Tibetan
་། བྱ་བ་གང་རྩོམ་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གང་ཞིག་དེ་ཡི་སྐབས་སུ་གློ་བུར་བྱུང་བ་བརྗོད་པ་དེ་ནི་ཀུན་ཏུ་ཕན་པར་བརྗོད་དོ། །གཉིས་པ་དཔེར་བརྗོད་པ་ནི། གྲོགས་པོ་ལ་མི་འདུད་པའི་ཁེངས་པ་གཞོམ་ཕྱིར་བུད་མེད་དེའི་རྐང་པ་དག་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་དག་བརྩམ་པ་ན་བདག་ལ་ཕན་ཕྱིར་རང་གི་སྐལ་པ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་འབྲུག་གི་སྒྲ་ནི་གྲགས་པར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་ཕྱག་འཚལ་མ་དགོས་པར་འབྲུག་གི་སྒྲ་གྲགས་པས་བུད་མེད་དེ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པས་ཚུར་བཏུད་པར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད་དོ། །འདི་ལའང་དཔེ་བརྗོད་གཞན་འགོད་ན། སྙིང་རྗེས་མིག་སོགས་གཞན་ལ་བཏང་བ་ཡིས། །དེ་ལུས་ཉམས་པས་གཞན་དག་སྡུག་བསྔལ་བ། །མཐོང་ནས་དེ་ཚེ་རྒྱལ་སྲས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས། །བདེན་པའི་ཚིག་གིས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་སོས། །ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། ། ཉེར་གཉིས་པ་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྒྱན་ལ་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་བ་དང་། དབྱེ་བ་དཔེས་བརྗོད་པ་གཉིས། དང་པོ་བསམ་པའམ་ནི་ཡང་ན་འབྱོར་བ་ཡི་ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི་གཞན་ལས་འཕགས་པ་བླ་ན་མེད་པ་གང་ཞིག་བརྗོད་པ་དེ་ནི་རྒྱ་ཆེ་ཞེས་པ་ཡི། རྒྱན་དུ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །དེའི་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ལས། བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བའི་རྒྱན་ནི། སྲིན་པོའི་རྒྱལ་པོ་རཱ་བ་ཎ་སྟེ་སྒྲ་སྒྲོག་གི་བུ་ཞེས་པ་མགྲིན་པ་བཅུ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་ས་གསུམ་ལས་རྣམ་པར་རྒྱལ་བ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་བྱིན་པས། འཇིག་རྟེན་གསུམ་བྲན་དུ་བྱས་པ་དེ་ཡི་མགོ་གཅོད་པའི་བྱ་བའི་ཁུར་ཆེན་པོ་ཡང་བློས་བཟོད་པར་ནུས་པ་ཡི། རཱ་མ་ཎ་ཞེས་དགའ་བྱེད་དུ་གྲགས་པ་ར་གྷུའི་རིགས་ལས་བྱུང་བའི་བུ་དེས། རང་ཉིད་ཀྱི་བླ་མ་རུ་གྱུར་པ་རང་གི་ཡབ་ཤིང་རྟ་བཅུ་པ་ཡིས་ཁྱོད་རྒྱལ་སྲིད་བོར་ལ་ཆུང་མ་སཱི་ཏཱ་དང་བཅས་པ་ནགས་སུ་སོངས་ཤིག་ཅེས་པ་ཡི་བཀའ་གནང་བ་དེ་ལས་འདའ་ནུས་པར་མ་གྱུར་ཏེ་ནགས་སུ་སོང་ངོ་ཞེས་པ། སྤྱིར་སྲིན་པོ་མགྲིན་བཅུ་བསད་པ་ལ་མི་ཞུམ་པའི་བློ་ཅན་དེ་ལྟ་བུས་ཀྱང་ཡབ་ཀྱི་བཀའ་དང་དུ་བླངས་ཏེ་རྒྱལ་སྲིད་བོར་ནས་ནགས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བའོ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ངག་སྦྱོར་དེ་ནི་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་བརྗོད་པའི་རྒྱན་ནོ། །འདིའི་ལོ་རྒྱུས་ཞག་མང་པོར་འཆད་སྲོལ་རྒྱ་གར་དུ་ བྱུང་བར་གྲགས་ཀྱང་མདོར་བསྡུས་ཙམ་བརྗོད་ན། སྲིན་པོ་རཱ་བ་ཎ་དེས་ལྷ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཡུན་རིང་དུ་བསྒྲུབས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པས་རང་ཉིད་ལ་མགོ་བཅུ་ཡོད་པ་རེ་རེ་ནས་བཅད་པ་སྦྱིན་སྲེག་ཏུ་ཕུལ་
Chinese
凡所造作之事，能成办彼事之圆满顺缘，于彼时突然发生，宣说此者，谓为普利。第二，譬如说：为摧伏不敬友人之傲慢，开始礼拜彼妇女之双足时，为利于我，以自身福分之力，雷声乃鸣响。如是，无需礼拜，以雷声鸣响，彼妇女因具贪欲而回首，如是先辈们所说。于此亦可举他例：以慈悲布施眼等与他人，彼身衰弱，见他者痛苦，彼时王子勇士们，以真实语，彼即刻复苏。如是等。 第二十二，广大之庄严，分本体之确定，与差别之譬喻二者。初，思维或财富之功德，其大，胜于他者，无上者，凡所宣说，彼乃名为广大之，智者们说为庄严。如是。其差别有二，思维广大之庄严是：罗刹之王罗波那，即名曰鸣声之子，有十个喉咙者，彼得大自在天赐予胜过三界之大成就，使三界为奴仆，彼之断头事业之重担，亦能以思维忍受之，名为罗摩那，即喜悦者，生于拉胡种姓之子，彼之成为自身上师者，自身之父十车王说，汝舍弃王位，与妻子悉多一同前往森林，彼之命令无法违越，遂前往森林，如是说。一般而言，对于杀死十头罗刹毫不畏惧之彼，亦能接受父亲之命令，舍弃王位而前往森林，乃思维之广大。如是宣说之言语结合，即是宣说思维广大之庄严。此之历史，据说在印度有讲述多日之习惯，然略而言之，罗刹罗波那彼，长久修持大自在天亦未成就，故将自身所有之十个头颅一一斩断，献于火供。
English
Whatever action is undertaken, the perfect conducive conditions for accomplishing that action, which suddenly occur at that time, are said to be universally beneficial. Second, for example: In order to subdue the arrogance of not respecting a friend, when beginning to prostrate at the feet of that woman, for my benefit, by the power of my own merit, the sound of thunder resounded. Thus, without needing to prostrate, the sound of thunder resounded, and that woman, being full of desire, turned back, as the predecessors have said. Here, another example can also be given: By compassionately giving eyes and so forth to others, that body weakened, seeing the suffering of others, at that time, the brave princes, with truthful words, immediately revived him. Such as that. Twenty-second, the ornament of vastness, divided into the determination of the essence, and the example of the difference. First, the thought or the quality of wealth, its greatness, surpassing others, unsurpassed, whatever is declared, that is called vast, which the wise ones say is an ornament. Thus. Its difference has two aspects, the ornament of vast thought is: The king of the Rakshasas, Ravana, that is, the son of Sound, who has ten throats, he was given the great accomplishment of surpassing the three realms by the great god Ishvara, making the three worlds his servants, the heavy burden of the task of cutting off his heads, can also be endured by thought, named Ramana, that is, the joyful one, the son born from the Raghu lineage, who became his own guru, his own father, Dasharatha, said, you abandon the kingdom and go to the forest with your wife Sita, that command could not be transgressed, and so he went to the forest, so it is said. In general, he who is not afraid of killing the ten-headed Rakshasa, even such a one accepts his father's command, abandons the kingdom and goes to the forest, which is the vastness of thought. Such a combination of words that declares this is the ornament that declares the vastness of thought. The history of this, it is said that in India there is a custom of telling it for many days, but to put it briefly, that Rakshasa Ravana, practiced the great god Ishvara for a long time but did not achieve it, so he cut off each of his ten heads and offered them to the fire sacrifice.