English
They can comprehend and manifest it. Apart from them, let alone seeing such a state manifest, even understanding its meaning is difficult. If, even in their respective ordinary states, those who have faith in its meaning are endowed with great merit, and it should be known that their understanding of the Mahayana's intent is completely without inversion. As it is said in the Samadhiraja Sutra: "In a single pore, there are many Buddhas, as many as the sands of the Ganges. The realms of those Victorious Ones are also as many. Their characteristics are not the same, and their fortunes are unequal." And, "In a pore, there are the five realms of beings," etc. In each realm, there are various oceans and mountains, as well as the worlds of gods and hells, and in those realms, Buddhas reside and teach the Dharma, etc. Those who have not cultivated pure conduct, those who are devoid of wisdom, do not see it. As it is said, if one develops faith in seeing such a profound state, one accumulates immeasurable merit. In the Bhadracharyapranidhana, it is also said: "In a single pore, in the smallest particle, appear realms adorned by the three times, like all the lands in every direction, I will enter into every pore and purify them, all the Buddhas of the past, present, and future, in all the realms of phenomena and space, I will praise with beautiful sounds, and for all future eons, I will sing the praises of all the Tathagatas." As it is said, this state becomes manifest to those who have cultivated pure conduct and possess wisdom. For example, when the great Bodhisattva Samantabhadra placed his hand on the crown of the youth Sudhana, countless Buddha realms, in countless eons, the immeasurable conduct of the Bodhisattva, all appeared to be practiced in a single moment. Incidentally, regarding the causes for being able to compose poetry, it is said that because of the causes of familiarity in other lives, etc., one obtains the nature of maturation in this life. Therefore, either by nature or by the intellectual capacity established by the mind's disposition, along with the confidence and skill in composing poetry, and having extensively heard the general meaning of scriptures and the treatises on poetry in this life, without mistaken conceptions, wrong conceptions, or doubts.
Tibetan
་གྱི་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། སྙན་ངག་སྦྱར་བ་ལ་ཆེར་གོམས་པ་གུས་སྦྱོར་དང་རྟག་སྦྱོར་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་མི་དམན་པ་དང་གསུམ་ནི་སྙན་ངག་རྩོམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྤོབས་པ་ནི་སྤྱིར་བློ་གསལ་བ་དང་ཁྱད་པར་བློའི་རྩལ་ལས་སྙན་ངག་གི་རྩོམ་ཐོགས་མེད་དུ་སྦྱར་ནུས་པའི་ངག་སྒོ་ཡངས་པ་དང་། ངག་སྒྲོས་སྙན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ལྡན་ན་སྙན་ངག་སྨྲ་བ་ལ་དབང་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཁ་ཅིག་མང་ཐོས་མཁས་པ་ཡིན་ཡང་ངག་སྦྱོར་མཛེས་པ་སྦྱར་དཀའ་བའང་ཡོད། ངག་སྦྱོར་རྣམས་སྒྲ་འཇམ་པ་དང་རྩུབ་པ་སོགས་ ཀྱི་གཤིས་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །ངག་གི་སྤོབས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ནི་སྔོན་གོམས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་ནམ། བསོད་ནམས་ཀྱི་སྟོབས་སམ། ལྷག་པའི་ལྷའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །མང་དུ་ཐོས་པ་ནི་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་གཞུང་ཐོས་ཤིང་། དེའི་དོན་ལ་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྟོབས་རྒྱས་པ་རྣམས་ཚིག་དོན་གང་ལའང་ཐོགས་པ་མེད་པས་གཞུང་རྩོམ་ནུས་པ་དང་། ཁྱད་པར་སྙན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་འདི་ལྟ་བུའི་དོན་ཤེས་ནས་སྒྲ་དང་དོན་གྱི་རྣམ་འགྱུར་གྱི་སྐྱོན་སྤངས་ཏེ་ཡོན་ཏན་ལེན་པ་ལ་མཁས་པ་དང་། ངག་སྦྱོར་རྨད་བྱུང་ཡིད་འཕྲོག་པ་དང་ལྡན་པའི་སྙན་ངག་སོ་བཞི་པ་དང་། དཔག་བསམ་འཁྲི་ཤིང་སོགས་རྒྱ་བོད་མཁས་པའི་གསུང་སྙན་ངག་གི་རྒྱན་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་བལྟ་ཞིང་འདྲིས་པར་བྱས་ནས་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ངག་ཡང་ཡང་སྦྱར་བ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ན་དེ་དག་གི་ངག་གི་གཤིས་དང་འདྲ་བར་རིམ་གྱིས་ངག་ཉམས་དང་ལྡན་པའི་སྨྲ་བ་ལེགས་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཚེ་སྔོན་གྱི་ངག་རིགས་གོམས་པའི་བག་ཆགས་བཟང་པོའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཚེ་འདིར་སྐྱེས་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཡི་ངག་སྦྱོར་བའི་སྤོབས་པ་རྨད་བྱུང་སྐྱེ་བས་ཐོབ་པ་མེད་པ་ཡི་གང་ཟག་ལའང་། ཚེ་འདིར་གཞུང་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་སྙན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་ཐོས་པ་དང་། དེ་ཡི་དོན་བཞིན་སྙན་ངག་སྦྱོར་ པ་ལ་འབད་པ་དག་གིས་ངག་གི་རིག་པ་རབ་ཏུ་བརྟེན་པར་བྱས་ན། དབང་པོ་ཞེན་པ་ཅི་ཞིག་ལྟར་ཡང་ངེས་པར་བློ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རིམ་པ་དང་མཚུངས་པར་སྙན་ངག་སྦྱོར་བའི་སྐལ་བ་བཟང་པོས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བློ་གོམས་པའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་མཁས་པའི་གྲགས་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་རྟག་ཏུ་ནི། སྙོམ་ལས་མེད་པར་ཡོངས་སུ་གོམས་པའི་རིམ་པས་སྙན་པའི་ཉམས་ཀྱིས་མཛེས་པའི་དབྱངས་ཅ
Chinese
的无垢，以及对于诗歌写作非常熟悉，不缺少恭敬和恒常的精进，这三者是创作完美诗歌的原因。天生的自信，一般是指聪明，特别是凭借智慧的力量，能够毫不费力地创作诗歌，拥有广阔的语言表达能力和优美的语言风格。如果具备这些，就能在诗歌创作上获得自主权。有些人虽然博学多闻，但很难写出优美的诗句。语言表达有声音柔和与粗糙等各种特性。 这种语言表达的自信，其原因是前世的相似习气，或是福德的力量，或是殊胜本尊的加持。博学多闻是指听闻了各种各样的经典，并且智慧的力量在其中得到增长，这样的人在词语和意义上都不会有障碍，因此能够创作论著。特别是，如果理解了像这样诗歌的论著的意义，就能精通于避免声音和意义上的错误，并吸取优点。如果经常阅读和熟悉具有卓越且引人入胜的语言表达的《三十四体诗》和《如意藤》等汉藏学者创作的具有诗歌修饰的著作，并通过反复练习创作与之相似的语言，那么就能逐渐变得像那些语言的特性一样，从而产生优美的语言表达。如果前世的语言习惯留下了良好的印记，凭借这种功德，今生一出生就具备了与此相关的卓越的语言表达能力，那么即使对于没有这种天赋的人来说，如果今生听闻了共同的和特殊的诗歌论著，并按照其意义努力创作诗歌，那么通过极大地依赖语言的学问，无论是什么样的感官障碍，都必定会像智慧和精进的程度一样，获得创作诗歌的良好机会，因为跟随习惯的智慧是自然规律。因此，渴望获得学者名声的人们，应该始终不懈地通过完全熟悉的步骤，用优美的风格来装饰声音。
English
of immaculate, and being very familiar with poetry writing, not lacking in reverence and constant diligence, these three are the cause of composing perfect poetry. Natural confidence generally refers to intelligence, and especially through the power of wisdom, being able to compose poetry effortlessly, possessing broad linguistic expression and a beautiful language style. If one possesses these, one will gain autonomy in poetry composition. Some, although learned and knowledgeable, find it difficult to write beautiful verses. Linguistic expressions have various characteristics such as soft and rough sounds. Such confidence in linguistic expression is caused by similar habits from previous lives, or the power of merit, or the blessings of a supreme deity. Being learned and knowledgeable means hearing various kinds of scriptures, and the power of wisdom grows within them. Such individuals have no obstacles in words and meanings, and therefore can compose treatises. In particular, if one understands the meaning of treatises on poetry like this, one becomes proficient in avoiding errors in sound and meaning, and absorbing the merits. If one frequently reads and familiarizes oneself with works such as the "Thirty-Four Verse Poem" and "Wish-Fulfilling Vine," created by Chinese and Tibetan scholars, which possess excellent and captivating linguistic expression, and repeatedly practices composing language similar to them, then one can gradually become like the characteristics of those languages, thereby producing beautiful linguistic expression. If the linguistic habits of previous lives have left good imprints, and through this merit, one is born in this life with an extraordinary linguistic expression related to it, then even for those who do not have this talent, if they hear common and special treatises on poetry in this life, and strive to compose poetry according to their meaning, then by greatly relying on the learning of language, no matter what kind of sensory obstacles there may be, they will surely, like the degree of wisdom and diligence, be followed by a good opportunity to compose poetry, because the wisdom that follows habit is a natural law. Therefore, those who desire the fame of scholars should always, without laziness, decorate their voices with a beautiful style through the steps of complete familiarity.
Tibetan
ན་ཏེ་སྙན་ངག་བསྟེན་པར་བྱའོ། །འདིའི་ཤུགས་ཀྱིས་དབྱངས་ཅན་མ་ལྷར་བསྟེན་པའང་བསྟན་ནོ་ཞེས་མཁས་པ་དག་བཞེད་དོ། །དབྱངས་ཅན་ཞེས་པ་ངག་དང་ངག་གི་ལྷ་གཉིས་ཀའི་མིང་ཐུན་མོང་བ་ཡིན་པ། དེ་དང་མཚུངས་པར་མེ་དང་མེ་ལྷ་སོགས་ཀྱི་མིང་ཐུན་མོང་བ་དུ་མའང་ཡོད་དོ། །དབྱངས་ཅན་མ་སྙན་ངག་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྷག་པའི་ལྷ་ཡིན་པས་དེ་བསྟེན་ན་ངག་གི་དབང་ཕྱུག་གྲུབ་པའི་དཔལ་སྩོལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སྙན་ངག་གི་གཞུང་ཆུང་ངུ་ལ་ཡང་ངལ་བ་བརྟེན་པར་བྱས་པའི་མི་ནི་མཁས་པའི་འདུན་ས་དག་ཏུ་འདུག་པ་ལ་དབང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཞུང་ལུགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྤྱི་དང་སརྒས་བཅིངས་བ་སོགས་ཀྱི་སྙན་ངག་གི་གཞུང་ཆེན་པོ་ལ་ངལ་བ་བརྟེན་ནས་ཐོས་བསམ་མ་ནུས་ཀྱང་དཔེ་དང་གཟུགས་ཅན་རང་བཞིན་བརྗོད་པ་ སོགས་རྒྱན་འགའ་ཞིག་གི་ལམ་ནས་གཞན་ལ་བསྟོད་པ་སོགས་བྱེད་ནུས་པ་རྣམས་རྒྱལ་པོའི་ཡི་གེ་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ན་སྙན་ངག་གི་ཚིགས་བཅད་རེ་ཟུང་ལེགས་པར་བརྩམས་པ་གཞན་གྱིས་མཐོང་བས་ཀྱང་མཁས་པར་གྲགས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྙན་ངག་ལེགས་པར་བསླབས་ན་གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་ཁོག་དོན་འགྲོལ་བ་ལ་ངང་གིས་ཕན་ཞིང་། ངག་སྦྱོར་རྩོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཚེགས་ཆུང་ངུས་གཞན་གྱིས་བརྩམས་པའི་དོན་ཤེས་ཤིང་། རང་ཉིད་ལེགས་བཤད་རྩོམ་པའི་མཐུ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཚུལ་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ནང་གི་དགའ་བ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རིག་ལམ་འདི་ནི་བདུད་རྩིའི་རྒྱ་མཚོ་དྲི་མ་མེད་པ་དང་འདྲ་བར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་ངོགས་དམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །མཛད་པ་པོ་སློབ་དཔོན་དབྱུག་པ་ཅན་གྱིས་བྱས་པའི་གཞུང་སྙན་ངག་མེ་ལོང་ལས། སྙན་ངག་སྤྱིའི་གནད་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཤར་གྱི་མཁས་པའི་བཞེད་པའི་ལམ་རྣམ་པར་བཅད་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ།། །།ལེའུ་གཉིས་པ་འདི་ལ་མདོར་བསྟན་རྒྱས་བཤད་མཇུག་བསྡུ་གསུམ་ལས། དང་པོ། སྙན་ངག་མཛེས་པར་བྱེད་པ་ཡི། །ཞེས་པ་ནས། རྒྱན་དུ་སྔོན་གྱི་མཁས་པས་བསྟན། །ཅེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་པའི་དོན་ནི། སྙན་པ་ ཡི་ངག་གི་ཉམས་འགྱུར་གང་ཞིག་བཅད་ལྷུག་སྤེལ་མའི་ངག་རྒྱུན་གྱི་ལུས་མཛེས་པར་བྱེད་པ་ཡི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒོ་ནས་བརྗོད་བྱའི་ཆོས་རྣམས་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་དག་གི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བར། རབ་ཏུ་བརྗོད་དེ་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་དང་མཛེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྙན་ངག་དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ཉམས་འདོན་ཚུལ་གྱི་
Chinese
因此应当依止诗学。贤者们认为，这暗示着也应依止妙音天女。妙音，是语言和语言之神二者的共同名称。与此类似，火和火神等也有许多共同名称。妙音天女是诗人们至上的本尊，因此依止她将赐予成就语言自在的荣耀。如是，即使对于小小的诗学著作也勤奋研习的人，也能在智者云集的场所占据一席之地。即使未能勤奋研习广博的论典，如以总义和章节约束等方式著成的宏大诗学著作，未能听闻和思考，但若能通过比喻、形象和自然描述等少数修辞手法赞美他人，也能像国王的文书或世间上创作出一两句优美诗句而被他人所见之人一样，被称为智者。因此，如果精通诗学，自然有助于理解包括注释在内的经文的要义。通过习惯于创作诗歌，就能轻松理解他人所著的内容，并具备创作优美言辞的能力。由于从这种方式中产生的内在喜悦会持续增长，因此应将此智慧之路视为如同无垢的甘露之海，是智者们神圣的入口。由作者导师杖者所著的《诗镜论》中，关于诗歌总体的要点，即印度东南方智者们所认同的道路的详细阐述，是第一章。第二章分为总说、广说和总结三部分。首先，“使诗歌美妙的”至“古代智者所说之庄严”之间所阐述的意义是：任何能够使诗歌的风格，即散文、韵文和混合文体的语言流畅之身美妙的品质，都可称为诗歌的装饰。为了清晰地表达意义和使其更加优美，应充分地阐述它。这样的诗歌是古代学者们所说的表达风格的
English
Therefore, one should rely on poetics. Scholars believe that this implies that one should also rely on the goddess Saraswati. Saraswati is a common name for both language and the god of language. Similarly, there are many common names for fire and the god of fire, etc. The goddess Saraswati is the supreme deity of poets, so relying on her will bestow the glory of achieving mastery of language. Thus, even those who diligently study small poetic works will be able to occupy a place in gatherings of the wise. Even if one has not diligently studied vast treatises, such as great poetic works composed with general meanings and chapter constraints, and has not been able to hear and contemplate them, if one can praise others through a few rhetorical devices such as metaphors, images, and natural descriptions, one can be called a wise person, just like a king's scribe or someone who has composed one or two beautiful verses of poetry in the world and has been seen by others. Therefore, if one is proficient in poetics, it will naturally help to understand the essence of the scriptures, including commentaries. By becoming accustomed to composing poetry, one can easily understand the content written by others and possess the ability to compose beautiful words. Since the inner joy arising from this method continuously increases, this path of wisdom should be regarded as a sacred entrance for the wise, like a stainless ocean of nectar. In the "Mirror of Poetry," a treatise by the author Acharya Dandin, the detailed explanation of the general points of poetry, that is, the path recognized by the wise men of southeastern India, is the first chapter. The second chapter is divided into three parts: summary, detailed explanation, and conclusion. First, the meaning explained from "that which makes poetry beautiful" to "the adornment spoken of by ancient wise men" is: any quality that can make the style of poetry, that is, the fluent body of language in prose, verse, and mixed styles, beautiful, can be called the ornament of poetry. It should be fully elaborated in order to clearly express the meaning and make it more beautiful. Such poetry is the style of expression spoken of by ancient scholars.