Tibetan
་ཞིང་གཞི་མེ་ཏོག་གཅིག་ལ་བསྡུས་ཏེ་སྔོན་པོའང་ཡིན་ལ་ཨུཏྤལ་ཡང་ཡིན་ཞེས་རྟོ༷ག་པའི་ངོར། ཨུཏྤལ་དང་སྔོན་པོའི་གཞི་མཐུན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་སྙད་དུ་འགྱུར་གྱི་ཨུཏྤལ་དང་སྔོན་པོ་གཉིས་ཡིན་པའི་གཞི་དངོས་ནི་རང་མཚན་ལ་འཇུག་ཕྱིར། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པའི་གཞི་མཐུན་ཞིག་ཡོད་ན་རང་མཚན་སྟེང་ན་ཡོད་དགོས་ཀྱང་དེ་རང་མཚན་མྱོང་བའི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ལ་གཞི་མཐུན་ལོགས་སུ་མ་གྲུབ་བོ། །གསུམ་པ་སྣང་སེལ་ལ་མཁས་པའི་ཡོན་ཏན། སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་བཅད་ནི་འདི་ལྟར་ཤེས་བྱ་ལ་དཔྱད་པ་ན་སྣང་ཡུལ་གྱི་སྒྲུབ་པ་དོན་རང་མཚན་ནི་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་དངོས་ཡིན་ལ་དེ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་རྟོག་གེའི་གསང་གནད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་གཅིག་པུ་གཞན་སེལ་ཡིན་པས་སྒྲུབ་དང་གཞན་སེལ་གྱི་འཇུག་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྣམ་དག་གི་ལྟ་བའི་མིག་དང་ཤེས་པའི་བློ་གྲོས་གསལ་བ་ གཉིས་ཚོགས་ཤིང་ལྡན་པ་ཡི་རྟོག་གེ་བ་དེ་ཤེས་བྱ་ཡི་གནས་ཚུལ་མ་ནོར་བའི་དེ་ཉིད་ལྟ་བ་ལ་བློ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་སྨག་དང་བྲལ་བས་བླང་དོར་སྨྲ་བ་ན་ཀུན་མཁྱེན་དང་འདྲ་བར་རྨོངས་པ་མེད་ཅིང་མི་འཇིགས་པའི་ཁྱུ་མཆོག་གི་གནས་ཐོབ་བོ། །ཞེས་བྱ་བ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །ཚད་མ་རིགས་པའི་གཏེར་ལས་སྒྲུབ་པ་དང་གཞན་སེལ་བརྟག་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།གསུམ་པ་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལ། དགག་གཞག་སྤང་གསུམ། དང་པོ་ལ། རང་མཚན་རྐྱང་པ་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དང་། སྤྱི་རྐྱང་བ་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་དང་། ཤེས་པ་རང་མཚན་བརྗོད་བྱར་འདོད་པ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། མུ་སྟེགས་བརྡ་སྤྲོད་པ་དག་ཕྱི་རོལ་གྱི་བུམ་པ་ལ་སོགས་དོན་རང་མཚན་རྐྱང་པ་བརྗོད་བྱ་ཡིན་ཏེ་བུམ་པ་འོན་ཅིག་ཅེ་ན་ཆུ་སྐྱོར་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་དེ་ལེན་པ་དང་ཆུ་འོན་ཅིག་ཅེ་ན་ན་གཤེར་བཏུང་རུང་དེ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འགའ་ཞིག་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ།རང་མཚན་ལ་བརྡ་ཐ་སྙད་མི་ནུས་པས་དགག །འདས་མ་འོངས་བརྗོད་བྱ་མིན་པར་ཐལ་བས་དགག དབང་པོ་དགོས་མེད་དུ་ཐལ་བས་དགག དབང་པོས་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་འཛིན་མི་སྲིད་པས་དགག་པ་བཞི། དང་པོ། དེ་མི་འཐད་དེ་དོན་རང་མཚན་ནི་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་སོ་སོར་ངེས་པ་ནི། མཐའ་ཡས་ཕྱིར་ན་མིག་གིས་བལྟ་བ་དང་ལུས་ཀྱིས་རེག་སྟེ་འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་འཆད་པ་དང་ཉན་པ་པོས་བརྡ་གདགས་པར་མི་ནུས། གལ་ཏེ་ནུས་སུ་ཆུག་ཀྱང་ཕྱིས་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཚེ་ན་ཡང་། གང་ལ་བརྡའ་ བཏགས་པ་དང་པོའི་བུམ་པའི་རང་མཚན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡུལ་དུས་རྣམ་པ་འཆོལ་བས་རྙེད་པར་དཀའ་སྟེ་བརྡ་དང་ཐ་སྙད་སྐབས་ཀྱི་བུམ་པའི་རང་མཚན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མ་རྙེད་ན་གཞན་གྱི་བརྡ་ཡིས་གཞན་གོ་བ་མི་འཐད་དེ་ཀ་བའི་བརྡས་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། གཞན་ཡང་ཁྱོད་ལྟར་ན་འདས་དང་མ་འོངས་པའི་བུམ་པ་ནི་སྒྲས་བརྗོད་བྱ་ཉིད་དུ་རུང་བ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལ་འགག་པ་དང་མ་སྐྱེས་ནས་རང་མཚན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ། གཞན་ཡང་སྒྲ་ཡིས་རང་མཚན་ཉིད་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་སྒྲ་དེ་བརྗོད་ཚེ་རང་མཚན་མ་རྟོགས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱིས་བརྗོད་བྱ་མ་རྟོགས་པས་མི་འཐད་ལ་རྟོགས་ན་མིག་དབང་དང་སྣང་བ་ཡིད་བྱེད་ལ་སོགས་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་མཚན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ།དངོས་དང་། དེའི་དོགས་སྤང་གཉིས། དང་པོ་ལ། མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་དོན་ལ་མེད་པའི་གཞན་སེལ་དུ་བསྟན་པ། དོན་ལ་ཡོད་ན་མི་འཐད་པའི་རིགས་པ་བརྗོད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། རང་མཚན་བསྟན་ཏེ་མིང་བཏགས་ཀྱང་སྤྱི་ལ་གོ་ཚུལ་གཉིས།དང་པོ། དོན་རང་མཚན་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་པ་སིལ་བུ་ཡིན་པ་ལ་མིང་དོན་གཉིས་དངོས་པོའི་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། དབང་པོས་མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་འཛིན་མི་སྲིད་ལ། བརྗོད་བྱ་དེ་ཡིས་མིང་ནི་འདི་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཅིག་ཏུ་སྦྲེལ་བ་ནི། དཔྱོ༷ད་པ་ཡིན་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། བརྡའི་སྔ་རོལ་དང་པོ་མིང་དོན་འབྲེལ་བ་བྱེད་པའི་ཚེ། བརྗོད་བྱ་རང་གི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏེ་བུམ་པ་མཐོང་བཞིན་འདི་བུམ་པའོ་ཞེས་བརྡ་སྦྱར་ན་ཡང་། བརྡ་དེ་ནི་རྟོག་ངོར་གྲུབ་པའི་སྤྱི༷་ལ་སྦྱོར་བར་བྱེད་དེ་ དེ་དུས་ཀྱི་རང་མཚན་རྐྱང་བ་ལ་འཆད་ཉན་གཉིས་ཀས་མི་འཛིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བརྡ་དེ་ཡང་དོན་དེ་ལ་ཡོད་མེད་སོགས་ཐ་སྙད་དོན་དུ་འདོགས་ཏེ་བརྡ་མེད་ན་ཐ་སྙད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ། དབང་པོས་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་འདྲེས་བའི་དོན། འཛིན་ན་བུམ་སོགས་ཀྱི་བརྡ་སྦྱར་བ་མེད་ཀྱང་རང་མཚན་མཐོང་ཙམ་གྱིས་འདི་ནི་བུམ་པའོ་ཞེས་སོགས་རང་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་ཅིས་མི་འགྱུར། གཉིས་པ་དོགས་སྤང་ལ། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་ཡིད་ངོར་འདྲེས་པ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ལུགས་བརྗོད། དེ་དགག་པ་གཉིས། དང་པོ། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གལ་ཏེ་སྤྱིར་སྒྲ་དོན་འདྲེས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་མངོན་སུམ་མཐོང་བཞིན་པའི་ཚེ། དབང་པོའི་སྒོ་ལ་རྗེ
Chinese
如果将田地里的花朵归结为一种，并认为它既是蓝色的又是乌 উৎপལ་（藏文，梵文天城体，utpala，汉语字面意思：乌 উৎপལ་），那么，乌 উৎপལ་（藏文，梵文天城体，utpala，汉语字面意思：乌 উৎপལ་）和蓝色的基相同一性就变成了术语，但乌 উৎপལ་（藏文，梵文天城体，utpala，汉语字面意思：乌 উৎপལ་）和蓝色这二者的真实基础则在于自相。如果在这二者之外还有其他的基相同一性，那它就必须存在于自相之上，但由于自相不是体验的根识的行境，所以在实际上基相同一性并没有单独成立。第三，精通破除显现的功德。此时的偈颂是这样的：在研究所知时，显现之境的成立，即事物自相，是人们取舍的真实对象，而它进入方式的认识论的所有秘密的关键，唯一就是遣除他法，因此，通达成立和遣除他法的进入方式的纯正分类的见解之眼和智慧的聪慧，二者聚合且具备的认识论者，对于毫不错乱地观察所知的事物真相，远离了犹豫不决的黑暗，所以在讲述取舍时，如同全知一样没有迷惑，获得了无畏的狮子王的地位。这是中间的偈颂。量理宝藏中，关于成立和遣除他法的辨析，即第四品。第三，所说和能说中，有破、立、舍三种。第一种，有主张唯自相是所说，和主张唯共相是所说，这两种破斥。第一种，有外境的事物自相，和心识自相是所说，这两种破斥。第一种，有前派观点和对此的破斥两种。第一种，外道声明论者认为，外境的瓶子等事物自相是唯一的所说，因为如果说“拿瓶子来”，就会拿来能取水的行为，如果说“拿水来”，就会拿来能饮用的液体。第二种，因为不能对自相进行命名，所以破斥。因为过去未来会成为非所说，所以破斥。因为根识会变得无用，所以破斥。因为根识不可能把握声音和意义的关系，所以有四种破斥。第一种，这不合理，因为事物自相是对于处所、时间和形态各自确定的，是无边无际的，所以用眼睛看和用身体触摸，然后说“这是瓶子”时，讲述者和听者都无法进行命名。即使假设能够命名，也
English
If the flowers in the field are combined into one, and it is thought that it is both blue and an utpala (藏文，梵文天城体，utpala，汉语字面意思：乌 উৎপལ་), then, the common basis of utpala (藏文，梵文天城体，utpala，汉语字面意思：乌 উৎপལ་) and blue becomes a term, but the real basis of utpala (藏文，梵文天城体，utpala，汉语字面意思：乌 উৎপལ་) and blue is in the self-character. If there is another common basis other than these two, then it must exist on the self-character, but since the self-character is not the object of the experiencing root consciousness, in reality, the common basis is not established separately. Third, the merit of being proficient in eliminating appearances. The verse at this time is like this: When studying the knowable, the establishment of the object of appearance, that is, the self-character of things, is the real object of people's acceptance and rejection, and the key to all the secrets of epistemology of its way of entering is only the elimination of others, so, the eye of view and the intelligence of wisdom that clearly understand the pure classification of the way of entering of establishment and elimination of others, the epistemologist who gathers and possesses the two, for observing the truth of the knowable without error, is free from the darkness of hesitation, so when speaking of acceptance and rejection, like the omniscient, there is no confusion, and he obtains the position of the fearless lion king. This is the intermediate verse. In the Treasury of Valid Reasoning, the fourth chapter is the analysis of establishment and elimination of others. Third, in what is said and what can be said, there are three types: refutation, establishment, and abandonment. The first type includes two refutations: asserting that only self-character is what is said, and asserting that only common character is what is said. The first type includes two refutations: the self-character of external objects, and the self-character of consciousness are what is said. The first type includes two: the former view and the refutation of it. The first one: The non-Buddhist grammarians think that the self-character of external objects such as vases is the only thing that is said, because if you say "bring the vase", you will bring the action of fetching water, and if you say "bring the water", you will bring the drinkable liquid. The second type: Because it is impossible to name the self-character, it is refuted. Because the past and future will become non-said, it is refuted. Because the root consciousness will become useless, it is refuted. Because it is impossible for the root consciousness to grasp the relationship between sound and meaning, there are four refutations. The first one: This is not reasonable, because the self-character of things is determined for each place, time, and form, and is boundless, so when looking with the eyes and touching with the body, and then saying "this is a vase", the speaker and the listener cannot name it. Even if we assume that it can be named,
Chinese
在进行术语表达时也是如此。对于最初所指代的瓶子的自相，由于地点、时间和方式的混乱，难以找到，因为术语和表达方式中的瓶子的自相是不同的。如果找不到，那么用别人的术语来理解别人是不合理的，就像用柱子的术语来理解瓶子一样。第二，此外，按照你的观点，过去和未来的瓶子将无法成为声音所表达的对象。因为它们已经消失或尚未产生，所以没有自相。第三，此外，如果声音表达的是自相，那么在表达声音时，如果不理解自相，那么表达者就无法理解所表达的对象，这是不合理的；如果理解了，那么眼根和显现、作意等等就不需要了，因为仅仅通过表达就能理解自相。第四，分为：正文和消除疑惑两部分。第一部分分为：揭示名与义的关系在意义上是不存在的，是排除他者的；以及阐述如果在意义上存在，则不合理的理由。第一部分分为：正文和揭示自相，即使命名，也是理解共相的方式两种。第一，意义的自相完全不混合，是分离的，因此名与义两者之间没有事物性的关系。根识不可能执著名义之间的关系，而所表达的对象将名称与此相连，这是一种辨析，因此仅仅是排除他者。第二，在术语产生之前，最初建立名义关系时，揭示所表达对象自身的特征，即使在看到瓶子时说“这是瓶子”并建立术语，但该术语是与在分别念中成立的共相相联系的，那时讲者和听者都不会执着于单纯的自相。这样，该术语也被赋予了关于该意义的存在与否等术语意义，因为没有术语就无法进行术语表达。第二，如果根识执着于与表达的声音相混合的意义，那么即使没有建立瓶子等的术语，仅仅看到自相，怎么不会自己领悟到“这是瓶子”等等呢？第二，消除疑惑分为：阐述认为意义上不存在，但在意念中存在混合的观点；以及对此进行反驳两部分。第一，又有些人说：如果总体上声音和意义没有混合，但在显现地看到意义时，在根识的门上……
English
Even when making terminological expressions, it is difficult to find the self-character of the first vase to which a term is assigned, due to the confusion of place, time, and manner, because the self-character of the vase in the context of terms and expressions is different. If it is not found, then it is unreasonable to understand others through the terms of others, just like understanding a vase through the term of a pillar. Second, furthermore, according to your view, past and future vases will not be able to be what is expressed by sound, because they have ceased or have not yet arisen, and therefore have no self-character. Third, furthermore, if sound expresses self-character, then if self-character is not understood when the sound is expressed, then the expresser cannot understand the expressed object, which is unreasonable; and if it is understood, then the eye faculty and appearance, attention, etc., will be unnecessary, because self-character is understood merely through expression. Fourth, it is divided into: the main point and two refutations of doubts. The first part is divided into: showing that the relationship between name and meaning does not exist in meaning, but is the exclusion of others; and stating the reasons why it is unreasonable if it exists in meaning. The first part is divided into: the main point and revealing the self-character, and two ways of understanding the general even when naming. First, the self-characters of meanings are completely unmixed and separate, therefore there is no substantial relationship between name and meaning. Sense consciousness cannot grasp the relationship between name and meaning, and the expressed object connects the name with this, which is a discernment, therefore it is merely the exclusion of others. Second, before the term arises, when the name-meaning relationship is first established, the characteristics of the expressed object itself are revealed, and even if one says "This is a vase" upon seeing a vase and establishes the term, that term is applied to the general that is established in conceptual thought, and at that time neither the speaker nor the listener grasps the mere self-character. In this way, that term is also assigned terminological meanings such as the existence or non-existence of that meaning, because without a term, terminological expression is impossible. Second, if sense consciousness grasps the meaning mixed with the expressing sound, then even without establishing the term for vase etc., how could one not realize by oneself "This is a vase" etc. merely by seeing the self-character? Second, the refutation of doubts is divided into: stating the view that there is no mixture in meaning, but there is mixture in mind; and two refutations of this. First, some say: If sound and meaning are not mixed in general, but when meaning is seen manifestly, at the door of sense consciousness...