Tibetan
་མཐུན་མི་མཐུན་ཕྱོགས་གཉིས་ལ་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མ་ངེས་པའོ། གཉིས་པ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་བཞི་ཡོད་དེ། ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་དོན་ལ་མེད་ནས་མ་ངེས་པ་གཅིག་དང་། གཉིས་ཀའམ་གང་རུང་རེ་ལ་ཡོད་ཀྱང་མ་མཐོང་ནས་བློར་མ་ངེས་པའི་ཚུལ་གསུམ་སྟེ་བཞི་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལས་གཞན་མཐུན་མི་མཐུན་གྱི་ཕྱོགས་གཉིས་ཀར་འཇུག་པ་ཐུན་མོང་བ་ཡི་མ་ངེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱི་བྱེ་བྲག་གཉིས། དང་པོ། དབྱེ་ན་དངོས་ཀྱི་མ་ངེས་པ་དང་ད་རུང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ལྷག་མ་ལྡན་པའི་ལྷག་ལྡན་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ། དངོས་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ནས་ཕྱོགས་གཉིས་ཀ་ལ་དོན་ལ་ཡོད་ཅིང་ཡོད་པ་ལྟར་བློས་ཀྱང་མཐོང་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ན་བཟློག་ཕྱོགས་ཡིན་པ་མི་ཆོད་པའོ། །དེ་ལ་ཁྱབ་མ་ཁྱབ་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཞིའོ། །ལྷག་ལྡན་ལ་གཉིས་ཏེ་དང་པོ། ཡང་དག་ལྷག་ལྡན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་བློས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ནི་མཐོང་། མི་མཐུ ན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བའོ། །རྟགས་ཡང་དག་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང་དེས་བཟློག་པ་མི་ཆོད་པའོ། །དེ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་ཀྱང་མ་མཐོང་མེད་ཀྱང་མི་འགལ་འགལ་ཡང་མ་ངེས་པ་གསུམ་མོ། །ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ནས་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མཐོང་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བས་བློ་ངོར་འགལ་རྟགས་འདྲ་ཡང་བཟློག་པ་མི་ཆོད་པས་འགལ་རྟགས་སུ་ཡང་མ་བཟུང་བ་འགལ་བའི་ལྷག་ལྡན་ཡིན་ཏེ་རྟགས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་ཀྱང་མ་མཐོང་བ་སོགས་གོང་གི་བཟློག་གསུམ་མོ། །གསུམ་པ་འགལ་བ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ། ཕྱོགས་ལ་རྟགས་གྲུབ་ཅིང་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཡིན་པ་ལས་བཟློག་པས་ཁྱབ་པ་ཡིན་པར་གྱུར་ན་འགལ་རྟགས་སོ། །གཉིས་ པ་ལ། རང་ལུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། དབྱེ་བ་གཞན་གྱི་འདོད་ཚུལ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ། སྦྱོར་བ་སྤྲོས་ཏེ་གསུམ་དུ་དབྱེ་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། དེའི་འབྲས་འགལ་ལ་རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལ་མི་དམིགས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིག་སུ་བསྡུས་པས་དབང་དུ་ན་རང་བཞིན་འགལ་དང་འབྲས་བུ་འགལ་བ་སྟེ་འགལ་བ་གཉིས་ཉིད་དུ་འདུ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བྱས་པ་བཀོད་ན་རང་བཞིན་འགལ་དང་། བརྩལ་མ་ཐག་བྱུང་བཀོད་ན་འབྲས་འགལ་ཡིན་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ། དེ་ལ་མུ་སྟེགས་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་འབྲས་འགལ་མིན་ཏེ་
Chinese
不符合顺品和违品的双方，是不共不定因。 第二，它分为四种：在顺品和违品双方实际上都不存在，从而不定的情况有一种；在双方或任何一方存在，但由于未见到而心中不定的情况有三种，总共四种。第二种，有体相和分类两种。第一种，从所知法（有法）之外，适用于顺品和违品双方的，是不共不定因。第二种，有总相和别相两种。第一种，分为实不定因和仍然具有怀疑残余的残余不定因两种。第二种，实不定因是指，作为有法之法成立后，在顺品和违品双方实际上都存在，并且像存在一样也被心中见到，如果执著于一方，则无法断定是反方。它有遍和不遍的四种分类。残余不定因有两种，第一，真实残余不定因的体相是，心中见到顺品，而未见到违品。虽然显现为正确的因，但无法以此断定反方。它有存在于违品但未见到、不存在也不相违、相违也不确定这三种情况。作为有法之法成立后，因在违品中见到，在顺品中未见到，因此在心中类似于相违因，但由于无法断定反方，因此也未执著为相违因，这是相违的残余不定因，即因存在于顺品但未见到等同于上述三种情况的颠倒。第三，相违因，有体相和分类两种。第一，在有法上因成立，并且成为与所立宗相反的周遍，那就是相违因。第二，分为自宗的分类和他宗的观点驳斥两种。第一，有实分类和从言说意愿角度的分类两种。第一，从关联的角度分为两种，以及通过详细阐述结合分为三种的方式两种。第一，有本体和它的果相违，以及诤论和舍弃两种。第一，其中所有不可得都归纳为自性因，因此实际上是自性相违和果相违，即归纳为两种相违。例如，如果将声音常住作为所立宗，则陈述声音是常住是自性相违，陈述声音是新产生的是果相违。第二，其中一些外道说，这不是果相违，因为
English
Not being established in both the similar and dissimilar sides is the uncommon uncertain reason. Second, it is divided into four: one where it is uncertain because it does not exist in either the similar or dissimilar sides in reality; and three where it exists in either or both sides, but is not seen and therefore not certain in the mind, making four in total. The second has a definition and two divisions. The first is that which, other than the subject of knowledge (the property-possessor), applies to both the similar and dissimilar sides, is the uncommon uncertain reason. The second has two divisions: general and specific. The first is divided into the real uncertain reason and the residual uncertain reason that still possesses a residue of doubt. The second, the real, is when, after the property of the subject is established, it exists in reality in both the similar and dissimilar sides, and is seen by the mind as if it exists, and if one clings to one side, it cannot be determined to be the opposite side. It has four divisions of pervasive and non-pervasive. The residual has two, the first, the definition of the truly residual is that the mind sees the similar side but does not see the dissimilar side. Although it appears to be a correct reason, it cannot determine the opposite. It has three situations: existing in the dissimilar side but not seen, not conflicting even if not existing, and conflicting but uncertain. After the property of the subject is established, the sign is seen in the dissimilar side and not seen in the similar side, so it resembles a contradictory sign in the mind, but since the opposite cannot be determined, it is not clung to as a contradictory sign, this is the contradictory residual uncertain reason, that is, the sign exists in the similar side but is not seen, etc., equivalent to the reverse of the above three situations. Third, the contradictory, has a definition and two divisions. First, if the sign is established on the subject and becomes pervasive with the opposite of what is to be established, that is the contradictory sign. Second, it is divided into the divisions of one's own system and the refutation of the views of other systems. First, there are two divisions: real divisions and divisions from the perspective of the intention of speech. First, there are two divisions from the perspective of connection, and two ways of dividing into three by elaborating the combination. First, there are the entity and its contradictory result, and debate and abandonment. First, since all non-apprehensions are summarized as the nature reason, in reality they are contradictory by nature and contradictory by result, that is, summarized as two contradictions. For example, if permanence of sound is taken as the thesis, then stating that sound is permanent is contradictory by nature, and stating that sound is newly produced is contradictory by result. Second, some non-Buddhists say that this is not a contradictory result, because