Tibetan
མ་པའི་ཟླ་བའི་ཅོད་པན་དང་། སྣུམ་ཞིང་ མདོག་དམར་བའི་རལ་པ་ཅན། ཕྱག་གཡས་ན་ཁྱུ་མཆོག་གི་མགོ་བོས་མཚན་པའི་རྒྱལ་མཚན་ཅན་འདི་ནི། འཇིག་རྟེན་འདིར་གསལ་བར་གྱུར་པའམ། འགྱུར་ཁ་ཅིག་ཏུ་འཁྲུངས་བར་གྱུར་ཅེས་ཀྱང་བྱས་སོ། །འདིར་བརྗོད་བྱ་དབང་ཕྱུག་ལ་མངའ་བའི་རྫས་མགྲིན་པ་སྔོ་བ་ནས་ཁྱུ་མཆོག་གི་རྒྱལ་མཚན་གྱི་བར་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། མགྲིན་སྔོན་དང་ཁྱུ་མཆོག་གི་རྒྱལ་མཚན་ཅན་ཅེས་རྫས་འདི་དག་གིས་རྫས་ཅན་དབང་ཕྱུག་ཉིད་བརྗོད་པའི་སྐབས་ཀྱང་ཡོད་པས། འདི་རྣམས་རྫས་ཅན་དབང་ཕྱུག་གི་རྫས་ཡིན་པར་གསལ་པོར་རྟོགས་ནུས་སོ། །ཁ་ཅིག་གིས་མགྲིན་སྔོན་དབང་ཕྱུག་ཁྱད་གཞི། གཞན་དེའི་ཁྱད་ཆོས་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ཁྱུ་མཆོག་རྒྱལ་མཚན་དབང་ཕྱུག་ཁྱད་གཞི། གཞན་ཁྱད་ཆོས་སུ་འཆད་ཀྱང་དོན་འདྲའོ། །སྤྱིར་མུ་སྟེགས་པའི་གཞུང་ན་རིགས་དང་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་རྫས་ཀྱི་ངོས་འཛིན་དུ་མར་སྣང་ལ། བྱེ་བྲག་བའི་གཞུང་དུ། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་ལས་དང་སྤྱི། །བྱེ་བྲག་འདུ་བ་རྣམ་པ་དྲུག །ཅེས་ཚིག་གི་དོན་དྲུག་འདོད་པའི་ནང་ཚན་རྫས་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པའི་རྫས། ཡོན་ཏན་ཉེར་བཞི། ལས་ལྔ། རིགས་སམ་སྤྱི་ལ་ཆེན་པོ་དང་ཆུང་ངུ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་འདིར་དེ་དང་བསྟུན་མི་དགོས་ལ། སྤྱིར་ནེ་ཙོ་ལྟ་བུ་རིགས་ཅན་དུ་མའི་སྤྱི་མིང་། རྒྱུའོ་བཅད་དོ་ལྟ་བུ་བྱ་ཚིག སྔོ་དཀར་དམར་སོགས་དང་། བདེ་སྡུག་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་མིང་ཡིན་ཡང་དེའི་བརྗོད་བྱར་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་བརྗོད་པའི་རྒྱན་སྐབས་འདིར་བཤད་པ་དེའི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ལྗང་མཉེན་དམར་སོགས་ཡོན་ཏན་དང་། བྱ་བའི་སྐབས་སུའང་རིགས་ཀྱི་སྒྲ་ཕུག་རོན་སོགས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་འདིའི་གོ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནི། བརྗོད་བྱ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་གང་དང་གང་གི་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ། ས་སྲ་བ། ཆུ་གཤེར་བ་སོགས་དང་། ཤིང་ཡལ་ག་ལོ་འདབ་ལྡན་པ་སོགས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བུ་ཡིན་པ་སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་ཏེ་དྲང་པོར་བརྗོད་པ་ནི་རིགས་བརྗོད་པ་དང་། འགྲོ་བའམ་འཁྲིག་པའམ་སྨྲ་བ་ལྟ་བུའི་བྱ་བ་ཉིད་བརྗོད་བྱར་བྱས་ནས་དེ་དྲང་པོར་བརྗོད་པ་བྱ་བ་བརྗོད་པ། དངོས་པོ་གང་དང་གང་གི་ཡང་མཐུའམ་ནུས་པ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་བརྗོད་ན་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ། གང་ཟག་གང་ལ་ཡོད་པའི་རྫས་བརྗོད་བྱར་བྱས་ནས་བསྟན་ན་རྫས་བརྗོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་དག་སོ་སོའི་རང་བཞིན་དྲང་པོར་བརྗོད་པ་ནི་རང་བཞིན་བརྗོད་པའི་རྒྱན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱ་བ་དང་ཡོན་ཏན་རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་ཚེ་དེ་དང་དེ་བརྗོད་པར་འགྱུར་ཏེ། བྱ་བ་ཅན་ནམ་བྱེད་པ་པོ་དང་བྱ་བ་གཉིས་ལས་བྱ་བ་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་པས་བྱ་བ་ བརྗོད་པ། དེ་བཞིན་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་ཅན། རྫས་དང་རྫས་ཅན་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྫས་དང་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་མ་བྱས་པར། རྫས་དང་བྱ་བ་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བསྟན་ཏེ་དྲང་པོར་བརྗོད་ན་རིགས་བརྗོད་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ཤེས་དགོས་ཀྱི། རིགས་བརྗོད་པ་ལ་བྱ་བ་སོགས་གསུམ་པོ་གང་ཡང་འདྲེ་མི་རུང་བ་དང་། བྱ་བ་སོགས་གསུམ་པོ་བརྗོད་པ་ལ་ཆོས་ཅན་རིགས་ཀྱི་སྒྲ་འདྲེ་མི་རུང་བ་ཡིན་ན་དེ་འདྲའི་བརྗོད་བྱ་གང་དུའང་རྙེད་དཀའ་བས། ཆོས་ཆོས་ཅན། ཁྱད་གཞི་ཁྱད་ཆོས་འདི་དག་ཕན་ཚུན་བལྟོས་པ་ཅན་ཡིན་ན་ཡང་སྐབས་སུ་གང་བརྗོད་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ལྡོག་ཆ་ནས་རང་བཞིན་བརྗོད་པའི་རྒྱན་བཞི་པོའི་དབྱེ་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་རྒྱན་གྱི་མཇུག་སྡུད་ནི། རིགས་དང་བྱ་བ་དང་ཡོན་ཏན་དང་རྫས་ཀྱི་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ནི་འདི་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ངག་འདི་ལྟ་བུ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་སྲིད་ལྟ་བུ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་རྣམས་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཕལ་མོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་རིགས་ལ་སོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དྲང་ཞིང་གསལ་པོར་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པས་ན་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་འདི་འདྲ་བའི་ངག་ནི་གཞུང་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཆེ་ཞིང་ངག་གི་གཞིར་གྱུར་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྙན་ངག་གི་ལུགས་ལ་ཡང་འདི་དག་རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་འབྱུང་བའི་རྒྱན་དམ་པར་འདོད་དོ། །ངག་མ་འཁྱོགས་པ་དྲང་པོ། རང་བཞིན་རྣལ་མར་བརྗོད་པ་ནི། ངག་སྤྱིའི་གཉུག་མའི་ངག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དཔེ་རྒྱན་ལ་ངོ་བོ། དབྱེ་བ། མཇུག་དོན་གསུམ་ལས། དང་པོ། དཔེ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དེ་དང་དཔེ་ཅན་རྒྱུ་མཚན་འགའ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་ཅི་ཞིག་ལྟར་མཚུངས་པར་གྱུར་པ། དེ་ཉིད་ངག་སྦྱོར་གང་གིས་དངོས་སམ་ཤུགས་ལས་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་དེ་ནི་དཔེ་ཡི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་སྤྲོས་པ་འདི་ནི་བདག་གིས་རབ་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བའི་རྣམ་གྲངས་དཔེས་བརྗོད་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་སོ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོའི་དཔེ་ནི། མཛེས་མ་ཁྱོད་ཀྱི་ལག་མཐིལ་ནི། །ཆུས་སྐྱེས་བཞིན་དུ་ཀུན་ཏུ་ད
Chinese
头戴如母亲般的月亮宝冠，拥有油亮且颜色发红的头发。右手中持有以牛王头颅为标志的胜幢。这位显现在这个世间，或者在某些说法中也说是降生于世。这里所要表达的是自在天所拥有的事物，从喉咙发青到牛王胜幢。有时也会用“青喉”和“牛王胜幢”这些事物来表达拥有这些事物的自在天本身。因此，可以清楚地理解这些是自在天的组成部分。有些人认为青喉是自在天的特性基础，而另一些人则认为是自在天的特征。有些人认为牛王胜幢是自在天的特性基础，而另一些人认为是自在天的特征，但意思相同。总的来说，在外道教义中，对种姓、行为、功德、物质的认知方式多种多样。特别是在吠陀教义中，“物质、功德、行为和共性，差异、结合六种相”，认为有六种词义，其中物质分为常与无常的物质，功德有二十四种，行为有五种，种姓或共性有大小等名称，但此处无需遵循这些。一般来说，像鹦鹉这样的词是多种种姓的通用名称。 像“砍柴”这样的词是动词。蓝、白、红等颜色，以及快乐、痛苦等是功德的名称，但仅仅因为它们被用作表达对象，并不意味着这里所说的修辞就是表达它们的本质。例如，在种姓的情况下，会提到绿色、柔软、红色等功德；在行为的情况下，也会像表达鸽子等种姓的声音一样。因此，对这里的理解不能颠倒，也就是说，无论表达对象是什么的自性，无论是土地坚硬、水湿润等，还是树木有枝叶等，都要如实、不加夸张地表达其特征或自性，这就是种姓的表达。将行走、性行为或说话等行为本身作为表达对象，并如实地表达它，这就是行为的表达。如果将任何事物的力量或能力作为表达的主要对象，那就是功德的表达。如果将某人拥有的物质作为表达对象来展示，那就是物质的表达。而如实地表达这些事物各自的自性，就是自性的表达。
English
Wearing a mother-like lunar diadem, and possessing oily and reddish hair. In his right hand, he holds a victory banner marked with the head of a supreme bull. This one has become manifest in this world, or in some accounts, it is also said to have been born. Here, what is being expressed are the possessions of Ishvara (Shiva), from the blue throat to the victory banner of the supreme bull. Sometimes, the terms "blue throat" and "possessor of the supreme bull's victory banner" are used to express Ishvara himself, who possesses these things. Therefore, it can be clearly understood that these are the components of Ishvara. Some consider the blue throat as the basis of Ishvara's qualities, while others consider it as his characteristic. Some consider the victory banner of the supreme bull as the basis of Ishvara's qualities, while others consider it as his characteristic, but the meaning is the same. In general, in non-Buddhist doctrines, there appear to be various ways of identifying lineage, action, qualities, and substances. Specifically, in the Vaisheshika school, "substance, quality, action, generality, particularity, and inherence" are considered as six categories of meaning. Among these, substance is divided into permanent and impermanent substances, qualities are twenty-four, actions are five, and genus or generality has terms such as large and small. However, it is not necessary to follow these distinctions here. Generally, a word like "parrot" is a general name for many kinds of lineages. A word like "chopping wood" is a verb. Colors like blue, white, and red, and feelings like happiness and suffering, are names of qualities. However, merely using them as objects of expression does not mean that the rhetoric being discussed here is about expressing their essence. For example, in the case of lineage, qualities like green, soft, and red are mentioned; in the case of action, the sound of a lineage, such as a pigeon, is expressed. Therefore, the understanding here should not be reversed. That is, whatever the nature of the objects being expressed, whether it is the hardness of the earth, the wetness of water, or the branches and leaves of a tree, expressing its characteristics or nature truthfully and without exaggeration is the expression of lineage. Taking an action itself, such as walking, sexual intercourse, or speaking, as the object of expression and expressing it truthfully is the expression of action. If the power or ability of anything is taken as the main object of expression, that is the expression of quality. If the substance possessed by someone is taken as the object of expression and shown, that becomes the expression of substance. And expressing the individual nature of each of these things truthfully is the expression of nature.
Chinese
是讲述的庄严。像这样，行为、功德、事物的情况，如果作为讲述的主要内容，就会讲述那个和那个。从具有行为者或作者和行为两者中，以行为作为讲述的主要内容，就是行为的讲述。同样，功德和具有功德者，事物和具有事物者也应该了解。如果不把事物、行为、功德作为讲述的主要内容，而是把具有事物、行为、功德的事物本身作为讲述的主要内容来直接讲述，就会变成种姓的讲述，必须了解不会变成其他情况的道理。在种姓的讲述中，任何行为等三者都不能混杂，在讲述行为等三者时，不能混杂具有法性的种姓之声。如果那样，就很难找到那样的讲述对象。法和有法，基和法性这些是相互依存的，但在某种情况下，如果把什么作为讲述对象，就应该从那个反面来了解四种自性讲述的庄严的差别。第三是庄严的结尾总结：种姓、行为、功德和事物的自性讲述就是这样的。像这样的话语，对于伟大的论典来说，就像国王的王位一样。因为论典的大部分讲述内容，都是通过直接而清晰地讲述事物所属的种姓等，所以像这样的自性讲述的话语，在所有经典中都非常普遍，并且是话语的基础。因此，在诗学的体系中，也认为这些是所有庄严中最先出现的庄严。不弯曲的正直的话语，如实地讲述自性，因为是所有话语中最原始的话语。第二，譬喻庄严有本体、分类、结尾三个方面。第一，譬喻如何存在，以及譬喻对象通过某些理由在什么方面变得相似。通过什么言语的组合，无论是直接还是间接，能够理解那个，那就是譬喻的庄严。我将详细地解释那个。第二，分类的类别，用譬喻讲述有三十二种类别。第一个譬喻是：美丽的女子，你的手掌，像莲花一样到处都是。
English
It is the adornment of narration. Thus, when the state of action, merit, and substance is made the main subject of narration, that and that will be narrated. From the two, the one with action or the agent and the action, the action is made the main subject of narration, so it is the narration of action. Likewise, merit and the one with merit, substance and the one with substance should also be understood. If substance, action, and merit are not made the main subject of narration, but the very object with substance, action, and merit is shown as the main subject of narration and directly narrated, it will become the narration of lineage, and it is necessary to understand that it will not become other situations. In the narration of lineage, none of the three, such as action, should be mixed, and when narrating the three, such as action, the sound of the lineage with Dharma should not be mixed. If so, it is difficult to find such a narration object. Dharma and the one with Dharma, basis and Dharma nature, these are interdependent, but in some cases, if what is made the object of narration, the difference of the four adornments of self-nature narration should be understood from the opposite side of that. The third is the concluding summary of the adornment: The self-nature narration of lineage, action, merit, and substance is like this. Such words are like the king's throne for the great treatises. Because most of the narration content of the treatises is shown through directly and clearly narrating what lineage the objects belong to, such words of self-nature narration are very common in all scriptures and are the basis of words. Therefore, in the system of poetics, these are also considered the most important adornments that appear at the beginning of all adornments. Unbent, upright words, truly narrating self-nature, because they are the most original words of all words. Second, the metaphor adornment has three aspects: entity, classification, and conclusion. First, how the metaphor exists, and in what aspects the metaphor object becomes similar through some reasons. Through what combination of words, whether directly or indirectly, that can be understood, that is the metaphor adornment. I will explain that in detail. Second, the categories of classification, narrating with metaphors, there are thirty-two categories. The first metaphor is: Beautiful woman, your palm, like a lotus everywhere.