Tibetan
་ཡིས་རིམ་པས་རྫས་དང་ལྡོག་པ་ལ་ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པ་རྣམ་པར་གཞག་པ་བྱེད་ལ། གཉིས་པ། དེ་ལས་ཐ་དད་པ་ལ་གཅིག་ལ་གཅིག་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་ལ་རིམ་པས་འབྲེལ་བ་དང་འགལ་བ་གཉིས་ཀ་མིན་ན་ཐ་དད་ཙམ་ཡིན་གྱི་འགལ་འབྲེལ་གང་ཡང་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་བྱེ་བྲག་ཕན་ཚུན་སྤངས་འགལ་དངོས་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་འགལ། བརྒྱུད་འགལ་གཉིས། དང་པོ། སྔོ་སྔོ་མིན་རྟག་མི་རྟག་ལྟ་བུར་རང་ཡིན་ན་རང་མིན་འགོག་པ་ཡི་ཆོས་དེ་ཅིག་ཤོས་དང་དངོས་འགལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་བརྒྱུད་འགལ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་རང་ཡིན་ན་རང་མིན་པའི་ཆོས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་དེ་འགོག་པ་འདུས་བྱས་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤང་ལ། དངོས་དང་། དོན་བསྡུ་བ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ་སྔོ་སེར་བུམ་སྣམ་སོགས་འགལ་བ་གཉིས་གང་ཡང་མིན་པས་གཅིག་གྲུབ་པས་གཅིག་ཡིན་པ་མི་ཁེགས་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀའི་ཡིན་པ་ཡོད་དགོས་ཤེ་ན་དེ་གཉིས་ནི་ཕན་ཚུན་སྤངས་པ་ཡིན་གྱི་སྤངས་ནས་འགལ་བ་མིན་ནོ། །གཉིས་པ། ཕན་ཚུན་ སྤངས་འགལ་ནི་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ལ་རྟགས་སྦྱོར་ཚེ་དེ་ཡིན་ན་དེ་མ་ཡིན་པའི་གནོད་པ་ཅན་གྱིས་འགོག་ལ། ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་སྤངས་པའི་དངོས་པོ་གཉིས་ཀྱི་གཞི་མཐུན་ཡིན་པ་སྣང་རུང་མེད་པས་ཁེགས་པ་ཡིན་གྱི་ཅིག་ཤོས་དམིགས་པས་གཅིག་འགོག་པ་མིན་ནོ། །བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་ལས་འགལ་བ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།གཉིས་པ་ཤེས་བྱེད་ཚད་མའི་རང་བཞིན་ལ། མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བ་དང་། མཚན་གཞི་སོ་སོའི་དོན་གཉིས། དང་པོ་ལ། སྤྱིར་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག །བྱེ་བྲག་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པར་བྱ་བ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཤེས་བྱ་ཆོས་གསུམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་བསྒྲུབ་པའི་དགོས་པ་བསྟན། ཁྱབ་བྱེད་ཆོས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱ་བ། ཆོས་གསུམ་སོ་སོའི་རྣམ་གཞག་གསུམ། དང་པོ། ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་མཚན་ཉིད་སོགས་ཆོས་གསུམ་གྱིས་ཁྱབ་པར་རང་རིག་གིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡི་རྣམ་གཞག་བཤད་དེ་གཞན་དང་མི་འདྲ་བ་དང་དེ་ཉིད་ལ་སྒྲ་བློ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཞེན་རུང་དང་གཞི་དང་བཅས་པར་འཆར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་། དེར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས། དང་པོ། མཚན་ཉིད་ནི་འདིས་གོ་བར་བྱེད་པ་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་སྟེ་ནོག་ལྐོག་ཤལ་ལྟ་བུ་དོན་གྱི་སྟེང་ན་ཡོད་པའི་ཆོས་ཡིན་ལ་མཚོན་བྱ་ནི་
Chinese
以次第对事物和相违进行区分，区分相同和不同。第二，在这些不同之中，对于一个有益，对于一个有害，以次第是相关和相违，如果两者都不是，则仅仅是不同，而不是相违或相关。第二，详细解释互相排斥的相违之实体。分为定义和辩驳两部分。第一部分分为实体相违和间接相违两种。第一种，例如蓝色和非蓝色，常和无常，如果自身是，则遮止自身非是的法，这就是与另一者的实体相违的定义。第二，由其区分的间接相违的定义是，如果自身是，则遮止具有自身非是的法之遍及者，例如有为法和常法等。第二部分，辩驳分为实体和意义总结两部分。第一部分，其中一些人说，蓝色、黄色、瓶子、毛毯等都不是相违的两者，因此成立一个并不排除是另一个，因为必须存在两者都是的情况，那么这两者是互相排斥的，但排斥后不是相违。第二，互相排斥的相违是遮止相同的不同，并且在进行推理时，如果它是，则会被非它的有害者所遮止。由于互相排斥的两个事物的共同基础不可能存在，因此是被排除的，而不是通过指定一个来遮止另一个。总结的偈颂。量理宝库中关于相违的辨析，即第七品。第二，关于认识之量的自性，分为确定定义和各个定义对象之意义两部分。第一部分分为普遍的三种定义、被定义者和基础的分类，以及详细确定量的定义两部分。第一部分分为说明以所知三法遍及来成立的必要性，确定遍及三法的自性，以及三种法各自的分类三部分。第一，由于自证成立了定义等三法遍及一切所知，因此阐述其分类，因为其与他者不同，并且对于它，不会产生声音和智慧的错乱，是可执著的，并且显现为具有基础。第二部分分为认识本体和设立原因两部分。第一，定义是使之被理解的，是安立的因，如鼻环、耳环、项链等，是存在于事物之上的法，而被定义者是
English
It distinguishes between things and opposites in order, distinguishing between same and different. Second, among these differences, beneficial to one, harmful to another, are related and contradictory in order. If neither, then it is merely different, not contradictory or related. Second, explain in detail the mutually exclusive contradictory entities. Divided into definition and refutation. The first part is divided into two types: substantial contradiction and indirect contradiction. First, for example, blue and non-blue, permanent and impermanent, if it is itself, then the dharma that prevents itself from being non-self is the definition of substantial contradiction with the other. Second, the definition of indirect contradiction distinguished by it is that if it is itself, it prevents the pervasiveness of the dharma that is non-self, such as conditioned phenomena and permanent phenomena, etc. The second part, refutation, is divided into two parts: substance and meaning summary. First, some say that blue, yellow, vase, blanket, etc. are not contradictory, so establishing one does not preclude being the other, because there must be a case where both are, then these two are mutually exclusive, but not contradictory after exclusion. Second, mutually exclusive contradiction is the difference that prevents the same, and when reasoning, if it is, it will be prevented by the harmful non-it. Since the common basis of two mutually exclusive things cannot exist, it is excluded, not by specifying one to prevent the other. Summary verse. The seventh chapter of the Treasury of Logic, Analysis of Contradiction. Second, regarding the nature of cognition as a measure, it is divided into two parts: determining the definition and the meaning of each defined object. The first part is divided into the classification of the three general definitions, the defined, and the basis, and the detailed determination of the definition of measure. The first part is divided into explaining the necessity of establishing the pervasiveness of the three dharmas of knowable objects, determining the nature of the three pervasive dharmas, and the classification of each of the three dharmas. First, since self-awareness establishes that the three dharmas such as definition pervade all knowable objects, its classification is explained because it is different from others, and for it, there will be no confusion of sound and wisdom, it is graspable, and it appears to have a basis. The second part is divided into recognizing the essence and the reason for establishing it. First, the definition is what makes it understood, it is the cause of establishment, such as nose rings, earrings, necklaces, etc., it is the dharma that exists on things, and the defined is
Tibetan
འདི་གོ་བར་བྱ་བ་རྣམ་གཞག་གི་འབྲས་བུ་བ་ལང་གི་ཐ་སྙད་ལྟ་བུ་བློ་ཡི་ངོར་བཞག་པའི་ཆོས་ཡིན་པ་དང་། མཚན་གཞི་ནི་འདི་ལ་གོ་བར་བྱ་བ་མཚན་ཉིད་དོན་གྱིས་རྟེན་ལ་མཚོན་བྱ་བཏགས་པར་བརྟེན་པས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ རྟེན་གྱི་ཆོས་ཏེ་དཀར་ཟལ་ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ཏེ་རྒྱ་དང་རྒྱའི་འབུར་བཞིན་ནོ། །དེ་གསུམ་པོའང་རང་མཚན་གྱི་ཆ་ནས་མིན་ཏེ་གཞན་སེལ་བས་ཕྱེ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ། རྒྱུ་མཚན་དགོས་པར་བསྟན། དགོས་པ་དེ་ལྡན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་དངོས་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། མཚན་མཚོན་གཞི་ཡི་ཆོས་གསུམ་པོ་དེ་ལ་ཡང་ནོག་ལྐོག་ཤལ་ལྟ་བུ་ཁོ་ན་ལ་མཚན་ཉིད་ཟེར་གྱི་གཞན་གཉིས་ལ་མི་ཟེར་བའི་རང་རང་ཐུན་མིན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་དགོས་ལ། རྒྱུ་མཚན་དེ་མེད་ན་དེ་གསུམ་ཕར་ཡིན་ཚུར་ཡིན་དུ་ཐམས་ཅད་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། མཚོན་བྱ། མཚན་གཞིའི་རྒྱུ་མཚན་གསུམ། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་མི་དགོས་པར་རྟོག་པ་དགོས་ཀྱང་ཐུག་མེད་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་དགག །དགོས་པའི་མཚན་ཉིད་གཞག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་བརྗོད། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཁ་ཅིག་ན་རེ་མཚན་ཉིད་དོན་ལྡོག་རྫས་ཡོད་ཡིན་པ་ལ་མཚན་ཉིད་གཞག་མི་དགོས་དགོས་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར། ཁ་ཅིག་དོན་ལ་མཚན་ཉིད་ལ་མཚན་ཉིད་མི་དགོས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་རང་གི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་ཞེས་ཟེར་བ་དང་ཡང་གཞན་དག་ནི། དོན་ལའང་དགོས་ཟེར་ཞིང་མཚོན་བྱ་ཡང་དེ་འདྲ་བར་མཚོན་བྱ་ལ་མཚོན་བྱ་གཞན་ཡོད་པ་དེ་དག་དཔེར་ན་རྟགས་སྔ་མ་གཏན་ཚིགས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེ་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་ཚུལ་གསུམ་གཉིས་པ་ཚང་བ་སོགས་བཞིན་དུ་ཐུག་མེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར། གཉིས་པ་ལ། ཐུན་མོང་དུ་སྤྱིར་དགག་པ་དང་། ཐུག་མེད་འདོད་པའི་ ལུགས་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། དེའི་སྐྱོན་སྤོང་གི་ལན་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་མི་དགོས་པ་དང་དགོས་ཀྱང་ཐུག་མེད་དུ་འདོད་པ་དེ་རྣམས་མི་འཐད་དེ་རྣམ་འཇོག་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ནི་མ་ངེས་པར་རྣམ་གཞག་འབྲས་བུ་མཚོན་བྱ་ངེས་པ་ཡོད་ན་ནི་མཚན་ཉིད་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ལ་འཇོག་བྱེད་མེད་པར་གཞག་བྱ་མ་ངེས་ན་ནི་མཚན་ཉིད་ཐུག་མེད་ཀྱི་ཕྱི་མ་ངེས་མི་སྲིད་པས་མཐར་རྩ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་མི་གྲུབ་པས་རྣམ་གཞག་དེ་དག་འཇིག་གོ། གཉིས་པ་ལ། སྐྱོན་སྤོང་གི་ལན་དང་། ཐུག་མེད་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཁོ
Chinese
此为应知，如以牛之名相为例，乃是安立于心识之前的法。其所依，即对此应知者，以体性之义，依于能表之名，故为二者之 所依之法，如白色的光泽。彼等为能安立与所安立，如器皿与器皿之凸起。此三者亦非自相之分，乃以遣除他者而区分。第二，显示需要理由。分为需要彼之理由的真实宣说。第一，名、能表、所依之三法，如诺、洛、夏等，唯有彼等才称为体性，其余二者不称，需要各自不共之理由。若无彼理由，则彼三者彼是此是，一切将混淆。第二，分为体性、能表、所依之理由三者。第一，于体性不需体性而需分别，然驳斥欲求无尽之理。分为安立所需之体性二者。第一，陈述前派。分为彼之驳斥二者。第一，有者谓，体性为义反体实有，故不需安立体性，若需则将成无尽。有者谓，于义体性不需体性，然为成立体性自身之名相而需，又有其他者，谓于义亦需，且能表亦如是，于能表有其他能表，彼等譬如前者之相，为因，以具足成立之三种方式之故，且彼为因之成立者，如具足第二种三种方式等，是故为无尽。第二，分为共同总的驳斥，与个别驳斥欲求无尽之理二者。第一，分为真实与彼之遮遣过失之答辩二者。第一，如是体性不需，需亦欲求无尽者，彼等不应理，以安立之因体性若不决定，则安立之果能表决定存在，则不需体性，若无安立者，则所安立不决定，则体性无尽之后者无法决定，终至根本之体性亦不成立，故彼等安立将坏灭。第二，分为遮遣过失之答辩与驳斥无尽二者。第一，彼
English
This is to be understood, like the term 'cow' as an example, which is a dharma established before the mind. Its basis is that which is to be understood, relying on the meaning of the characteristic, and relying on the name that represents it, so it is the basis of the two, like the white luster. These are the establishing and the established, like a vessel and the bulge of a vessel. These three are also not in terms of their own characteristics, but are distinguished by eliminating others. Second, it shows the need for reasons. It is divided into two parts: the actual explanation of the reason for needing it. First, the three dharmas of name, representation, and basis, such as No, Lo, and Xia, only those are called characteristics, and the other two are not called, and each needs its own unique reason. If there is no such reason, then the three will be this and that, and everything will be confused. Second, it is divided into three reasons: characteristic, representation, and basis. First, it is not necessary to have a characteristic for a characteristic, but it is necessary to have a distinction, but it refutes the theory of wanting to be endless. It is divided into two parts: establishing the necessary characteristics. First, state the previous position. It is divided into two parts: refuting it. First, some say that the characteristic is the opposite of the meaning, and it is real, so there is no need to establish a characteristic, and if it is necessary, it will become endless. Some say that it is not necessary to have a characteristic for the meaning characteristic, but it is necessary to establish the name of the characteristic itself, and others say that it is also necessary for the meaning, and the representation is also the same, and there are other representations for the representation, such as the previous sign, which is the reason, because it has three ways of establishing it, and it is the establisher of the reason, such as having the second of the three ways, so it is endless. Second, it is divided into two parts: a general refutation in common, and a separate refutation of the theory of wanting to be endless. First, it is divided into two parts: the real and the refutation of the answer to the fault. First, it is not reasonable to say that the characteristic is not necessary, and that it is necessary to want to be endless, because if the characteristic of the cause of establishment is not certain, then the result of the establishment, the representation, is certainly present, then there is no need for the characteristic, and if there is no establisher, then the established is not certain, then the latter of the endless characteristic cannot be determined, and finally the fundamental characteristic will not be established, so those establishments will be destroyed. Second, it is divided into two parts: the answer to the refutation of the fault and the refutation of the endless. First, it