Tibetan
ད་དམ་གདོད་ནས་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་རང་ལུགས་ལ། མཚན་ཉིད།རབ་དབྱེ། དེའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པ་གསུམ། དང་པོ། རང་ལུགས། བརྡ་ལས་གོ་བར་བྱ་བ་བརྗོད་བྱའི་མཚན་ཉིད། བརྗོད་བྱའི་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་བརྡ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དབྱེ་བ་དང་། དེ་ལྟར་ཕྱེས་པའི་དགོས་པ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལ་དཔྱད་ནས་འཆད་པའི་སྐབས་དང་བརྡ་ཙམ་ལ་འཇུག་པའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་དབྱེ་བས་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་རེ་རེ་ལའང་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བསྡོམས་ན་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ། འཆད་ཚེ་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་གང་ཡིན་དཔྱད་ནས་འདི་ཞེས་ངོས་བཟུང་ནས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བས་ཤེས་བྱའི་དེ་ཉིད་ལ་མཁས་ཏེ། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་དོན་སྤྱི། ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་དོན་རང་མཚན། དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་སྤྱི། ཞེན་པའི་རྗོད་བྱེད་སྒྲ་རང་མཚན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དཔྱད་དེ་འཆད་པའི་ སྐབས་དངོས་ཀྱི་གཉིས་དང་། བརྡ་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་ཞེན་པས་འབྲེལ་བས་དོན་ལ་བརྡ་འབྱོར་བ་ཡིན་ནོ། །འཇུག་ཚེ་རང་མཚན་དང་སྤྱི་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་པར་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ཞིང་བརྡ་སྦྱར་བས་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚེ་དོན་རང་མཚན་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ། སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མེད་པར་བསྒྲུབ། གཞི་མེད་ལ་འཁྲུལ་ནས་བརྡ་སྦྱོར་ཚུལ། འཁྲུལ་བ་ལ་སྦྱར་བས་འཇུག་ཡུལ་རང་མཚན་གོ་བའི་འཐད་པ་གསུམ། དང་པོ། དེ་ལྟ་ན་སྒྲའི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་མེད་དེ། དོན་དང་ཤེས་པ་ནི་རང་མཚན་ཡིན་པས་བརྗོད་བྱར་རུང་བ་མིན་ལ། སྤྱི༷་དོན་ཏེ་དོན་སྤྱི་དང་སྒྲ་དོན་གྱི་སྤྱི་གཉིས་པོ་དངོས་པོ་མེད་པ་ཡིན། དེ་བཞི་བརྗོད་བྱ་མ་ཡིན་ལ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་བརྗོད་བྱ་ཡོད་མི་སྲིད་པས་དམ་པའི་དོན་དུ་བརྗོད་བྱ་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ། གཞི་མེད་ལ་འཁྲུལ་ནས་བརྡ་སྦྱོར་ཚུལ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྐྲ་ཤད་ལྟ་བུའི་གཞི་མེད་ཉིད་ཡུལ་ཡིན་པར་ངོ་བོས་འཁྲུལ་པ་ལ་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྒྲ་ཡི་དངོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་ལ་ཞུགས་ནས་རང་མཚན་གོ་བའི་འཐད་པ་ནི་ཐོག་མེད་ནས་སྣང་བར་འཁྲུལ་བའི་བག་ཆགས་གོམས་ཤིང་བརྟས་པ་ཡིས། བརྡ་ཡི་དུས་ན་རང་མཚན་དང་སྤྱི་མ་ཕྱེ་བར་འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་བསྲེས་ནས་བརྡ་སྦྱར། ཐ་སྙད་དུས་ནའང་དེ་ལྟར་གོ་སྟེ་བུམ་པར་ཆུ་བླུགས་ཤིག་ཟེར་ན་དོན་སྤྱིའམ་རང་མཚན་
Chinese
现在从一开始就是错乱的。第二，关于自宗，有定义、详细分类和确定其意义三部分。第一，自宗。从符号中可以理解的是所诠释的定义，使所诠释的意义得以理解的是符号的定义。第二部分，有分类和如此分类的必要性两点。第一点，在此，根据对所诠释和能诠释进行分析讲解的情况，以及仅在符号上运用的时机，通过对人的分类，所诠释和能诠释各自都有两种，总共有四种。第二点，讲解时，通过分析声音的实际所诠释和能诠释是什么，并确定“这是什么”来进行区分，从而精通所知的事实。声音的实际所诠释是意义的一般，执着的所诠释是意义的自相，实际的能诠释是声音的一般，执着的能诠释是声音的自相。这样，在分析讲解的时候，是实际的两种；在运用符号的时候，通过执着来联系，从而符号与意义相符。在运用时，不区分自相和一般，而混淆为一，并使用符号，因此在名言时可以获得意义的自相。第三部分，论证声音的实际所诠释不存在，在无根基上错乱而使用符号的方式，以及通过与错乱结合而理解所入对境自相的合理性三点。第一点，这样一来，声音的实际所诠释是不存在的，因为意义和知识是自相，所以不能作为所诠释。而一般意义，即意义的一般和声音意义的一般，这二者都是不存在的。这四者不是所诠释，并且不可能存在除了这些之外的其他所诠释，所以在胜义谛中，所诠释在本体上是不成立的。第二点，在无根基上错乱而使用符号的方式是，所有的分别念，对于显现的对境，就像毛发乱发一样，将无根基本身作为对境，并在本体上对此产生错乱，声音的所诠释的意义的影像显现，并将此执着为外境，这就被称为声音的实际所诠释。第三点，进入其中而理解自相的合理性是，由于从无始以来对显现产生错乱的习气已经习惯并增长，在符号的时期，不区分自相和一般，而混合说“这是瓶子”并使用符号。在名言的时期也这样理解，如果说“把水倒进瓶子里”，那么是指意义的一般还是自相
English
Now, from the very beginning, it is a mistake. Secondly, regarding the self-view, there are three parts: definition, detailed classification, and determining its meaning. First, the self-view. What can be understood from symbols is the definition of what is to be expressed. What makes the meaning of what is to be expressed understandable is the definition of symbols. In the second part, there are two points: classification and the necessity of such classification. The first point is that, here, based on the situation of analyzing and explaining what is to be expressed and what expresses it, and the occasion of using only symbols, through the classification of people, what is to be expressed and what expresses it each have two kinds, totaling four kinds. The second point is that, when explaining, by analyzing what the actual expression and what is expressed by sound are, and identifying "what this is" to distinguish them, one becomes proficient in the reality of what is to be known. The actual expression of sound is the general meaning, the expression of attachment is the self-characteristic of meaning, the actual expression is the general sound, and the expression of attachment is the self-characteristic of sound. Thus, when analyzing and explaining, there are two actual ones; when using symbols, the symbols correspond to the meaning through attachment. When using them, the self-characteristic and the general are not distinguished, but confused as one, and symbols are used, so the self-characteristic of meaning can be obtained at the time of expression. In the third part, there are three points: proving that the actual expression of sound does not exist, the way of using symbols by being mistaken about the groundlessness, and the rationality of understanding the self-characteristic of the object of entry by combining with the mistake. The first point is that, in this way, the actual expression of sound does not exist, because meaning and knowledge are self-characteristics, so they cannot be used as expressions. And the general meaning, that is, the general meaning of meaning and the general meaning of sound, both of these do not exist. These four are not expressions, and it is impossible for other expressions to exist besides these, so in the ultimate truth, the expression is not established in its essence. The second point, the way of using symbols by being mistaken about the groundlessness, is that all discriminations, for the object of appearance, like tangled hair, take the groundlessness itself as the object, and in essence, there is confusion about this, the image of the meaning of the expression of sound appears, and whatever clings to this as an external object is called the actual expression of sound. The third point, the rationality of entering into it and understanding the self-characteristic, is that because the habits of being mistaken about appearance from beginningless time have become accustomed and increased, at the time of symbols, the self-characteristic and the general are not distinguished, but mixed and said "this is a vase" and symbols are used. At the time of expression, it is also understood in this way, if it is said "pour water into the vase", then does it refer to the general meaning or the self-characteristic
Tibetan
གང་ཞེས་མི་འདྲི་བར་ཡུལ་རང་མཚན་ལ་གོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྒྲའི་དངོས་ཡུལ་ཡུལ་མེད་ལ་ཡུལ་དུ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་ཞུགས་པ་ལྟར་བདེན་པར་འཐད་དོ། །གསུམ་པ་རྩོད་སྤང་ལ། དངོས་པོའི་སྤྱི་ བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤང་བ། ཤེས་པ་རང་མཚན་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་སྤང་བ། སེལ་བ་ལ་སྦྱོར་ན་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དང་མཚུངས་པ་སྤང་བ། བརྗོད་བྱ་མེད་ན་ཐ་སྙད་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་སྤང་བ། ཆད་བྱས་ཀྱིས་འབྲེལ་བ་གོ་བས་འཁྲུལ་བ་མི་དགོས་པ་སྤང་བ་ལྔ། དང་པོ་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས། དང་པོ། རྟོག་པ་ལ་སྣང་བའི་སྒྲ་དོན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དེ་རང་མིན་གཞན་ཀུན་ལས་ལྡོག་ན་ནི། རང་མཚན་ལས་ཀྱང་ལྡོག་དགོས་པས་རང་མཚན་ལྟར་དངོས་པོར་འགྱུར་བས་ཁྱོད་ཀྱིས་ཀྱང་དངོས་པོ་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་ཞེ་ན། གཉིས་པ། སྒྲ་དོན་དེ་རང་མཚན་ལས་དམ་པའི་དོན་ལ་མི་ལྡོག་ཀྱང་ཞེས་དོན་དམ་པར་ལྡོག་ན་རང་མཚན་ལས་སྒྲ་དོན་ལོགས་སུ་དོན་བྱེད་པར་རམ་དངོས་པོར་ཡོད་དགོས་ན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ལ། བློ་གཞན་སེལ་གྱི་ངོར་སྒྲ་དོན་གྱི་རང་ལྡོག་རང་མཚན་མིན་ཡང་། དེས་དོན་དམ་པར་སོ་སོར་མི་འགྱུར་བ་གནད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ། །ལྡོག་པར་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་རྟོག་པའི་ངོ་ཙམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན་ལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་སྤྱི༷་ནི་འཁྲུལ་བར་མི་འདོད་པར་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་པར་འདོད་པས་དེས་ན་དེ་དག་ག་ལ་མཚུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། རྩོད་པ་དང་། ལན་གཉིས། དང་པོ། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དོན་སྤྱི་དེ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ཤེས་པ་ལས་འོས་མེད་པས་ཤེས་པ་རང་མཚན་བརྗོད་བྱར་འགྱུར་ཞེ་ན། གཉིས་པ། རྣམ་པ་དེ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རང་མཚན་གྱི་ཆའམ་ལྡོག་པ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱ་མིན་ཡང་བློ་ངོར་སྣང་བཏགས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་པས་བཏགས་པ་ཕྱི་རོལ་དུ་ཞེན་པའི་ཆ་དངོས་མེད་དེ་བརྗོད་བྱ་ཡིན། དེས་ན་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་དོན་སྤྱི་ལ་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་མེད་ཀྱང་ཟློམ་ ཚོད་དང་སྒོ་བསྟུན་ནས། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ལ་གཞུག་ཕྱིར་བརྡ་སྦྱར་བར་ཟད་དེ་ཞེས་དོན་སྤྱི་ཞེས་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ལ་བསམ་ཏེ། ཤེས་པ་ཙམ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཞེས་མི་བརྗོད་ཀྱི། རྟོག་ངོར་ཤེས་པ་མིན་པའི་ཡུལ་ཡིན་ཡིན་འདྲ་མོད་དེ། ཡུལ་དུ་རློམ་པ་དེ་ག་ཁོ་རང་གི་ཚུལ་དང་བསྟུན་ནས་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཞེས་པའི་བརྡ་སྦྱར་ཞེས་སོ། །དེ་ཡུལ་ཡིན་པར་མ་འཁྲུལ་ན་རང་མཚན་ལ་བརྡ་མི་འབྱོར་བའོ། །གསུམ་པ་ལ། རྩོད་
Chinese
不问“什么”而理解为境自相。因此，声音的真实对境，明明是无境却误以为有境，但像进入其中一样，认为是真实的也合情合理。第三，辩论的遮破方面：遮破与认为事物总相是所说相同；遮破与认为识自相是所说相同；若与遣除相连，则遮破与有无聚相同；遮破若无所说，则名言中断；遮破以已断而理解关系，不需要迷惑等五点。第一点中，有辩论和回答两种。第一，若显现于分别念中的声义之影像，从非自相的他者一切中遮返，则必须从自相中也遮返，因此变得像自相一样成为事物，那么你也认为事物是所说吗？第二，声音的意义，即使不从自相中于胜义谛中遮返，但若于胜义谛中遮返，则声音的意义从自相中分离出来，成为有作用的事物或者必须存在于事物中，但并非如此。在遣除其他心识的方面，声音意义的自遮返虽然不是自相，但那并不在胜义谛中各自转变，这是关键所在。显现为遮返，只是迷惑，显现于分别念的层面而已，而外道所说的总相，是不认为迷惑，而是认为存在一个事物，因此那些怎么会相同呢？第二点中，有辩论和回答两种。第一，按照你的观点，若分别念的影像义共相是所说，那么，除了识之外别无选择，因此识自相会成为所说吗？第二，显现的相，即使不是显现的识自相的部分或者仅仅是遮返是所说，但在心识层面，由于显现执著为一而迷惑，因此执著于外境的部分，那无实有是所说。因此，分别念的影像义共相，虽然没有成立为境的事物，但通过估量 和顺应，为了让世间人进入名言的意义中，仅仅是约定俗成而已，因此要思考称为义共相的道理。不要说仅仅是识是所说，在分别念的层面，虽然好像不是识的境，但误以为是境，那个误以为是境的本身，就按照它自己的方式约定俗成地称为所说。若不迷惑那是境，则不会对自相进行约定俗成。第三点中，有辩论
English
It is understood as the object's own characteristic without asking "what." Therefore, the actual object of sound, although it is clearly a non-object, is mistaken for an object, but it is reasonable to consider it true as if entering into it. Third, in terms of refuting arguments: Refuting the similarity with considering the general characteristic of things as the object of expression; refuting the similarity with considering the self-characteristic of consciousness as the object of expression; if connected to elimination, then refuting the similarity with the composite of existence and non-existence; refuting that if there is no object of expression, then conventional terms will be interrupted; refuting that there is no need to be confused by understanding the relationship through severance, these are the five points. In the first point, there are two: argument and answer. First, if the image of sound and meaning appearing in conceptualization is reversed from all others that are not its own characteristic, then it must also be reversed from its own characteristic, thus becoming an entity like its own characteristic, so do you also consider an entity as the object of expression? Second, even if the meaning of sound does not reverse from its own characteristic in the ultimate sense, but if it reverses in the ultimate sense, then the meaning of sound separates from its own characteristic, becoming a functioning entity or must exist in an entity, but it is not so. In terms of eliminating other minds, although the self-reversal of the meaning of sound is not its own characteristic, it does not transform separately in the ultimate sense, which is the key point. Appearing as reversal is just delusion, appearing only on the level of conceptualization, while the general characteristic of what the non-Buddhists say is not considered delusion, but they think that there is an entity, so how can those be the same? In the second point, there are two: argument and answer. First, according to your view, if the image of conceptualization, the general meaning, is the object of expression, then there is no choice but consciousness, so will the self-characteristic of consciousness become the object of expression? Second, even if the appearing aspect, the part of the self-characteristic of consciousness or only reversal is not the object of expression, but on the level of mind, due to the delusion of appearing and attachment as one, therefore the part of attachment to external objects, that non-substantial is the object of expression. Therefore, although the image of conceptualization, the general meaning, is not established as an entity of an object, but through estimation and adaptation, in order to lead the worldly people into the meaning of conventional terms, it is merely a convention, so think about the reason for calling it the general meaning. Do not say that only consciousness is the object of expression, on the level of conceptualization, although it seems like it is not the object of consciousness, but mistaking it as an object, that very mistaking as an object, according to its own way, is conventionally called the object of expression. If one is not deluded that it is an object, then there will be no convention for the self-characteristic. In the third point, there is an argument