Tibetan
རྩོལ་བྱུང་སྒྲ་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ་ཟེར། དེ་མི་འཐད་དེ་བཙལ་མ་ཐག་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་ཉན་ཤེས་སྒྲ་མི་རྟག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡིན་ཏེ་རྟག་པ་ལ་འགྱུར་བ་མེད་ཕྱིར་འབྲས་བུ་བཙལ་བྱུང་ཡོད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། ཁོ་ན་རེ་མི་འགལ་ཏེ། སྒྲ་རྟག་ཀྱང་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པས་སོ་སྙམ་ན། རྐྱེན་གྱིས་ཕན་གནོད་ཡོད་ན་མི་རྟག་ལ། རྟག་ན་སྔར་བཞིན་རྐྱེན་གྱིས་ཅིར་ཡང་བྱར་མེད་དོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱིས་བུམ་སོགས་ཀྱང་སྔར་མི་སྣང་བ་ཕྱིས་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་འཐད་ཅེ་ན། ངེད་ཀྱི་བུམ་སོགས་ནི་མི་རྟག་པ་འགྱུར་བར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་དུ་རུང་བས་ཁྱོད་ཀྱི་འདི་དང་མི་མཚུངས་ཏེ་རྐྱེན་གསུམ་ཚོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ཁྱད་པར་ཅན་ཤེས་པའི་རྒྱུར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཁོས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འདོད་དོ་ཟེར་ན། རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་དེ་འདྲ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདོད་པའི་འགྱུར་མེད་ ལ་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ། ཡང་མི་དམིགས་པའི་རྟགས་རང་བཞིན་ལས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་ནས་ཡང་དག་གི་རྟགས་སྦྱོར་གསུམ་པར་འབྱེད་ན་ནི། དེ་གསུམ་པོ་གོ་བཟློག་པའི་འགལ་བའང་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་དབྱེ་བ་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ། དང་པོ། གཞན་འགའ་ཞིག་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་དང་ཁྱད་པར་འགོག་པའི་དབྱེ་བས་འགལ་བ་བཞི་ཞེས་ཟེར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས། ལ་ལ་དངོས་སུ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་མི་རྟག་པའི་སྒྲ་རྟག་ལྟ་བུ་དང་། ལ་ལ་བརྗོད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་འགལ་བ་རྟག་པས་དོན་བྱེད་ལྟ་བུ་དང་། རྩོད་གཞི་ལ་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་ལྟ་བུ་ཆོས་དང་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་མིག་སོགས་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན་གྱི་འགལ་བ་ཞེས་བཞག་པ་ནི་བརྗོད་འདོད་སྟོབས་ཀྱིས་དབྱེ་བ་ཡིན་གྱི་དོན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་པ་མིན་ནོ། །གསུམ་པ། འོ་ན་འགལ་བ་བཞིར་དབྱེ་བ་དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་འབྱེད་དགོས་པར་མཚུངས་ཤེ་ན། དབྱེ་ནའང་རུང་མོད་འགལ་བ་ལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འདོད་པ་སོགས་འགལ་བར་སྟོན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ལ། ཡང་དག་ལ་དེ་འདྲ་བའི་ལོག་རྟོག་བཟློག་དགོས་པའི་བྱེད་པ་ཆུང་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་གྱི་དབྱེ་བ་དགག་པ་ནི། འོ་ན་གྲངས་ཅན་པས་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། གཞན་དོན་བྱེད་དེ། འདུས་ཤིང་བསགས་པའི་ཕྱིར། མལ་སྟན་བཞིན་ཞེས་ཁ་ནས་གཞན་དོན་ཞེ་ནས་བདག་དོན་བྱེད་པའི་བདག་གི་བར་སྒྲུབ་པ་སོགས་འདིར་མི་འདུའམ་སྙམ་ན། ཞེ་འདོད་དང་ནི་སྨྲས་པ་ གཉིས་པོ་གང་ཡིན་ཀྱང་རང་འདོད་པ་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གྲངས་ཅན་གྱིས་མིག་སོགས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པའི་ངག་བཀོད་པའི་འགལ་བ་སོགས་འགལ་བ་གསུམ་པ་འདིར་འགལ་རྟགས་ལོགས་སུ་པར་མི་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་རྟགས་དེ་དག་གི་ངེས་པ་ལ། མཐའ་འགོག་གི་ངེས་པ་དང་། དེ་དག་གི་ནུས་པ་ངེས་པ་གཉིས། དང་པོ། རྟགས་བཀོད་ཚད་ལ་ཡང་དག་གཅིག་དང་ལྟར་སྣང་གསུམ་པོ་དེ་ལས་མང་ཉུང་གི་མཐའ་གཞན་འགོག་པའི་ངེས་པ་ཡིས་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞི་རུ་ངེས་ཏེ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་མ་གྲུབ་གཉིས་ལས་མ་གྲུབ་པ་ལྟར་སྣང་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ་ངེས་འགོག་ངེས་གཉིས་ཀར་མི་ངེས་པ་དང་གསུམ་སྟེ་བཞི་ལས་མང་མི་དགོས་ཉུང་ན་མི་འདུ་བའི་གྲངས་ངེས་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ། རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞི་པོ་ལ། ནུས་པ་དེ་ཡང་རྣམ་བཞི་ཡོད་དེ་མ་གྲུབ་པས་ཐེ་ཚོམ་ཡང་སྐྱེད་མི་ནུས་མ་ངེས་པས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེད་འགལ་བས་མི་འདོད་པའི་ངེས་པ་དང་། ཡང་དག་གིས་འདོད་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་དོ། །གཉིས་པ་རྟགས་དེས་རྟོགས་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ། མཚན་ཉིད་འགོད་པ། མཚན་གཞི་ངོས་གཟུང་བ། ཕྱོགས་ལ་གནོད་པའི་བསལ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ། རྣམ་བཅད་ལ་ལྟོས་ཏེ་ལྔར་བསྟན། ཡོངས་གཅོད་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ། དེ་ལ་རྩོད་སྤང་གསུམ། དང་པོ། རྟགས་དེས་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་བཅད་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་མདོ་ལས་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གསུངས་ཏེ། ངོ་བོ་ཞེས་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་མིན་པ། བསལ་བ་ཚད་མས་བསལ་ཟིན་མིན་པ། དཔག་གཞི་ལ་ནང་གསེས་གསུམ་སྟེ། རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པ་དང་འདོད་ པ་གཉིས། དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲུབ་བྱེད་སོགས་མི་གཅོད་པས་རྟགས་ཀྱིས་བསྟན་བྱའམ་བསྒྲུབ་བྱ་ཁོ་ན་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་གྲུབ་བསལ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ལ། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ན་རང་འདོད་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཡང་དོན་གྱིས་ཡིན་གྱི་བློ་ལ་མ་ངེས་པ་ཡོད་པའི་པས་རྣམ་བཅད་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ། བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་རིགས་པའི་སྒོར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ། ཕྱི་མ་འདི་ལ་གློ་བུར་བའི་རྗེས་དཔག་ལ་མ་ཁྱབ་ཅེས་དང་སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་དམ་བཅའ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་ཞེས་དང་། འོ་ན་རྟགས་ལའང་ཁས་ལེན་དགོས་པ་མཚུངས་སོ་ཞེས་པའི་རྩོད་པ་གསུམ་གྱིས་གནོད་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་གཞི་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ། དང་པོ། གཞན་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་གཞི་དངོས་པོ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་འདོད་པའམ།ལ་ལས་བཏགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་
Chinese
有人说，努力产生的声音是常的果。这不合理，因为是刚产生，所以听觉所知的声音是非常的果。这是因为常法没有变化，所以果是努力产生的，这是相违的。对方说，不相违，声音是常，但被遮蔽所遮蔽。如果因缘有利益和损害，那就是无常。如果是常，那和以前一样，因缘也无能为力。那么，你认为瓶子等以前不显现，后来显现也不合理吗？我们认为瓶子等是无常的，会变化的，所以可以被因缘所改变，这和你的不一样，因为我们认为是三种因缘聚合的具有特殊刹那的知识之因。对方说，他也这样认为。你所认为的因缘所改变，和你们所认为的不变相违。第二，从结合的角度来区分。如果从不观待的自性因中区分开来，将正确的因结合分为三种，那么这三种颠倒的相违也会变成三种。第二，从表达意愿的角度来区分，有遮、立、舍三种。第一，有些其他宗派说，通过遮止法和有法之体性和差别的区分，有四种相违。第二，自宗。有些直接表达相违，如“无常的声音是常”；有些通过表达的威力来相违，如“常法能起作用”；在辩论的对境中，如“眼睛等能为他起作用”是法的相违，如“能为他起作用的眼睛等”是有法的相违，这样安立是通过表达意愿的力量来区分的，而不是意义的结合不同。第三，那么，像这样将相违分为四种，对于正确的因也必须同样区分吗？即使区分也可以，但在相违中，有外道将因认为是正确的因等，有显示相违的必要。而在正确的因中，没有像这样必须遣除颠倒分别的作用，所以采取了中庸之道。第二，破斥其他的区分。那么，数论派说，眼睛等是有法，能为他起作用，因为是聚集和积累的，像床垫一样，口头上说是为他，心里却是为了自己，从而成立神我等，这不包括在这里吗？心里想的和说ྲས་པ་ 无论是哪一种，因为自己的意愿与所要成立的（事物）是相同的。数论派不认可眼睛等为他人成办事情的言论，认为这是第三种相违，不单独印刷相违的标志。第三，关于那些标志的确定：有遮止边际的确定和那些标志的能力确定两种。第一，对于标志安立的数量，以确定遮止除了一个正确的和三个相似的之外，更多或更少的边际，从而确定安立为标志的有四种，即：所立（宗法）、有法（品法）成立与不成立两种，其中不成立的是相似的，对于成立的，所立（宗）成立的确定、遮止的确定，对于两者都不确定，共有三种，即四种，不需要更多，少了则不包括，这样就成立了数量的确定。第二，对于安立为标志的四种，其能力也有四种，即：不成立的不能产生怀疑，不确定的产生怀疑，相违的产生不希望的确定，而正确的产生希望的确定。第二，对于标志所认识的所立（宗），有安立定义、确定定义的基础、详细解释对所立（宗）的妨害的排除三种。第一，对于第一种，相对于别相决断而显示为五种，相对于总相决断而成立为一种。对此有辩论、驳斥三种。第一，标志所成立的所立（宗）的定义，相对于别相决断，在量论经中说了具有五种定义的，即：自性，指不是由量成立的；排除，指不是由量排除的；能比量（似因）有内部分为三种，即：敌论者自己承诺的和意愿两种。这两种不遮断能立等，因此说是标志所显示的或者仅仅是所立（宗）。对于此，有成立和排除的不是所立（宗），如果承诺为所立（宗），则是自己的意愿，虽然是所立（宗），但实际上是，心里不确定的，因此有别相决断。第二，意愿为所立（宗）是宗，在理门中这样说的。第三，对于后者，有不周遍于突发性的现比量，以及过于周遍于不合时宜的誓言，还有如果标志也需要承诺，那不是一样的吗？这三种辩论没有妨害。第二，对于所立（宗）的定义的基础，有破、立、舍三种。第一，其他人认为所立（宗）的定义的基础仅仅是事物自相，或者有些人认为是仅仅是假立的
English
Some say that sound produced by effort is the result of permanence. This is unreasonable, because it is newly produced, so the sound known by hearing is the result of impermanence. This is because permanence has no change, so the result is produced by effort, which is contradictory. The opponent says that it is not contradictory, sound is permanent, but it is obscured by obscuration. If conditions have benefit and harm, then it is impermanent. If it is permanent, then as before, conditions can do nothing. Then, do you think that it is unreasonable that vases, etc., were not visible before, but are visible later? We think that vases, etc., are impermanent and changeable, so they can be changed by conditions, which is not the same as yours, because we think that it is the cause of knowledge of a special moment when three conditions are gathered. The opponent says that he also thinks so. Such a change by conditions that you think is contrary to the immutability that you think. Second, distinguish from the perspective of combination. If we distinguish from the non-dependent nature of the sign and divide the correct sign combination into three, then these three reversed contradictions will also become three. Second, distinguish from the perspective of expressing intention, there are three types: negation, establishment, and abandonment. First, some other schools say that there are four contradictions by distinguishing the nature and difference of the subject and predicate. Second, the self-system. Some directly express contradiction, such as "impermanent sound is permanent"; some contradict by the power of expression, such as "permanent dharma can function"; in the context of debate, such as "eyes, etc. can function for others" is the contradiction of dharma, such as "eyes, etc. that can function for others" is the contradiction of the subject, such an establishment is distinguished by the power of expressing intention, not the different combination of meaning. Third, then, like this, dividing contradiction into four types, is it necessary to distinguish the correct reason in the same way? Even if it is distinguished, it is okay, but in contradiction, there are non-Buddhists who think that the reason is the correct reason, etc., and there is a need to show contradiction. In the correct reason, there is no need to eliminate the reversed distinction like this, so a moderate approach is taken. Second, refuting other distinctions. Then, the Samkhya school says that eyes, etc. are the subject, and can function for others, because they are gathered and accumulated, like a mattress, verbally saying it is for others, but in the heart it is for oneself, thus establishing the self, etc., is this not included here? What is thought in the heart and what is saidྲས་པ་ Whichever it is, because one's own intention is the same as what is to be established. The Samkhya school does not approve of statements that eyes, etc., accomplish things for others, considering it the third contradiction, and does not print contradictory signs separately. Third, regarding the certainty of those signs: there are two types of certainty, certainty that prevents extremes and certainty of the power of those signs. First, regarding the number of signs established, the certainty that prevents other extremes of more or less than one correct and three similar signs determines that there are four signs established: the subject (paksha), the property of the subject (dharma), and the establishment and non-establishment of the two. Among them, the non-establishment is similar, and for the established, the certainty of the establishment of the subject (paksha), the certainty of prevention, and the uncertainty of both, there are three types, that is, four types. More is not needed, and less does not include, thus the certainty of the number is established. Second, for the four signs established, their power is also fourfold: the non-established cannot generate doubt, the uncertain generates doubt, the contradictory generates the certainty of not wanting, and the correct generates the certainty of wanting. Second, regarding the subject (paksha) that is understood by the sign, there are three aspects: establishing the definition, determining the basis of the definition, and explaining in detail the removal of harm to the subject (paksha). First, for the first, it is shown as five in relation to the distinction, and it is established as one in relation to the totality. There are three aspects to this: debate, refutation, and rejection. First, the definition of the subject (paksha) established by the sign, in relation to the distinction, the Sutra of Pramana states that it has five definitions: essence, which means it is not established by pramana; exclusion, which means it is not excluded by pramana; the basis of inference has three internal divisions: the opponent's own commitment and intention. These two do not cut off the establisher, etc., therefore it is said that the sign shows or is only the subject (paksha). For this, what has establishment and exclusion is not the subject (paksha), and if it is promised as the subject (paksha), it is one's own intention, and although it is the subject (paksha), it is actually so, and the mind is uncertain, therefore there is distinction. Second, the intention is the subject (paksha), which is the subject, as it is said in the Gate of Reasoning. Third, for the latter, there is no pervasion of sudden direct perception, and there is too much pervasion of untimely vows, and if the sign also needs to be promised, is it not the same? These three debates do not harm. Second, for the basis of the definition of the subject (paksha), there are three aspects: destruction, establishment, and abandonment. First, others believe that the basis of the definition of the subject (paksha) is only the self-characteristic of the object, or some believe that it is only imputation.