Tibetan
ད་པ་གསུམ། དང་པོ་ལ། ལྟོས་གཞི་རྗེས་སུ་དཔག་བྱའི་སྒྲ་དོན་སྤྱིར་བསམ་པ། སྐབས་བབ་ཀྱི་དོན་ངེས་པར་བྱ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་འཇུག་ཡུལ། ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལ་ཕྱོགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་བརྗོད་ལ་དངོས་མིང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་དོན་དེ་ཡི་ཕྱོགས་རེས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། ཡ་གྱལ་ཆོས་ཆོས་ཅན་གཉིས་པོ་གང་རུང་ལ་བཏགས་ནས་འཇུག་གོ། གཉིས་པ་ལ། སྒྲ་དངོས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སྤྱིར་བསྟན། སྐབས་བབ་ཀྱི་དངོས་བཏགས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། མིང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་དགོས་པ་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་པར་བརྗོད་པར་འདོད་པས་སྔོན་སྦྱར་བ་ཡི་མིང་དེས་དོན་དེ་ཉིད་ཁོ་རང་རང་དབང་གི་རྣམ་པ་གོ་བ་དངོས་མིང་ཡིན། གཞན་ལ་གྲགས་པའི་ མིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱུ་མཚན་དང་དགོས་པ་འགའ་ལས་དངོས་མིང་གིས་བརྗོད་བྱ་དེ་ལས་གཞན་ཞིག་གོ་ཞིང་རྟོགས་པ་དེ་ནི་གཞན་མིང་གཞན་ལ་སྦྱར་བའི་བཏགས་པའི་མིང་དུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ།དངོས་ཀྱི་མིང་དུ་འཇུག་ཚུལ་དང་། བཏགས་མིང་དུ་འཇུག་ཚུལ་གཉིས། དང་པོ། ཚོགས་དོན་བསྒྲུབ་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་མུ་སྟེགས་ཚུན་ཆད་ཁྱད་མེད་པར་གདོད་ནས་གྲུབ་པས་མི་འཁྲུལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལ། འདོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན། དགོས་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་གསུམ། དང་པོ། བཏགས་པ་ལ་ནི་འདྲ་བ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པ་དང་། འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་། དེ་ལ་མི་འཐད་པ་སྤང་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཆོས་ལ་ཕྱོགས་སུ་བཏགས་པའི་དགོས་པ་དང་། ཆོས་ཅན་ལ་བཏགས་པའི་དགོས་པ་གཉིས། དང་པོ། དགོས་པ་མེད་པར་བཏགས་པར་མི་བྱ་བས་ཅི་ཕྱིར་བཏགས་ན་ཆོས་རྐྱང་པ་ལ་ཕྱོགས་ཞེས་བསྒྲུབ་བྱར་མིང་བཏགས་པ་དེ་ནི་གཏན་ཚིགས་ཆོས་ཀྱི་རྗེས་འགྲོ་བ་ཞེས་བརྗོད་ན་འགལ་བའི་ཆོས་ལ་ཡང་རྗེས་འགྲོ་ཡོད་དམ་སྙམ་པའི་འགལ་བའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སྤང་སྟེ་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རམ་ཡང་འགའ་ཞིག་ཏུ་ཚིག་གི་སྡེབ་སྦྱོར་བརྗོད་བདེ་ཞིང་འགྲིག་པའི་ངོར་བྱས་ནས་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་མ་བརྗོད་པར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་ན་ཤེས་འདོད་མཐུན་དཔེ་མི་མཐུན་དཔེ་གསུམ་ གྱི་ནང་ནས་དང་པོ་ཁོ་ནར་མི་ངེས་པས་གཞན་གཉིས་ལ་འཁྲུལ་
Chinese
第三部分。第一部分，一般思考作为依据的、可推测的声音意义，以及确定当前意义的两件事。第一部分，方向的声音所指之处，以及如何指称的方式两种。第一。因此，方向这个声音，是指所要成立的法和所要成立的具法者的集合，作为实名来使用。因为集合的意义涵盖了方向的各个方面。因此，可以把法和具法者这两者中的任何一个作为假名来使用。第二部分，一般展示声音实名和假名的差别，以及详细解释当前情况下的实名和假名两种。第一。这两个名称的差别在于，想要在不依赖其他必要理由的情况下进行表达，因此，前面附加的名称，能够理解事物本身自在的形态，是实名。依赖于其他著名的名称，由于某些理由和必要性，从实名所表达的事物之外理解和认识到其他事物，这被认为是附加于其他名称的假名。第二部分，实名使用的方式和假名使用的方式两种。第一。对于被所要成立的法所区分的集合意义，也就是想要了解的具法者，方向的声音对于智者们来说，甚至对于外道来说，从一开始就是确定的，因此不会混淆。第二部分，附加的原因、必要性、对实名的三种损害。第一。假名是把相似作为原因，以及依赖于其他关联的原因。第二部分，实名，以及消除对它的不合理之处两种。第一部分，将法附加为方向的必要性，以及将具法者附加为方向的必要性两种。第一。因为没有必要就不应该附加，那么为什么要附加呢？因为仅仅将法称为方向，也就是所要成立的事物，如果说这是理由的法的后随，那么会认为矛盾的法也有后随吗？为了消除将矛盾的理由也错误地认为是正确标志的错误，从而认识到理由是所要成立的事物的后随，或者在某些情况下，为了使词语的组合易于表达和协调，才进行附加。第二。如果不说“方向法”，而说“具法者的法”，那么在想要了解的同品、异品、俱品三种之中，就不能确定仅仅是第一种，因此会与其他两种混淆。
English
Third part. First part, generally thinking about the sound meaning of what is to be inferred based on the reference, and two things to determine the current meaning. First part, where the sound of direction refers to, and two ways of how it refers. First. Therefore, the sound of direction refers to the collection of the dharma to be established and the dharma-possessor to be established, and is used as a real name. Because the meaning of the collection covers all aspects of the direction. Therefore, either the dharma or the dharma-possessor can be used as a nominal name. Second part, generally showing the difference between the sound real name and the nominal name, and explaining in detail the real name and the nominal name in the current situation. First. The difference between these two names is that they want to express without relying on other necessary reasons, so the name prefixed before can understand the self-existent form of the thing itself, which is the real name. Relying on other famous names, due to certain reasons and necessities, understanding and recognizing other things from the things expressed by the real name, this is considered a nominal name attached to other names. Second part, two ways of using real names and ways of using nominal names. First. For the meaning of the collection distinguished by the dharma to be established, that is, the dharma-possessor who wants to know, the sound of direction is certain for the wise, even for the heretics, from the beginning, so there will be no confusion. Second part, the reason for attachment, the necessity, and the three harms to the real name. First. The nominal name is to take similarity as the reason, and to rely on other reasons for association. Second part, the real name, and two ways to eliminate the unreasonableness of it. First part, the necessity of attaching dharma as direction, and the necessity of attaching dharma-possessor as direction. First. Because you shouldn't attach it without necessity, then why attach it? Because just calling dharma as direction, that is, the thing to be established, if it is said that this is the subsequent of the dharma of reason, then will it be thought that the contradictory dharma also has a subsequent? In order to eliminate the error of mistakenly thinking that the contradictory reason is also a correct sign, so as to recognize that the reason is the subsequent of the thing to be established, or in some cases, it is attached in order to make the combination of words easy to express and coordinate. Second. If you don't say "direction dharma", but say "dharma of dharma-possessor", then among the three types of similar, dissimilar, and both that you want to know, you can't be sure that it is only the first type, so it will be confused with the other two.
Tibetan
གཞི་ཡོད་ལ་ཆོས་ཅན་ཞེས་པ་ཅིག་ཤོས་གཉིས་མིན་པའི་ཚུལ་བརྗོད་དེ་མཐའ་རྣམས་བཀག་ན་བརྗོད་པ་ཡུན་རིང་འགོར། ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཞེས་དངོས་མིང་བརྗོད་ན་དེས་འགྲུབ་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་སོགས་སྡེབ་ཚེ་སྡེབ་སྦྱོར་ཉམས་པ་དེས་ན་ཕྱོགས་ཞེས་བཏགས་པས་ཚིག་ཉུང་ངུ་དེས་དོན་མི་འཁྲུལ་པར་བདེ་བླག་རྟོགས་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་།ལན་གཉིས། དང་པོ། འོ་ན་ཕྱོགས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཀ་རང་གི་འཇུག་བྱ་དུ་མ་ཡོད་པར་འདྲ་བས་ཤེས་འདོད་མི་གོ་བར་མཚུངས་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ལ། ལན་དངོས་དང་། དེ་དཔེས་བསྟན་པ་གཉིས། དང་པོ། གྲགས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ། དེ་སྐབས་བསྡུས་ན་ཕྱོགས་རྐྱང་བའི་སྒྲ་འཇུག་བྱ་མང་ཡང་སྐབས་འདིར་ཆོས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲ་རྩོད་གཞི་ཉིད་ལ་གོ་བ་ཡིན་ཏེ་དཔེར་ན་ལག་ལྡན་ཞེས་ལག་པ་ཡོད་ཚད་ལ་མི་འཇུག་པར་གླང་པོ་ལ་གོ་བ་བཞིན། ཆོས་ཞེས་པའི་སྒྲ་དང་འབྲེལ་ཡང་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒྲས། རྩོད་གཞི་ཁོ་ན་ངེས་པར་མི་ནུས་ཏེ་མགོ་ལྡན་ཞེས་པ་ཀུན་ལ་འཇུག་གི་གླང་པོ་སོགས་རེ་རེ་ལ་མི་འཇུག་པ་བཞིན་དེས་ན་གྲགས་པའི་ཁྱད་ཡོད་དོ། །བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གསུམ་པ་དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི། ཆོས་རྐྱང་བ་དང་ཆོས་ཅན་རྐྱང་བ་རེ་རེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གྲུབ་བསལ་མེད་ལ་དཔག་བྱར་བཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་ཡ་གྱལ་གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྐབས་བབ་ལྟོས་གཞི་དངོས་ནི། ཚད་མས་གྲུབ་བསལ་མེད་ལ་དཔག་གཞིར་བཟུང་བ་ཤེས་འདོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ནི་ཚུལ་དང་པོའི་ལྟོས་གཞི་ཡིན་ལ་དེ་ལ་རྟགས་མངོན་སུམ་མམ་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པ་ཚུལ་དང་པོ་ཕྱོགས་ཆོས་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་ལྟོས་གཞི་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཚུལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་ལྟོས་གཞི་ལ་ཤནྟི་པའི་རྗེས་འབྲང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལྡན་མི་ལྡན་ལ་མཐུན་ཕྱོ༷གས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར། མཐུན་མི་མཐུན་གྱི་ཕྱོགས་གཉིས་པོ་མི་འགལ་ན་རྟགས་ཡང་དག་མི་སྲིད་པས་དེ་གཉིས་དངོས་འགལ་དུ་བསམས་ཤིང་རློམ་ནས། དེ་ལྟ་ན་དེ་གཉིས་མིན་པའི་ཕུང་གསུམ་བྱུང་བར་དོགས་པ་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་ཡུལ་རང་མཚན་དང་དོན་སྤྱི་བསྲེས་ནས་འཛིན་པ་ཡིན་པར་མི་ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རྫས་ལྡོག་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་ལ། དེ་ཡང་རྫས་ཆོས་བསྒྲུབས་ན་ངོ་བོ་གཅིག་པ་བྱས་པས
Chinese
如果说具有所依的“有法”不是其他二者的方式，并且遮止一切边，那么讲述会花费很长时间。如果直接说出想了解的有法的“法”这个名称，虽然可以实现，但是在组合诗句等时，会损害组合，因此命名为“品”，因为用简短的词语可以毫不混淆地轻松理解意义，所以才说“品”。第二，分为辩论和回答两部分。第一，如果说“品”和“有法”二者都同样具有许多各自的施设对象，因此在不理解想了解的内容方面是相同的吗？第二，分为真实回答和用比喻说明两部分。第一，从名声的角度来说，存在差别。第二，如果概括地说，单独“品”这个词的施设对象很多，但是在这里，与法相关的“品”这个词指的是辩论的基础本身，例如“有手”这个词不是指所有有手的事物，而是指大象。即使与“法”这个词相关，但是“有法”这个词也不能确定仅仅是辩论的基础，例如“有头”这个词适用于一切事物，而不是指大象等个别事物，因此存在名声的差别。这是概括的偈颂。第三，对于真实情况的损害是：单独的“法”和单独的“有法”都不是要证明的对象本身，因为不具备已成立和未成立的周遍关系所具有的特征，而这两个单独的方面都不具备这个特征。第二，关于当下情况的真实所依是： 以量成立和未成立的周遍关系作为推断的基础，这是想了解的特征，并且这是第一个理路的所依，并且通过现量或比量成立它，这就是第一个理路，即品法。第二，关于随行和违背的所依，分为遮破、安立、舍弃三种。第一，分为前品和遮破它两部分。第一，对于后面两个理路的所依，一些随顺寂天（Śāntideva）的人说：具有或不具有所要证明的法的，就是同品和异品。因为如果同品和异品二者不相违，那么就不可能存在正确的因，所以他们认为这二者是真实相违的，并且自以为是。如果这样，那么就会怀疑出现不是这二者的第三类，因为一些不了解比量正量的对境是自相和总相混合而执著的人，将实体和反体区分开来说。也就是说，如果成立了实体法，那么就认为本体是一样的。
English
If it is said that the "property-possessor" which has a basis is not the way of the other two, and if all extremes are blocked, then the narration will take a long time. If the actual name of the "property" of the property-possessor to be known is directly stated, although it can be achieved, when composing verses etc., the composition will be damaged, therefore it is named "pakṣa" ( पक्ष， पक्ष， pakṣa，品), because the meaning can be easily understood without confusion by the short words, therefore it is said "pakṣa". Secondly, it is divided into debate and answer. Firstly, if it is said that both "pakṣa" and "property-possessor" are similar in having many objects of application, therefore are they the same in not understanding what is to be known? Secondly, it is divided into the actual answer and showing it with an example. Firstly, there is a difference from the perspective of fame. Secondly, if it is summarized in this context, although the application of the word "pakṣa" alone is many, here the word "pakṣa" related to dharma refers to the basis of debate itself, for example, the word "having hands" does not apply to all things having hands, but refers to the elephant. Even if it is related to the word "dharma", the word "property-possessor" cannot necessarily determine only the basis of debate, for example, the word "having a head" applies to all things, but not to individual things such as elephants, therefore there is a difference in fame. This is the summarizing verse. Thirdly, the harm to the actual situation is: the single "dharma" and the single "property-possessor" are not the object to be proven themselves, because they do not have the characteristic of being the basis of inference without being established or excluded, and these two single aspects do not have this characteristic. Secondly, the actual basis of dependence on the current situation is: Taking the pervasion that is established and not excluded by valid cognition as the basis of inference is the characteristic of what is to be known, and this is the basis of dependence of the first mode, and it is established by perception or inference, this is the first mode, namely pakṣa-dharma. Secondly, regarding the basis of dependence of following and reversing, there are three: refutation, establishment, and abandonment. Firstly, it is divided into the prior pakṣa and its refutation. Firstly, regarding the basis of dependence of the latter two modes, some followers of Śāntideva say: that which has or does not have the dharma to be proven is the similar pakṣa and the dissimilar pakṣa. Because if the similar and dissimilar pakṣas are not contradictory, then there cannot be a correct reason, so they think that these two are truly contradictory, and they are conceited. If so, then there will be doubt that a third category that is not these two will appear, because some who do not understand that the object of inference valid cognition is the mixture of self-character and general character hold it, and they separate substance and negation to speak. That is, if the substance dharma is established, then they consider the essence to be the same.