི་འཇུག་སྟེ་ཁས་བླངས་པས་སེལ་བ་ཉིད་ཚིག་ལས་དཔག་པའི་འབྲས་རྟགས་ལས་གཞན་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རུང་བ་མིན་ལ་གྲགས་པས་མངོན་བསལ་མི་འཐད་དེ་སྒྲས་བརྗོད་དུ་རུང་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་འགྲུབ་ཅིང་རང་རིག་གིས་གྲུབ་པ་མངོན་སུམ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གྲགས་པས་མིན་ནོ། །གསུམ་པ་སོ་སོའི་དོན་ལ། མངོན་སུམ། རྗེས་དཔག །ཡིད་ཆེས། གྲགས་པས་བསལ་བ་བཞི། དང་པོ། དེ་ལ་དོན་གང་ཞིག་དམ་བཅས་ཙམ་ཉིད་ན་མངོན་སུམ་གྱི་མྱོང་བ་དང་འགལ་བ་སྒྲ་མཉན་བྱ་མིན་ལྟ་བུ་མངོན་སུམ་གྱིས་བསལ་བ་ཡིན་ལ་འདི་ཡང་སྔར་ གྲུབ་པ་མ་དྲན་པས་དམ་བཅས་པ་ན་གྲུབ་པ་མི་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་གཏན་ཚིགས་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རིགས་པ་དང་། རང་གི་དམ་བཅས་པ་འགལ་བར་གྱུར་ན་རྟགས་ཀྱིས་དམ་བཅའ་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ལྟ་བུའོ། །གསུམ་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྩོད་སྤང་གསུམ། དང་པོ། རང་ཡིད་ཆེས་པའི་ཚིག་དང་རང་གི་དམ་བཅའ་བ་འགལ་བ་ན་ཁས་བླངས་བསལ་བ་ཡིན། གཉིས་པ་ལ། དབྱེ་ན་སྤྱི་དང་། དབྱེ་བའི་བྱེ་བྲག་བཤད་པ། དེ་དང་འགལ་ན་དམ་བཅའ་འཇིག་ཚུལ་གསུམ། དང་པོ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་རིགས་སྒོར་ཁས་བླངས་དང་རང་ཚིག་གཉིས་སུ་འདུ་གསུངས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སྔ་རབས་པ་གཞན་དག་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ལུང་དང་འགལ་བ་དང་།རྒོལ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཟེར། སློབ་དཔོན་གྲགས་པ་ནི་སྨྲ་བ་པོ་རང་གི་ངག་གི་དབྱེ་བར་བཞེད་དོ། །ཁས་བླངས་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་དང་རང་ཚིག་དངོས་ཤུགས་འགལ་བ་གཉིས་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ལུང་རང་ཚིག་གཉིས་ཀ་ཡང་གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་དཔེ་གཅིག་གིས་བསྟན་རིགས་པའི་སྒོར་ལུང་ལ་དཔེར་བརྗོད་གཞན་དུ་གསུངས་པ་ཆོས་གྲགས་ཀྱིས། ཆོས་ནི་ཚེ་འཕོས་ནས་བདེ་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་ལུང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། ལུང་ཁྱད་པར་བ་རྗེས་དཔག་ཏུ་འདུ་ཚུལ། ལུང་ཕལ་བ་རང་ཚིག་དང་མཚུངས་པ། དེ་དག་གི་མཇུག་བསྡུ་བ་གསུམ། དང་པོ། དེ་ལ་ལུང་གང་ཞིག་དཔྱད་ན་གཞལ་བྱ་མངོན་སུམ་དང་ལྐོག་གྱུར་གཉིས་ལ་མངོན་རྗེས་ཀྱི་ཚད་ མ་གཉིས་ཀྱིས་མི་གནོད་ཅིང་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ཏེ་གཉིས་ཀ་ཀས ངེས་མི་ནུས་པ་བསྐལ་བའི་དོན་ལ་ལུང་དེའི་རང་ཚིག་དངོས་ཤུགས་དང་ཁས་བླངས་ནང་མི་འགལ་བས་ན། རང་ཚིག་གིས་མི་གནོད་པའི་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་གསུང་རབ་རྣམས་ནི་ངེད་ཀྱི་འདོད་པའི་ལུང་ཡིན་ལ། དེ་ནི་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཚད་མ་ཡིན་པས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་བསྡུས་ཏེ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ། དེས་ན་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ལུང་རྣམས་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ་རིགས་པས་མ་གྲུབ་ན། དེ་ཁས་བླངས་ནས་འགལ་བ་ཡང་དམ་བཅའ་སྨྲ་བ་པོ་རང་གི་ཚིག་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དུ་གནོད་བྱེད་མིན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ། ལུང་དུ་གྲགས་ཚད་ཚད་མ་མིན།ཚད་མས་གྲུབ་པ་དེ་ལུང་ཡིན། དང་པོར་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དུ་ཁས་བླངས་ནས་ནི་ཕྱིས་དེ་ལ་འཐད་མི་འཐད་དཔྱོ༷ད་པ་བླུན། དང་པོ་དཔྱད་ནས་རིགས་པས་གང་གྲུབ་པ་དེ་ལུང་རྣམ་དག་ཏུ་ཁ
Chinese
因此，区分了真实和假想，如果混淆了论证，那么每一个都不能作为例子的基础。第二，将自宗所要论证的声音的意义，误认为是自相，执着于未区分声音和意义的集合意义，仅仅是所要论证的例子的基础。第三，仅仅通过排除他者来把握这一点，对于论证声音无常等事物，以及论证声音常等非事物本身，没有争论的机会。第三，关于排除，有三个方面：总的定义，数量的分类和总结，以及各自意义的确定。第一，排除的定义是，仅仅在立宗时，就成立了所要论证的方面和能够排除的矛盾。第二，分为真实和辩驳两种。第一，关于这一点，将按照理门所说的排除的五种分类，全部总结为四种来解释。这里，遵循后者的观点，如果按照《释量论》来解释，从对象的角度来看，对于比量，分为比量、自语和世间一切所承认的三种，从而宣说了现量和比量的四种排除。其中，现量 प्रमाण（梵文deva-pramāṇa，梵文罗马音deva-pramana，天神之量）所排除的和比量 प्रमाण（梵文pramāṇa，梵文罗马音pramana，量）所排除的两种，是通过事物力量的量所排除的，因此实际上是两种排除。而通过自己的承诺所排除的和在世间广为人知所排除的两种，因为是虚构为通过量所排除的，所以后两种也归属于比量的范畴。第二，分为辩论和回答两种。第一，其中一些人说，那么就像比量单独分为承诺和名声两种一样，对于现量也说“没有两个月亮”等等，对于像“那不可用声音表达”的情况，现量的承诺等所排除的两种是否适用呢？第二，不适用，因为通过承诺所排除的，除了从语言推测的结果之相以外，不能成为现量本身，而且通过名声来排除现量是不合理的，因为可以用声音表达的，现量无法成立，而通过自证智所成立的，是现量本身，而不是通过名声。第三，关于各自的意义，有现量、比量、信任、名声四种排除。第一，对于任何在仅仅立宗时，就与现量的体验相矛盾的事物，比如“声音不是可听的”等等，就是现量所排除的。而且，这也是因为先前 成立的没有被记住，所以在立宗时，成立的并不矛盾。
English
Thus, distinguishing between the real and the imagined, if the argument is confused, then each one cannot be the basis of an example. Second, mistaking the meaning of the sound to be proven by one's own system as self-characterized, clinging to the collective meaning of not distinguishing between sound and meaning, is merely the basis of the example to be proven. Third, merely grasping this by excluding others, there is no opportunity for dispute in proving things like sound is impermanent, and in proving things like sound is permanent, which are non-things themselves. Third, regarding exclusion, there are three aspects: the general definition, the classification and summary of numbers, and the determination of the respective meanings. First, the definition of exclusion is that, merely at the time of assertion, the contradiction between the aspect to be proven and the ability to exclude is established. Second, it is divided into two: real and refutation. First, regarding this, the five classifications of exclusion as explained in the "Gate of Reasoning" will all be summarized into four to explain. Here, following the latter view, if explained according to the Pramāṇavārttika, from the perspective of the object, for inference, it is divided into three: inference, one's own words, and what is acknowledged by all the world, thus proclaiming the four exclusions of direct perception and inference. Among them, the exclusion by direct valid cognition प्रमाण（Tibetan, དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མ།，梵文deva-pramāṇa，Romanization deva-pramana，meaning the measure of the gods） and the exclusion by inferential valid cognition प्रमाण（Tibetan, རྗེས་དཔག་ཚད་མ།，梵文pramāṇa，Romanization pramana，meaning measure） are both excluded by the measure of the power of things, so in essence they are two exclusions. And the two that are excluded by one's own commitment and the two that are excluded by what is widely known in the world, because they are fabricated as being excluded by measure, the latter two are also included in the category of inference. Second, it is divided into two: debate and answer. First, some say, then just as inference is separately divided into two: commitment and fame, for direct perception as well, saying "there are no two moons," etc., for cases like "that cannot be expressed by sound," do the two exclusions by direct perception's commitment, etc., apply? Second, they do not apply, because what is excluded by commitment cannot be the direct perception itself other than the resulting sign inferred from words, and it is unreasonable to exclude direct perception by fame, because what can be expressed by sound cannot be established by direct perception, and what is established by self-awareness is direct perception itself, not by fame. Third, regarding the respective meanings, there are four exclusions: direct perception, inference, trust, and fame. First, for anything that contradicts the experience of direct perception merely at the time of assertion, such as "sound is not audible," etc., is what is excluded by direct perception. And this is also because the previously established is not remembered, so at the time of assertion, the established is not contradictory.
Chinese
认为，如果具备三种条件的理由，即事物力量加入的理性和自己的承诺相违背，那么理由就取消了承诺，例如承诺“声音是常”等。第三，有定义、分类、辩论三个方面。第一，如果自己相信的话语和自己的承诺相违背，那么承诺就被取消。第二，分为总说、分类的细说、与此相违则承诺毁灭的方式三种。第一，对此进行分类，有在理性的门径中包含承诺和自语两种说法，对于这两种说法的差别，其他古代人说是与信仰的教证相违背，以及与反驳者自己的话语相违背。学派大师陈那认为是说话者自己的语言的分类。先前和后来的承诺相违背，以及自语的直接和间接相违背，这两种在《集论》中，如同“教证和自语两者都不是具有可衡量意义的量”一样，用一个例子来表示。在理性的门径中，教证的例子在其他地方说，法称说：“法不是从今生转移到后世给予安乐的东西。”第二，详细解释教证，有特殊教证归属于比量的方式，普通教证与自语相同，以及这些的总结三个方面。第一，如果分析任何教证，对于可衡量的显现和隐蔽两者，显现和比量的量没有损害，并且是非常隐蔽的，两者都无法确定，对于劫的事情，因为那个教证的自语直接和间接以及承诺内部没有矛盾，所以，没有自语损害的，通过三种分析清净的经典，是我们所希望的教证，那是对于隐蔽的事情不欺骗的量，因此归纳为比量而说。第二，因此，通过理性成立的教证是量本身，如果没有通过理性成立，那么承诺之后相违背，也与承诺的说话者自己的话语相同。实际上，即使不是损害者，也被认为是仅仅阻碍了所要成立的事情的成就。第三，被称为教证的并不一定是量，通过量成立的才是教证。首先相信是可信的教证，之后再判断它是否合理是愚蠢的。首先分析，通过理性成立的才是清净的教证。
English
It is considered that if the reason with three conditions, that is, the reason of the power of things joining and contradicting one's own commitment, then the reason cancels the commitment, such as the commitment "sound is constant," etc. Third, there are three aspects: definition, classification, and debate. First, if one's own believed words contradict one's own commitment, then the commitment is canceled. Second, it is divided into three types: general statement, detailed explanation of classification, and the way commitment is destroyed when it contradicts this. First, classifying it, there are two sayings that include commitment and self-speech in the path of reason. Regarding the difference between these two sayings, other ancient people said that it contradicts the scriptures of faith and contradicts the words of the opponent himself. The master Dignāga believes that it is a classification of the speaker's own language. The previous and later commitments contradict each other, and the direct and indirect contradictions of self-speech, both of which are in the Compendium, are like "neither the scriptures nor the self-speech are the measure of things that can be measured," which is expressed by one example. In the path of reason, the example of scripture is said elsewhere, Dharmakirti said: "Dharma is not something that transfers from this life to the next life to give happiness." Second, explaining the scriptures in detail, there are three aspects: the way special scriptures belong to inference, ordinary scriptures are the same as self-speech, and the summary of these. First, if any scripture is analyzed, for the measurable manifest and hidden, the measure of manifest and inference does not harm, and it is very hidden, and neither can be determined. For the matter of kalpas, because the self-speech of that scripture directly and indirectly and the commitment do not contradict internally, therefore, the scriptures that are purified by three analyses without self-speech damage are the scriptures we desire, which are the infallible measure for hidden things, so they are summarized as inference. Second, therefore, the scriptures established by reason are the measure itself, but if they are not established by reason, then the contradiction after the commitment is also the same as the words of the speaker himself. In fact, even if it is not a harmer, it is considered to be merely hindering the accomplishment of what is to be accomplished. Third, what is called scripture is not necessarily the measure, and what is established by the measure is the scripture. First, believing that it is a credible scripture, and then judging whether it is reasonable or not is foolish. First analyze, and what is established by reason is the pure scripture.