Tibetan
དང་ཅིའི་ཉམས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་འདོད་པ་གང་ཞིག་ངག་གི་རྒྱན་དེ་ལྟ་བུ་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་བསམ་པ་དེ་ལ་དགོངས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དགོངས་པ་དེའི་དབང་གིས་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་མ་གང་རུང་གི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་ངག་དེ་ཉིད་ཡིད་དུ་འོང་བའི་ཉམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སྙན་ངག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་དེ་ལ་སྙན་ངག་གི་ཡོན་ཏན་གང་གནས་པ་དེ་ནི་ཡུལ་ཅན་རྩོམ་པ་པོའི་བློས་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ངག་གི་རྒྱུན་དེའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ། དེ་ནི་སྙན་ངག་མཁན་པོའི་བློས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་དོན་གྱིས་དགོངས་པ་ཅན་ཞེས་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་ལྟར་རྗོད་བྱེད་ངག་གི་རྒྱུན་ལ་ཡོད་པ་དགོངས་ཅན་གྱི་རྒྱན་ཞེས་པའི་མིང་གིས་བསྟན་པའི་ཡོན་ཏན་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་སྙམ་ན། སྤྱིར་དོན་རྒྱན་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཞིན་དུ་མཐའ་ཡས་པར་འགྱུར་མོད་ཀྱང་། འདིར་དོན་བསྡུ་ན་ཡོན་ཏན་རྣམ་པ་བཞིར་འདུ་སྟེ། དང་པོ། རྗོད་བྱེད་ངག་གི་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ཡི་ནི་ཚིག་གོང་འོག་རྣམས་ཀུན་ནས་ཀུན་ཏུ་ཕན་ཚུན་གཅིག་ལ་གཅིག་འབྲེལ་ཞིང་ཕན་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །འདིས་ཚིག་རྣམས་ངག་དོན་གཅིག་གི་གནད་ལ་མི་འདུ་བར་གྱུར་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་པས་དེ་སྤང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། དོན་དང་བྲལ་བའི་ཁྱད་པར་ཞེས་པ་སྐབས་ཀྱིས་བརྗོད་བྱར་མི་འོས་པ་རྣམས་མ་ བྱས་པས་བརྗོད་པ་ལ་དོན་ཡོད་པའོ། །གསུམ་པ་གང་དང་གང་བརྗོད་པར་འདོད་པ་དེ་དང་དེའི་ཡོན་ཏན་ནམ་ངང་ཚུལ་གྱི་གནས་སུ་འོས་ཤིང་རིགས་པར་བསྔགས་པ་ནི་བརྗོད་ཚུལ་ཡིད་དང་འཐད་པའོ། །བཞི་པ་ངག་སྦྱོར་དེ་འདྲ་བརྗོད་པའི་རིམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བརྗོད་བྱའི་དངོས་པོ་གང་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ནམ་ངང་ཚུལ་འདི་ནི་ཟབ་མོ་སྟེ་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་དག་ཀྱང་གསལ་བར་བྱེད་པ་སྟེ། ངག་གང་གིས་བརྗོད་དོན་གཏིང་ཕྱིན་པར་མཚོན་མ་ནུས་པ་མིན་པར་བརྗོད་བྱའི་དོན་གཏིང་ཕྱིན་པར་མཚོན་པས་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་བཞི་པོ་དེ་ཀུན་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་སྙན་ངག་མཁན་པོའི་བློའམ་དགོངས་པའི་དབང་དུ་གྱུར་ཅིང་དེ་ལ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་དགོངས་པ་ཅན་ཞེས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ངག་སྦྱོར་བ་པོའི་དགོངས་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་མའི་ཚད་དུ་གྱུར་པས་སྙན་ངག་གི་ཉམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དགོངས་པ་ཅན་འདི་ནི་རྒྱན་ཀུན་གྱི་ཁྱབ་བྱེད་སྙན་པའི་ཉམས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ཡིན་པས་རྒྱན
Chinese
再者，以何种韵味想要表达，能成就那样的言语庄严，那样的想法就叫做“意趣”。由于那意趣的力量，无论是散文、韵文或混合文，那样的言语本身就具备令人喜悦的韵味特色，因此成就诗歌，那诗歌的功德所存在之处，就是作者以智慧充分调和的境的自性，成为那言语流的特殊功德。那是诗人以智慧所作的果，因此称为具有意趣。第二，像那样存在于能诠言语流中的，以“具意趣的庄严”之名所显示的功德，究竟是怎样的呢？一般来说，如同意义庄严的分类一样，虽然会变得无边无际，但在此若归纳意义，则可归为四种功德。第一，能诠言语流的实物，也就是前后语句，一切时处互相联系且互相帮助。这表示如果语句没有汇集到同一言语意义的关键上，那就是能诠的过失，因此必须避免。第二，就所诠意义而言，所谓“脱离意义的特点”，就是不做不适合当时情境表达的事，因此表达是有意义的。第三，想要表达什么，就赞美那事物相应的功德或性质，这是表达方式与心意相符。第四，像那样表达的次第，仅凭言语组合的力量，就能清楚地揭示所要表达的事物的自性或性质，即使是深奥难以理解的事物。也就是说，不是言语无法彻底表达意义，而是彻底表达了所要表达的意义，从而使人满意。像那样，所有这四种功德如何产生，都是由于诗人的智慧或意趣的力量所致，并且依赖于此，因此要知道这些被称为具有意趣。由于言语作者的意趣分为上、中、下等程度，因此诗歌的韵味也会变成上、中、下等。因此，这具意趣是所有庄严的遍及之处，是美妙韵味的来源，因此是庄严。
English
Furthermore, what kind of flavor is desired to be expressed, and what kind of thought accomplishes such an adornment of speech, that is called "intention." Due to the power of that intention, whether it is prose, verse, or a mixture of both, that speech itself possesses the special characteristic of a pleasing flavor, and therefore becomes poetry. The merit of that poetry resides in the nature of the object that the author has fully harmonized with wisdom, becoming a special merit of that stream of speech. That is the fruit of the poet's wisdom, and therefore it is called having intention. Secondly, what kind of merit is that which exists in the stream of expressive speech, and is shown by the name "adornment of having intention"? In general, just like the divisions of the adornments of meaning, it may become limitless, but if we summarize the meaning here, it can be gathered into four kinds of merit. Firstly, the substance of the expressive stream of speech, that is, the preceding and following words, are always and everywhere interconnected and mutually beneficial. This means that if the words do not converge on the key point of a single meaning of speech, it is a fault of the expression, and therefore it must be avoided. Secondly, in terms of the meaning to be expressed, the so-called "characteristics that are separate from meaning" means that one does not do things that are not suitable for expression in the context, so the expression is meaningful. Thirdly, whatever one wants to express, praising the corresponding merits or qualities of that thing is a way of expression that is in accordance with the mind. Fourthly, the order of expressing such a combination of words, by the very power of the sequence, clearly reveals the nature or qualities of the object to be expressed, even those that are profound and difficult to understand. That is to say, it is not that the speech cannot fully express the meaning, but that it fully expresses the meaning to be expressed, thereby satisfying the mind. In this way, how all these four merits arise is due to the power of the poet's wisdom or intention, and depends on it, so know that these are called having intention. Because the intention of the author of the speech is divided into superior, middling, and inferior degrees, the flavor of the poetry also becomes superior, middling, and inferior. Therefore, this having intention is the pervading place of all adornments, and is the source of beautiful flavor, therefore it is an adornment.
Tibetan
་ཀུན་གྱི་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལེའུ་གཉིས་པའི་མཇུག་བསྡུ་བ་ལ། རྒྱན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ལ་ཞལ་འཕང་བ་དང་། སྐབས་དོན་བསྡུ་བ་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་གང་ཡང་མཚམས་སྦྱོར་གྱི་ཡན་ལག་དང་། འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་སོགས་ལུང་གཞན་བྷ་ར་ཏ་སོགས་ཟློས་གར་གྱི་བསྟན་བཅོས་དག་ཏུ་སྙན་ངག་གི་རྒྱན་གྱི་ཉམས་དང་ལྡན་པར་བརྗོད་པ་འདི་ཡང་ངག་མཛེས་པར་བྱེད་ཅིང་ཀུན་དགའི་རོ་དང་ལྡན་པས་ན་ངག་གི་རྒྱན་ཉིད་དུ་ནི་བདག་ཅག་གིས་འདོད་དོ། །དེ་ཡང་སྤྱིར་མཚམས་སྦྱོར་གྱི་ཡན་ལག་ནི་ཟློས་གར་བྱེད་པའི་ཚེ་བརྗོད་དོན་སྣ་ཚོགས་པ་སྐད་རིགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ལབ་དགོས་པས། དེའི་བར་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་ལ་སྒོའི་མཚམས་སྦྱོར་ནི་དྲི་བ་དང་། ལན་གྱི་སྒོའི་མཚམས་སྦྱོར་ནི་དྲིས་ལན་ཏེ། ཕན་ཚུན་དྲི་བ་དང་ལན་གྱི་རྣམ་པ་བྱེད་རྒྱུ་དུ་མ་ཞིག་ཡོད་པའི་མིང་། སྙིང་པོ་ནི་སྐབས་འགར་གྲོས་བྱེད་པ་ལྟ་བུའི་ཚིག་མང་པོ་ཕན་ཚུན་སྨྲས་མཐར་གྲོས་ཐག་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ་སྙིང་པོ་ཟེར། མི་བཟོད་པ་མཚངས་ནས་འབྲུ་བ་བརྗོད་པས་དེས་རང་གི་མཚངས་ལ་ཕོག་པའི་རྣམ་པས་མི་བཟོད་པའམ་ཆགས་པས་གཟིར་ནས་མི་བཟོད་པའི་ཚུལ་བྱེད་པའོ། །ངེས་པ་ཐོབ་བྱེད་ནི་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པའི་བརྗོད་པ་མང་པོའི་མཐར་ངེས་པ་རྙེད་པ་ལྟར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྒོ་དང་ལན་གྱི་སྒོ་དང་། སྙིང་པོ་དང་མི་བཟོད་པ་དང་ངེས་ཐོབ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལ་མཚམས་སྦྱོར་གྱི་ཡན་ལག་ལྔ་ཞེས་གྲགས་སོ། ། དེ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་འཕེན་པ། ཉེ་བར་མཁོ་བ། ཡོངས་སུ་འཇོག་པ། རྣམ་པར་སྲེད་པ། རིགས་པ། ཐོབ་པ། མཉམ་པར་འཇོག་པ། སྒྲུབ་པ། བརྙེས་པ། དབྱེ་བ། དབྱེ་བར་བྱེད་པ་རྣམས་སྒོའི་ཡན་ལག་གོ། ཡོངས་སུ་འགྲོ་བ། རྣམ་པར་དར་བ། གདུང་བ། རྩེད་མོ། རྩེད་མོའི་མདངས། རབ་ཏུ་འགྲོ་བ། འགལ་བ། ཉེ་བར་གནས་པ་སོགས་ལན་གྱི་སྒོའི་ཡན་ལག་གོ །མ་བྱུང་བ་དཔེར་བརྗོད་པ། ལམ་གྱི་རང་བཞིན་དཔེར་བརྗོད་པའི་རིམ་པ་བསྡུ་བ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་སློང་བ་སྙིང་པོའི་ཡན་ལག་གོ། རྒོལ་བ། འཐོར་བ། འཛག་པ། ལེན་པ། འདྲིད་པ་སོགས་མི་བཟོད་པའི་ཡན་ལག་གོ། མཚམས་སྦྱོར། འགོག་པ། སྤེལ་བ། གཏན་ལ་དབབ་པ་སོགས་ངེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ལ། བྷཱ་རཱ་ཏཱི། སཱ་སྭ་ཏཱི། ཀཻ་ཤི་ཀཱི། ཨཱ་ར་བྷ་ཌཱི། བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། དང་པོ་བྷཱ་ར་ཏཱིའི་ཡན་ལག་ལ། རབ་ཏུ་སྲེད་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་སྒོ་སོགས་བཞི། གཉིས་པའི
Chinese
是众生的殊胜之处。第三，第二章的结尾部分，装饰的形态胜过其他，以及总结要点这两个方面。首先，任何连接的支分，进入的支分，以及定义的区分等，其他论典如《婆罗多》等戏剧论典中，都说诗歌的装饰具有韵味，这也使语言优美，具有普遍喜悦的滋味，因此我们认为这是语言的装饰。一般来说，连接的支分是指在表演戏剧时，需要用各种语言表达各种主题，因此在这之间进行连接。其中，门的连接是提问，回答的门的连接是问答，这是互相提问和回答的多种形式的名称。核心是指有时像讨论一样，许多话语互相说完之后，以达成共识的方式确定下来，这被称为核心。难以忍受是指通过比喻来表达，因为这触及了自己的比喻，以难以忍受或贪恋所折磨的方式，做出难以忍受的样子。获得确定是指在许多带有疑惑的表达之后，像获得确定一样，因此，门和回答的门，核心和难以忍受以及获得确定，这些被称为连接的五个支分。 其中，近处抛掷，近处需要，完全安放，完全贪恋，道理，获得，平等安放，成就，获得，区分，区分开来，这些是门的支分。完全行走，完全发展，痛苦，嬉戏，嬉戏的光彩，完全行走，违背，近处安住等是回答的门的支分。未曾发生过的比喻，道路的自性比喻，次第收集，推测引发是核心的支分。争论，破散，滴落，拿取，诱惑等是难以忍受的支分。连接，阻止，扩展，确定等是获得确定的支分。进入的支分有，《婆罗提》，《萨斯瓦提》，《凯西基》，《阿拉巴提》。这四个各自都有四个支分，首先《婆罗提》的支分有，完全贪恋和，普遍的门等四个。第二个
English
It is the excellence of all beings. Third, in the concluding part of the second chapter, there are two aspects: the form of adornment surpassing others, and the actual summarization of the main points. First, any connecting limb, entering limb, and distinctions of definitions, etc., in other treatises such as the Bharata and other dramatic treatises, it is said that the adornment of poetry has flavor, and this also makes language beautiful and has a universally joyful taste, so we consider it to be the adornment of language itself. In general, the connecting limb refers to the fact that when performing a drama, various themes must be expressed in various languages, so connection is made in between. Among them, the connection of the door is questioning, and the connection of the door of answering is question and answer, which is the name for the various forms of mutual questioning and answering. The core refers to the fact that sometimes, like a discussion, after many words have been spoken to each other, it is determined in the manner of reaching a consensus, which is called the core. Unbearable refers to expressing through metaphor, because it touches one's own metaphor, in a way that is unbearable or tormented by attachment, making an unbearable appearance. Obtaining certainty refers to doing as if certainty is obtained after many expressions with doubts, therefore, the door and the door of answering, the core and the unbearable and obtaining certainty, these are known as the five limbs of connection. Among them, throwing nearby, needing nearby, completely placing, completely craving, reason, obtaining, equally placing, accomplishing, acquiring, distinguishing, distinguishing, these are the limbs of the door. Completely walking, completely developing, suffering, playing, the splendor of playing, completely walking, contradicting, dwelling nearby, etc. are the limbs of the door of answering. Metaphors that have not occurred, metaphors of the nature of the path, collecting the sequence, inferring and initiating are the limbs of the core. Arguing, scattering, dripping, taking, enticing, etc. are the limbs of the unbearable. Connecting, preventing, expanding, determining, etc. are the limbs of obtaining certainty. The limbs of entering are: Bharata, Sāsvatī, Kaiśikī, Ārabhaṭī. Each of these four also has four limbs, first the limbs of Bharata are: complete craving and, universal door, etc., four. The second